gerin, bedenim, gerin;
doğan güneşe karşı.
duyur duyurabilirsen,
elinin kolunun gücünü,
ele güne karşı.

bak! dünya renkler içinde!
bu güzel dünya içinde
sevin sevinebilirsen,
insanlığın haline karşı.

durmadan işleyen saatlerde
dişli dişliye karşı;
dişlilerin arasında,
güçsüz güçlüye karşı.
herkes bir şeye karşı.
küçük hanım, yatağında, uykuda,
rüyalarına karşı.

gerin bedenim, gerin,
doğan güne karşı.

Orhan Veli

Gözlerinin rengi gibi
Yüreğinin rengi gibi
Saçların da kendi renginde

Ama ben, ellerini gördüm önce
Toplayan, düzelten, onaran ellerini
Dokunduğuna soluk aldıran
Telâşlı, usta, sevecen ellerini

Geç anladım ve inandım
Her gün daha çok inanıyorum
Ellerin, güzel işlerin karıncası
Ellerin, ellerden bıkmış ellerime sığınak

Yüzünün rengi gibi
Dudaklarının rengi gibi
Saçların da kendi renginde

Ama ben, özverini gördüm önce
İçinden çavlan gibi dökülen özverini
Hep koşan, yürümeyi bilmeyen
Hesapsız, gücendirmeyen, saydam özverini
Neye uzansa dirilten
Susan, hüzünlenen, sıcak özverini

Geç anladım ve inandım
Gün gün daha çok inanıyorum
Özverin, güzel işlerin arısı
Özverin, sözcüklerden yılmış kafama barınak

Derinin rengi gibi
Sesinin rengi gibi
Saçların da kendi renginde

Ama ben, seni gördüm önce
Gülen, yaşayan, bilen seni
Körpe bir söğüt dalı gibi çırpınan
Durduğu yere can veren
Gönüllü, duyan, seven seni

Geç anladım ve inandım
Şimdi daha çok inanıyorum
Sen, hayatın ablası
Saf olan her şeyin mayası
Sen, eşyalardan usanmış kalbime dayanak

Sevgili arkadaşım benim
Sana “sevgili arkadaşım” diyorum
Budur, bizim anladığımız sevdanın tanımı
İşte sana bir aşk şiiri
İçinde “sevgilim” sözcüğü geçmiyorsa
Suçun yarısı senin
Çünkü, ben de bize yaraşanların sözcüğünü değil
Kendisini seviyorum senin gibi

Süreyya BERFE

Yarin uykusu gelmiş

Yastığı dizim olsa….

***

Music Playlist at MixPod.com

Neden olduğunu bilemezsin, bazen..
O,olur..
oldukca seversin,sevdikce olgunlaşır..büyür…sende…senden bile büyüktür artık..
durdurmak istersin bazen…söz geçiremezsin..
bi yandan da seversin,
bitmesini istemezsin..hiç sözümü dinlemesin dersin..
sinsidir,haindir,güç’dür…güçlüdür..
direndikce bitersin
bittikce başlar..özlersin..
özledikce büyütürsün..içinde..
içinde bir fırtına bir kasırga ,deli bişey..
bilirsin yakıp yıkıp gideceğini…bilirsin…
ikna edersin yüreğini…alışırsın yokluğuna varlığı gibi..
bitek bişey istersin sadece bir şey..
andıkca seni deli gibi gülümsesin,..ömrünce..
gönlünce isterse yine gelsin..
yine gülümseriz bilirim değişmez hiçbişey..

ruhum sıkılıyor
keşke bir pencere camı olsaydı da o meret
su kovasına vurup arap sabununu
oğaydım oğaydım şiir bezimle…
ne kadar cam varsa ne kadar cam

… altından güzel bir dünya çıkar diye…

Music Playlist at MixPod.com

İşte başlıyor benim en sevdiğim film, “Bahar”
Oyuncular;Güneş,Kuşlar,Papatya,Kelebek ve Kar!
Türü;İnsani,Huzur,Macera,Adrenalin biraz da hüzün var!
Süre;Maalesef 1 ay.
Konu;Kar burda kötü karekter olsada o sırasını savıp giderken,havaya düşen cemreyle müjdeler verilir,
börtü böceğe, kuruyan dallara çıkar su..yeniden doğuşun hikayesi…çoşkusu bir tırtılın, ölmek için can atışı!Kuşların çığlık çığlık geri dönüşü..güneşin sırıtışı, kalplerin buzunu eritişi…
Tam puan alıyor seyrinden…yanında tadımlık; erik dallarına konmuş mısır patlağı çiçekler..!

Pedaliza

Doğuda kızlar kadın doğarlar, ecellerinden önce ölürler.
İlk yemeği anasının memesinden gelen ve yediği çanağa tükürmekte sakınca görmeyen erkek, o kadar çok kadın gömerki, toprak bile artık dişidir.
Bu yüzden toprak ana diye bilinir, diri diri gömüle gömüle

toprağı bile kadın yapmışlardır.
Bu yüzden verimsiz ve çoraktır, buna da kadının intikamı denir.

Kederlendim, sustum..

Açıkta kalmıyayım diye en güvenli yere, kendi dilimin altına saklandım.

Ali Ayçil – Yenilgiden Dönerken

Pencerelerinde perde olan insanları severim ben, mesken tutanları değil.

Paraya ekmek diyen ilk kişiye maaşı un olarak ödensin.

Bana kötülüğü anlamaya çalışmamın söylenmesinden usandım.

Kanarya kediyi anlamak zorunda mı?

Charles Bukowski

Yeni gelen yılda, herşey gönlünce,sağlık,huzur,neşe ve umut dolu olur,inşallah..

ama taş atılan, taş dökülen cam kırıkları döşenen
çivi çakılan, çelme takılan yolları
dikenli çalıları, kemiklerine kadar batan iğneli fıçıları olur..
ayaklarına kan düşüren, haramileri olur şairlerin
nefesleri ensesinde kiralık katilleri
ve yollarında bol heyelanları..

dahası;
şairlerin geceden zor edilmiş sabahları
bitmeden yolları, biten azıkları
üstlerine üşüşen etlerini koparan
sürülerle akbabalarına hiç aldırmayan
bolca, serseri heyecanları olur..

en fazla omuzları çöker şairlerin
boğazına basılmaktan sayılı nefesleri
bıçak sırtı hayatları
örselenmekten nerdeyse dibe vurmuş umutları olur..

.
..
…
şu dediklerim, matilda
bakma, tüysüz yeni ergen bir utançtan
tâze ve mâsum aşklar devşiremeden daha
yaşamak gibi bi zehirli karadulun öldüren göğüslerine düşmüş
emdikçe kendi içine ölen ve emdirdikçe kanını, küçülen
öznesiz bir karaltı şairin gün be gün eksilen yarınıdır..

belki bugün kuzeyin o soğuk ve mağrur
sarışın fahişesinin elinde oyuncak
bir Güney Afrikalıdır en kanlı elmas..
su kadar kıymetli olmasa da ve aziz
petrol kadar pahalıya mal olmuştur, en az
ve elinde tutsaktır, Basra kadar, Nil kadar
doğduğu yer, siyonazilerin..
hani o uzaydan bile görünen
hani yaş ortalaması on yedi
yüz bin siyahînin cesedini emen
yeryüzünün şu müthiş üç sunî mezarından biri
dünyanın o en büyük maden çukuru o kimberley’e
boğaz tokluğuna, ölümüne indiren..

işte şu şiir, matilda; şu haliyle bu şiir
ölmek üzre olan şu yaşamak belasına bir iksir
ve isyan açlığına, içtikçe şerbetlenen bir zehir
köle boyunlarındaki o kara elmas
siyah altın zincirlerini çürüten asittir..
.
..
…
doğru, matilda
şu kuzeylinin kilise adına boyunlarında haç, ellerinde incil
şu bin yıllık ‘barış’ seferleri aslında
mâsum başları giyotinlerine salışlarıydı..
ve şu son yüzyılın sonuna dek şu yalan/yardım vaatleri
zengin elmas yataklarına, maden ocağı kapılarına
sürüp avlandığı kurban kanı
ve bugün önasyada, ortadoğuda
petrol denizlerine döktüğü ağın
kıtalar arası kurduğu ‘kitap’larına uydurulmuş tuzağın adıydı..

matilda, üzülme
metruk sığınağından sırıtkan gediklere tıslayan
şu yılanların, çıngıraksız, çatal dil ‘yalan’larına
şu zafer naralarına..
bunlar, akan, kokan, kanayan
her ay vakti ortaları şer şehvetler yumurtlayan
kendi piç mezarlıklarında yaşadıklarını sanan
ezberden kutsanmış eril fahişelerin
güdük, çarpık ve biçırpı
müsvedde sevişmelere teşne
pürneşe, doymuş, ölümcül, son kahkahalarıdır
zaten böyle yalan yaşamak
yılan bir gerektir, engereklere..

matilda, bir dâvetsiz ölüm
ve bekleyen bir intikam her zaman acıdır
intikam, her an inmeye hazır
ayaklanmış bir tanrı kırbacıdır..

nezirinbiri*

eylül öncesi;

binlerce fail-i meçhûl

sonrası;

onyedi bin kayıp..

…

Emeç

Dursun

Mumcu

Aksoy

Anter

Kutlar

Hablemitoğlu

Üçok

Kışlalı

İzzettin Hoca

Özal

Bitlis

.

..

…

yıllardır…

hrant dink..

dört yıl oldu!.

hanzala bunun için de dönmeyecek yüzünü!

nezirinbiri*

romantizmin, dolayısı ile, fedakârlığın semtine uğramadığı bencil mahlûkat gruplarından biri de aristokratlardır.. hâl böyle olunca ve de bir mahlûk romantizmden vareste kılınınca, ol garaib mahlûkat için bir ruhtan, varlığından filan söz etmek son derece abesle iştigâl bişeydir.. bu durumda, romantizmden fersah fersah uzak bi aristokrata “ruhsuz-muhsuz” demenin bir yanlışı-manlışı, yanılışı ve kimseye de bir zararının olmayacağı gibi, ona aynı zamanda “odun” diyecek olmanın da abartılı bir yanının bulunmayacağı, özellikle biz, bidonik kafa tavsifiyle, göbek kaşıyanlar diye tesmiye olunan halk arasında, gerçekliği kesinlikle tartışılmayacak bir kesinlikte bir hükümdür..meseleye böyle dalgasız dubarasız yaklaşılınca hemen ardından âdemoğlunun aklına doğal olarak şöyle bir soru gelebilir; “peki öyleyse odunun ruhu var mıdır?”

işte, hadisenin çatallandığı yer de tam da burasıdır..toplumuzda, tuzruhu, sirkeruhu, kadınruhu diye bişeylerin varlığından söz edildiğini az çok herkes bilir de, lakin bugüne kadar “odunruhu” diye bir ruh cinsinden söz edildiğini hayatta duyan tek bi Allah’ın kulu olmamıştır.

elbet bir şeyi birilerinin duymamış oluşu onun varlığına bir halel getirmez; getirmemeli de!.böylesi karışık durumlarda, o bir şey üzerinde akılda bir şüphe oluştuğunda yapılacak en mantıklı şey, mevcut duruma en uygun soruyu bizatihi o şeyin kendisine sormaktır;

“ey odun!.bir ruhun var mı senin?!.varsa çıksın!”

nezirinbiri*

dün Latin Amerikalı, Afrikalı, Asyalı
Ortadoğuluydum..
su gibi azizdim, Nil kadar coşkun
ve olduğum kadar ‘yerli’..

bugün petrol kadar neftî
kurşun gibi ağır
elmas kadar kanlı
Lût gibi acılı
Akdeniz kadar tuzlu
yersiz yurtsuz ve huzursuzum..

hani dokunmasalardı tabii akışıma
kanallar açıp içime, karıştırmasalar lağımlarını gün görmemiş sularıma
kıymasalar masum bakışlarıma yeryüzünün lanetlileri
dökmeselerdi kanımı, kanlanmasaydı kıyılarım
sonsuza dek berrak, saf ve duru akacaktım..
..
şimdi içimde piç bir sürgün, uzun bir yalnızlık var..

nezirinbiri

Bazı insanlar doğarlar.biz bilmeyiz.
Hiç tanımayız.görmeyiz.sadece dinleriz.
Bizdendir.can’dır.
Sonra gitti derler.ölüm geçer dudaklardan.
Biz biliriz. ölmezler.

Herkes herkesi aynı sevemez dostlarım.
Kimileri gururunun yettiği kadar sever, kimileri de ömrünün yettiği kadar.
Bukowski*

Eğer insanları düşündüklerine inandırırsanız, sizi severler.
Gerçekten düşündürürseniz, sizden nefret ederler.!
Don Marquis *

Sadece bir iyi vardır, bilgi; ve sadece bir kötü vardır, cehalet.
Sokrates*

Sözleri karamsar gelmesin sana
başka birşey var sözlerde…
hayatına dahil olan ya da olmayan, herşeyi… herkesi ertelemeden sev.
kaybetmeden henüz tadını çıkar kazandıklarının…

Doğum günü şarkısı olacak kadar var bence
İyi ki bizimlesin..İyi ki pedalizam’ı hediye ettin…
Dostların yanından hiç eksilmesin….Sevgiyle kal…

Durmaksızın kollar uzanıyor boynuma
Yolu sana düşüyor aysız gecelerde yolunu kaybeden azizelerin

“Küffar ve suskun
Azı senin
Ben çoğum”

Kan şerbeti bardağında
Kırıtan buz dağını dişimle alıp
Derinin altına sıkıştırmak
Balçık ve reçine sıvamak bacaklarının arasına

“Kalleş ve şirin
Öz kardeşini delik deşik ediyor şehrin deli abileri”

Çılgınlık bu
Zamanın zamkıyla yüzünü aynalara yapıştırmak
-Gözlerimi kırpıştıramıyorum-

Bırak içinde biriksin su
Ağzının kıyısında kırmızı kanatlı bir kuğu
Uzağa koşuyor

Boş bir odanın içinden
İçime doğru bakıyor rû
Ceninler soğuruyorum rahimlerden
-Bilmem neden-
Yoğurup duruyorum yokluğunu

Rahmet ve rayiha
Yayılıyor kuyuya
Çamura bulaşan bir sevinçle

Gül dalında yanıyor, üryân
Sarkıtıyorum kanlar içinde kokumu câmlardan

Okan Süha Yıldırım

Kan, uçucu bir şey
Açık bırakılınca damarların ucu
Kaldırımların kenarındaki su birikintilerini
Deniz sanıp
Cenaze merasimlerinden tertemiz dönerken
Elbiselerimle atlıyorum suskunluğa
Sokaklara dadanan insan seli ile
Yıkıyorum adımlarımı

Aritmetiğin ve denklemlerin çözümsüzlüğe terkedildiği yerde
Tereddüt etmemeliyim
Tendürdiyot , yara merhemi ve yeterince sargı bezi istiflemeliyim
Güneş düne eş çünkü
Gelişi güzel bir açıyla açıyor bacaklarını
Saçıyor sakladıklarını – Tanrı’nın yasakladıklarını- ak yatağın
Kuş tüyü yastığın üzerine
Dümdüz karnı, evet , pürüzsüz inip kalkıyor
Soluk alıp verdikçe
Soluk benizinde
Hafifçe aralanıyor göz kapakları
Dudakları sığınacağı bir kelime arıyor

Benzinle ovmalıyım şakaklarımı
Kollarımdaki câm kesiklerinden yansıyor ışığı akşamın
Kapılardan kapılara koşmalıyım
Çağırmalıyım halkı canhıraş meydanlara
Tutuşmadan önce aklım

Her köşe başında
Aklı başından seyirtmiş serkeş bir dilenci
İçimize daldırıyor avuçlarını
Dağ yoncalarını çelenklere konu ediyor arzuhalciler

Kim kaldıracak ortalık yerden salıncağı
Ölülerimize kim sahip çıkacak
Çıldırasıya bir sıcak kavuracak avurtları
Çırılçıplak ve el ele dansa duracak hergele sevgililer

İffetin çetelesi tutulunca
Yükseliyor ay yere
Düştüğü yerden yeniden

Okan Süha Yıldırım

Bileceksin de ne olacak düşeceğin derinliği
Sahi, düşmeyecek misin
Bir bıçağı bıçağa sürter gibi acılarla bileyleyeğiz kendimizi
Çürüyecek gülücükler dudaklarda
Rengini yitirecek öpücüklerimiz
Bileklerimizi emip kanı yüz kere yüzlerimize tüküreceğiz
Toğrağın temiz yüzüne yüz süreceğiz
Yüz vermeyeceğiz toprağın altına bir daha
Dağlara dağılacağız alnımıza dağlanacak damgası hayatın
Damla damla akacak damarlarımızda dualarımız

Sahi, zordur siyah bir üzümle cinayet süsü vermek aniden gelen ölüme
Ellerim yüzünde dalgaların sahilde izlediği yolu izliyor
Fırtınaya tutulmuş gemiler gibi sığınıyor bedenim koynuna
Göğün gürültüsüne inciler süslü bir iniltiyle karşılık veriyor cesedim

Sürü yayılır mera kısalır
Çığırtkan kuklalara kukuletalar takar tezgâhtarlar
Definesiz bir ada gibi kalırız bir başımıza ortasında okyanusların
Karanfilin korktuğunu fark ederiz kokusundan
Karanlığın fitilini ateşliyorum
Gece sessizce çöküyor üzerime

Sahi, kıvılcımlardan geçiliyor da gidiliyor yangına…

Okan Süha Yıldırım

Uyuyor muşum mışıl mışıl
Işıl ışılmış sokaklar

Okan Süha Yıldırım

Hakan Günday (d. 29 Mayıs 1976) Türk yazar.
29 Mayıs 1976’da Rodos’ta doğdu. İlköğrenimini Brüksel’de tamamladı. Ankara Tevfik Fikret Lisesi’ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransızca Mütercim Tercümanlık Bölümü’nde üniversite eğitimine başladı. Ertesi yıl Universite Libre de Bruxelles’in Siyasal Bilimler bölümüne geçti. Öğrenimine Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde devam etti. İlk romanı Kinyas ve Kayra ile edebiyat çevrelerinin ilgiyle izlediği ve kendi okur kitlesini oluşturan bir yazara dönüştü. İstanbul ve Antalya ‘da yaşıyor.

Romanları

Kinyas ve Kayra (2000)
Zargana (2002)
Piç (2003)
Malafa (2005)
Azil (2007)
Ziyan (2009)
Az (2011)

http://www.hakangunday.net/

Sizin alınız al inandım
Morunuz mor inandım
Tanrınız büyük âmenna
Şiiriniz adamakıllı şiir
Dumanı da caba
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız

Bütün ağaçlarla uyumuşum
Kalabalık ha olmuş ha olmamış
Sokaklarda yitirmiş cebimde bulmuşum
Ama ağaçlar şöyleymiş
Ama sokaklar böyleymiş
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız

* * *

Aşkım da değişebilir gerçeklerim de
Pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
Yangelmişim dizboyu sulara
Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
Hiçbirinizle döğüşemem
Siz ne derseniz deyiniz
Benim bir gizli bildiğim var
Sizin alınız al inandım
Sizin morunuz mor inandım
Ben tam dünyaya göre
Ben tam kendime göre
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız

Turgut Uyar

Aynıydı gökyüzümüz
Savrulduk her birimiz
İnsanlığa ne oldu

Masumdu gözlerimiz
Adildi kalplerimiz
İnsanlığa ne oldu

Ormandık kül olduk
İnsandık kul olduk
Kaybettik savrulduk
Ayrıldık ayrı kaldık
Bittik artık

Farklıydı seslerimiz
Aynıydı gerçeğimiz
İnsanlığa ne oldu

Berraktı umutlarımız
Çekingendi hırslarımız
İnsanlığa ne oldu?

Ormandık kül olduk
İnsandık kul olduk
Kaybettik savrulduk
Ayrıldık ayrı kaldık

Ormandık kül olduk
İnsandık kul olduk
İnsanlığın kalbinde
Alnında kurşun olduk
Bittik artık..

Söz & Müzik Şebnem Ferah

Ardımda kaldı uzun yaz
Yorgunum uzaktan geldim yol bitti çoktan
Yakanızdaki gül solmuş
Sarılsam üşür müsünüz
Yakanızdaki gül solmuş
Aşk bitti çoktan

Gün bitti
Yol bitti
Ay battı aşk bitti çoktan
Yakanızdaki gül solmuş
Aşk bitti çoktan

Konuşun benimle ah ne olur
Sözler ürkütür geceyi
Gün bitti çoktan
Karanlıklar hep
Hep peşimde
Ay battı çoktan
Gün bitti
Yol bitti
Ay battı aşk bitti çoktan
Yakanızdaki gül solmuş
Aşk bitti çoktan

Bana senin gibi bakan olmadı

Ne gün ışığında, ne geceleyin

Aldırmaz göründüm hayata bazen

Tut ki anlamadım, dünya mı yıkılır?
* * *
Kadınımsın, ecemsin, yarınımsın, nazımsın
İmanımsın, inadımsın, her şeyim
Çocuğumsun, ecemsin, yarınımsın, nazımsın
İmanımsın, inadımsın, her şeyim
Bazen bir yerlerden eser bir türkü gibi
Kayıp rüzgârı zamanın, küller
Savrulur tütün tarlalarında yıllarım
Kul oldum ne güzel, efendin olmadım

Pedalizam.com

İlk göz ağrım

Doğum günün kutlu olsun.

İyiki varsın, hayatımın en güzel hediyesi…

Athena-Kendi Yolumdan 2011 muratenez

Hayat, benim her anımı yaşadıkça sevesim var
Aldırmam hiç yağmurlara
Benim güzel hatalarım var
Bir an bile vazgeçmedim kendi yolumdan

Günlerdir dinlediğim,sanki beni anlatmış dediğim bu şarkıyıda ekledim son anda..
Neden böyle ekledim; birçok şikayet aldım sayfa açıldığında müziği kapatamıyoruz dediler…buyrun işte
ister dinleyin ister dinlemeyin..
ama ben hergün, binlerce kere dinliyorum
pedalizam.com’da da olmalıydı..hemde bu günlerde olmalı..doğum gününde..iyi ki varmış dediğim günlerde

içses; -eskimek ağır gelir kaldıramazsın..
-peki ya yaşlanmak..
içses; -yaş alacaksın hayattan..kalk koyverme kendini, yaşlanma.

Dikiliyorum ayağa, en gazlısından
Sonra en tatlı antibiyotik canımın sesini duyuyorum.Tabii İçsesle bile kavga eden ben canımın sesiylede kavga ediyorum..üzülüyorum..üzüyorum istemeden
Sular bir bulanıyor bir duruluyor..
O sonra, dozunu öyle kuvvetli ayarlıyor ki, öyle iyi geliyor ki bana can-lanıyorum.
Bana günbegün kattıklarıyla hayattan bir yaş daha almayı acaip sever oluyorum.

Ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum…Her halimde sevdiklerim hep yanımda..
Şükrediyorum..
Yaşlanmıyorum..sevdiklerimle ayaktayım…

Sebnem Ferah Iyi Kötü smileynoir

Ve içimde ki kadın-Şebomla uyanıyorum yepyeni bir sabaha

Pedaliza – 29.Ocak.2011 saat 12:45

14 Şubatta direk gömün beni…

Hemde canlı canlı..acırsa nolayım.
Şimdiden başladılar sevgililer günü zımbırtılarına
Bu alışveriş sektörünün oyunlarından birine daha haftalarca tanık olmak midemi bulandırıyor.
O gün zorla gidip, aslında maskelerinden biri olan hediye sandığı şeyi sevgiliye vermek onun da buna aptalca sevinmesi,prensesini ayakkabısından tanıyan denyo prensteki kadar, aşağılık sevgiler olduğunu bilmek çok acı..
Hem neden erkek hediye almak zorunda da kadın bi kaf dağından indiremiyor burnunu
Gerçekci olun nolur
İstemem ben birgünlük günü…

Özel gün mü yapacaksın o gün tatil olsun mesela
Birlikte yapılabileceklerin tadına varmadan toprağa karışan bedenlere acıyorum.
Herkesin bildiği, acaba bana neyi layık gördü,bugün için neler planladı yapmacık bakışlarını
görmemek için
14 şubat gelmeden bir adaya düşmek istiyorum ben
yanıma o üç şeyi dahi almadan…

Özel günleri icat eden kapitalist sisteme daha ne kadar uşaklık edilecek.Sevgiyi ifade etmek cüzdanın kalınlığı ilemi ölçülecek.
Hiçbir özel günde hediye vermedim almadım da,sevgilim de olursa ona hergün seni seviyorum diyeceğim ama o gün her zamanki gibi evde oturup yarım kalmış kitap ve filmlere bakacağım.
yanii
The person you have called cannot be reached at the moment, because she doesn’t believe to this day….

Her kim nerede kutlayacaksa sevgili sevgililer günü kutlu olsun : )

9.Şubat.2011-Pedaliza

Uyumak, yüzyıllarca uyumak

İlla isim konulacaksa,
ben masal değil hayat demekten yanayım..

Bu yolları yan yana yürümekten yanayım

Erguvanlar açmaya başladı,
Mavimi pembemi ayırt edemiyorum renkleri
Kokuna bir isim bulmaya çalışmaktanda vazgeçtim….

Geldiğinde bir masada kahvemizi yudumlayıp
Heyecanla dedikodu yapacağız
Sana kaçamadan anlatmam gereken aylar biriktirdim…

Biraz sessizlik olacak sonra
Sen hüzünlü gözlerini uzaklara salacaksın
Ben konuşamaycağım karşında cümlelerim topallayacak..

Ağır aksak kelimelerle soracağım sana
Nasılsın?

Nasılsın derken bile iyi olman için dualar ediyor olacağım
Hiçbir sözümüz umutsuzluk taşımayacak..

Hatta yaşadığımız cehennemin cennete dönüşeceğine bile inanacağız
Herkesin unuttuğu küçük bir çocuğa gülümseyerek
İnsanların koşarak geçerken fark etmediği selpakçı amcanın gülüşüne karşılık vererek
Ve Bırakarak bu dünyanın tüm kandırmacalarını
Kendimize insanca bir yol çizeceğiz
Gelmek isteyen ardımıza düşecek
Gel…

Orda mutlu olunduğunu biliyorum
Ama inan bencilce değil bu isteğim
Bir gün hiç gelmemeye karar verecek olursan
Gidersen bavulumu hazırladım…
Geçmişi koymadım içine
Adı geçmiş olan gelecekleri beraber yaşayalım diye
Gitme…

Seni şah damarıma sakladım
Adım atarsan yırtılır derim
Gitme
Ölürüm bir daha ayrılığı kaldıramam yüküm ağır
Susma….

Kelimelerin senin ayak izlerin
Nereye gittiğini bulamazsam ölürüm….
Nereye gidersen git şunu hiç unutma
Seni seviyorum…

Mohsen Namjoo

pedaliza

9 nisan 2011/pedaliza

Burçlar burçlar burçlar…

Sen hiç gerçek burc gördün mü eyy astroloji??

-Deme öyle,koskoca bilim dalı.

Yemişim dallarını

Temsil edenlerde hayvan türü ızgaramı yapsam

Neden karnıbahar burcu yok..

Neden 12 ye bölüyor zodyağı??

Birde bu 12 yetmiyor, insanoğlunun kurban olduğum çeşidi bolluğuna

al sana yükselen alçalan..

Alçalmayın lağğn

İnanmıyorum abi

gel beni inandır

Aslan burcu şatafatı severmişş…

çarşı pazar dahil her yere eşofmanımla gidiyorum

nolcak şimdi ihanet mi ediyorum ben şimdi aslan burcuna..

Ah annecim 5 gün daha duraydım da şölee bi başakk burcu olaydım ya ben..

Hadi ben gene iyiyim ya ikizler olsaydım..

-hımm ikizler mii,çok iki yüzlüdürler,çift kişilik barındırırlar vs..vs.. bıt bıt da bıt bıt..

düşünsene adam hergün burcunu okuyo tutar dalı yok

git öl sen pis ikizler

işte orda devreye giriyor tekrar astroolooojii

ikizlersin sen amaa yükselen şeyin kova olduğundan acaaip dahi yönün var

deyip tedavi başlıyor oracıkta…

yaşayacaksın ikizler.

adam da düzelir şıpp

vayy kovayım ben.

attığımı tuttuğumun kovasıı

tam bi bandwagon effect faciasıdır bu burçlar..

sürüsüne bereket

gruplanmaya sürü gibi güdülmeye bayılıyoruz (:

Yıllardır sezeryan denen bi olay var..doktor gün verir bebek zorla çıkartılır.

İyi de yazık diiilmi şimdi bebeye bıraksan da istediği zaman doğup boğa ol sa..?!

Yengeç olcak belki hayatını evcimenlikle geçirecek,sen ne karışıyosun doktor.

İlla bi gruba gircek insan oğlu özelliklerini öğrenecek.

niye böyle laflar ediyorsun sen pedalizaa

Misal aslansın sen öğren kendini,kır dizini otur ya da yönet;

Aslan burcu özellikleri Aslan Burcu Aslan kraldır, önderdir.

Başkalarının yaşantılarını da onlar adına düzenlemek isterler.

Her şeye karışırlar, kibirlidirler.

Bu nedenle onları tanımlayan sözcük ‘Yönetirim’ dir.

Şimdi öyle dedinya sen gidiyimde başka yaşantıları düzenliyeyim ben.

herşeye karışayım.. meeeee dehhhh

Ay Allahım ne kadar tahammülsüzüm bu burç olayına 

Burçlara inanmayayım burçsuzda kalmayayım ben emii

pedaliza 15 Mart 2011

Mathilda: Bitkini çok seviyorsun, değil mi?
Léon: En iyi arkadaşımdır. Hep mutludur, soru sormaz. Ve bana benzer, kökleri yok.
Mathilda: Eğer onu gerçekten seviyorsan, onu bir parka dikmelisin ki kök salsın.
Ve eğer büyümemi istiyorsan benide sulamalısın..

Léon: Senin büyümek için biraz zamana ihtiyacın var.
Mathilda: Ben büyümüyorum, Léon. Sadece Yaşlanıyorum.

Kim ne derse desin..
bir deli bensem de özlüyorum bu şehri
özgürlüğümün,sevdalarımın başkenti
fethetmek duygusunu tattığım eyy pay-i taht
gönüllerdeki yeditepe..
seviyorum seni delice.

Pedaliza     13 Nisan 2011

bırakıyorum suyuna

kağıttan yelkenlerimi
yapış yapış
eşgalsiz
seri hayaller kuruyorum
tanıksız

kesmez makasların dişlerini bileyliyorum
ellerim kir-pas
tutup ucundan yamaların
yüzler astarlıyorum
pazara çıkarsam hesapsız
satılır karşılıksız

olmayacak dualar ediyorum
aminsiz
körü körüne
dinsiz imansız düşleri
secdesiz elleri göğe açıp
arsız soluklar saklıyorum
dilsiz kapı arkalarında

neyin olduğunu bilmediğim bir gölgeye asılıyorum…ayaklarım yerden kesilmiş..
sonunu bilmediğim masallara inanıyorum…elma hala zehirli..kaf dağı hala yüksek..
yalanlar hala yalan..kanıyorum isteyerek..
bilerek uyanmıyorum..uyku tatlı..rüyalar gerçek..

Pedaliza      2 Mayıs 2011

Kenarından yol gecen
şehirler gibi
Uzakmısın yakın mı
anlayamıyorum  

Kiraz sapını sorguluyor
Kuş yuvasını
Üç bilinmezli sırlar
yoruyor artık
Kelimeler yabancı ve soğuk
Mesafeler bilerek

Sabr’ın kara kaplı defterinde sayfalar bitiyor
özlemiyor deniz karayı
Notalar sitem çalıyor, ağızda takılmış kalmış veda sözleri
Gitmek mi zor kalmak mı
Beklemek mi
günü
Gün dilsiz,gece sağır

Su akmak istemiyor taşıp duran nehirlere
Kesiyor Can damarını
Kuruyor kalb
Küskün mevsimler türüyor
Sessizliğe dayanamıyor beden
Karabasanlara bel veriyor ayaklar

Ayaklar yorgun
Ayaklar bitkin
Sürüklesen geliyor, izleri kızgın
Darmadağın
Toplanıyor şehir, üzgün…
..
.

Pedaliza        15.05.2011

Hiçbir zaman o kadar güzel olmadı gözler…
Anlamlar yükledik boş bakışlara…
Eller sıradandı saçlar sıradan en güzel cümlelerimizi verdik sıradanlıklara…
Denizi sahiplendik güzel olan her şeyi sahiplendiğimiz gibi…
Yaprakları,çiçekleri, bazen buluşulan köşe başlarını sahiplendik…
Sahiplendik gidenin arkasında bıraktığı dönme ihtimalini ve bir noktaya gözlerimizi dikip onu beklemeyi…
Güzelleştik…
Hiç bir kelime bizim söylediğimiz kadar güzel değildi, hiçbir öpücük bizimki kadar ısıtmadı sevgiliyi ve gülmek en çok bize yakışıyordu…

Eskiden mektuplaşırdık…
Arasında kurumaya terk edilmiş güller barındıran mektuplarımız oldu ve en kırmızı gül hep bizimkiydi…
Dedim ya güzelleşiyorduk…
Aşk öğretti bize toplum içinde fısıldaşmayı o an her sohbetten uzakta bir yerde yalnız gözlerimizle sevişmeyi aşk öğretti ve her şeyi çok çabuk öğreniyorduk…

Dedim ya; hiçbir zaman o kadar güzel olmadı gözler biz anlamlar yükledik boş bakışlara…
Herşeyi paylaşmak için çırpınırdık… Çok benciliz şimdi acılarımızı bile kendimize saklıyoruz… Herkesin bir şişesi var gözyaşlarını biriktirdiği…
Denizler kirlendi, köşelerde yine çingeneler var ama artık çiçek satmıyorlar…
Yaprakların hep solgun zamanlarını fark ediyoruz… En iyi biz öpüşmüyoruz artık hatta hiç öpüşmüyoruz bile, resmiyet mahkumu yanak değdirmeler dışında…
Tanıştığımıza memnun olup geçip gidiyoruz, başka anlık tanışıp unutmalara doğru…

Hiç bir şeyin hatırı yok artık, hatta gülümsemenin adı sırıtmak oldu yarım yamalak arkadaş ortamlarında…
Kuru güllere ihtiyacımız yok sesli harflerden arındırılmış bol kısaltmalı iki argo kelimenin yan yana getirilipte
hiç olmadık bir cümlede kullanılması ve hepimizin çocukluğunda beslediği sarı civcivi gibi baktığı cep telefonlarına atılması yeterli…
Hatta bir mesaj bazen fazla bile yeni bir ilişki için… İstemeyerek söylesemde ilişki artık bizim zamanında içinde bulunduğumuz için güzelleştiğimiz aşk…

Herşeyin adı değişti. İçinden gelen konuşmalar yok artık illa ki etkileme ihtiyacı var karşı taraftakini. Çok güzeldik biz eskiden…
Aileye anlatılamayan yüz kızartıcı el tutmalarımız vardı… Kız kulesi güzeldi içinde seven bir prenses barındıran hikayesini, tüm hikayelerden farklı
kılıyordu. hiç görmedik ama çok üzüldük yaşadıklarına…

Şimdi etrafımızda binlerce yalnız çirkin ve elleri üşüyen insanlar var,umursamazlığımız. prensese üzüldüğümüz kadar üzülmüyor artık insanlar dostlarının ölümlerine…

Aynaya bakıyorum… Farkındayım… Çöküyorum gün geçtikçe yüzümün kemikleri iyice çıkmış ortaya çirkinleşmişiz hepimiz. Gözlerimiz buz gibi bakıyor…

İşi gücü bıraktım. en son ne zaman bir çiçek aldığımı düşündüm.uzun zaman olmuş hatırlayamadığım kadar uzun…
Çiçeklerdemi çirkinleşti yoksa…
Artık korkularımıza yakışacak kadar eskidik artık korkularımızla elele tutuşsak uyumlu çiftler olabiliriz…
Uzun kabuslar gibi bedenlerimiz. biraz kambur. biraz yaralı ve karanlık, eskisi kadar güzel değiliz artık… Aşktı bizi güzel kılan… Sevgiydi…
Çirkinleştik…
Her şey çirkin görünüyor… Peki gerçekten her şey bizim gibi çirkin mi artık?
Hayır. her şey çok güzel hala ,bakmayı unuttuk biz, anlamlar katan sözcükleri söylemeyi yazmayı unuttuk…
Hala en güzel gözler sevgililerde…

Biz biraz aşkı sevmeyi unuttuk hepsi o kadar…

Okan Ağ

Az evvel beyaz bir kuş kondu omuzuma. Su içti avuçlarımdan. O sen miydin Pedaliza? Evvela ben gidiyorum. Yemyeşil kırlarda soluk soluğa koşuyorum. Bir insan yeter bir insana. Tele takıyor kuyruğunu masum bir uçurtma. Hayat ağır ağır akıyor rayların üzerinden ve yürekte boşu boşuna dönüp duruyor makara. Kuşlar boşu boşuna dönüp duruyor havada.

Nedense hastane odalarını çağrıştırıyor ihanet bana, Pedaliza. Sarı duvarlar. Soğuk bir ampul tavanda. Kalın bir yağmur yağıyor kirli camlara. Parlak bir elmayı soyar gibi paslı bir bıçakla. Kadavralar saklambaç oynuyor koridorlarda. Hedefini bulmuyor attığım tüm oklar. Nişan alıyorum, ateş ve karavana !

Verme verme sırlarını hırçın rüzgarlara Pedaliza. Yaramaz bir çocuk dizlerini kanatarak koşuyor bir çemberin ardı sıra. Yaşamak deniyor adına yaşadıklarımızın.

Artık ayrılık uçarı bir Azeri şarkısı kulaklarımda, Pedaliza. Haşarı bir yıldız köhne sokakları arşınlıyor kendi elinden tutarak. Başa çıkmanın bir yolu olmalı arsız sanrılarla. Çünkü bazı acılar çabuk dönüşmüyor anılara.

Papatyaları kelebeklerin doğurduğunu bilmiyordum. Bunu senden öğrendim, Pedaliza. Uyuyor bir papatya annesinin sıcak koynunda. Karlar dudakların kızıl alazında eriyor . Ateş üşüyor gözlerin siyah ayazında. Kelebekler düş görüyorlar mı uykularında?

Okan Süha Yıldırım

ne sanıyorsun…
takvimlerden çıkartılası
zindanlara atılası pazar
korkmuyorum senden
cuma olsan kaç yazar.

Pedaliza

Sen sus , ben dinlerim.Sessizlik aramızda bir “uzun hava” gibi.

Hava boşluğu. Civa loşluğu.

Bazan uzun uzun susmak gerekir, uzun susmaları paylaşmak aynı masa etrafında.

Suskun geveze. Geveze suskun. Geceze!

Geceleyin susmaksızın durmadan konuşan ruhum, söyle nereye coşuyorsun, niye? Bu sessizliği, buz sessizliği seninle susmak güzel, haydi susalım bir sessizliği bir güzel. Güzel.

- Tırnakların uzamış…
- Hep uzuyor…
- Kes…
- Unutuyorum

Anı yontuyorum içindeki derin sessizliğe ulaşmak için. Sessizlik ve sensizlik ..Sana ulaştığımda sensizliğe de ulaşacağım.

Okan Süha Yıldırım

Yalnızlığıma sen çarptın..

Şimdi rüyana dökülen kelebek kanadı tozlarına kızma..
Bırak yıkasınlar ruhunu

Ama sakın basma..

Pedaliza

Kırıldı kalbim en ince yerinden
akıp giderken ellerinde..
yamadım ruhumla
ne kadar daha dayanırdı
ruhum
yıpranmış,
eksik kalmış sözlerinin
ağırlığına..

Pedaliza

Pedaliza

Şimdi neler avutsun beni

Hiçbirşey umrumda değil

Martılara kanatmış, denizin kokusu
Toprak ,bir damlaya gönlünü açmış
Nergisler baharı müjdelemiş,,
Dar sokaklarında çocuk sesleri varmış evimin

İnan umrumda değil

Sen bir tek kalbimi özgür bırak
Giderken al gülüşlerimi
Seni gördüğümde bedenimi saran titreyişlerimi
Al benliğimi..
Bırak parçaladığın yüreğimi
O ellerki tutmaya kıyamadığım.

Avaz avaz bitenler için mi gözyaşlarım
Bırak diyorum, hani aldığın gibi değil
Olduğu gibi bırak
Bırak beni….

Alışkın bu beden parçaları toplamaya
Bilmesinler diye yamalara sarmaya
Duymasınlar diye içinden ağlamaya

Eylül de ayrılık dedi fallar
İnanmam dediğin kelimeler.. işte götürdü seni..

Umrunda olmayanları bende de bitirdin sonunda.

Pedaliza

Geceydi seni bana taşıyan,

Sen geceye yakındın, bende sana

Ağır aksak işleyen zamanın düşürdüğü tuzaklardan kurtulup geldin, hoş geldin..

Korkularınla, sırlarınla ve sadece gözlerine derin bakanların görebileceği acılarınla geldin, iyi ki geldin..

Bekleyişlerimin içine hapsettiğim özlemlerim vardı.

Nicedir kimseyle paylaşmadığım hüzünlerim,

Soramadığım sorularım..

Ne çok biriktirmişim kelimelerimi..

Yüreğimi bir yelken gibi açtım, seninle dolduruyorum..

Seninle olmanın, seni yaşamanın ve zamanı sadece seninle paylaşmanın

eşsiz hazzını duyumsuyorum,

ne iyi ettin de geldin

Sen geldin ben oldum, aşk oldum..

Sen geldin..

ama ne güzel geldin.

Hoşgeldin Canıma, Cantanem

Tüm yasak renkleri seviyorum.

Yasak bir alfabeyle yazıyorum şiirlerimi..

Anarşist çiçekler kokluyorum..

Devlet sınırlarını ihlal eden kuşlara, yardım yataklık yapıyorum..

Umudun propagandacısıyım..

Bütün sözcükleri örgütlüyorum..

Artık halkların değil aşkın ve sevginin ayaklanması var..

İlk eylemde sınır dışı ediliyorum..

üç yasak renkle

kendi gökkuşağımı boyuyorum.

trafik ışıkları hepsi birden yanıyor ilk defa.

ben vatan haini oluyorum.

benim olmayan bir dilde

yaşamak istemiyorum.

bana gözlerini yurt eyle mültecin olayım

 KENDİ ADINA BANA BİR KİMLİK ÇIKART…BEN BİRAZDA SEN OLAYIM .

Alıntı*

]]> http://www.pedalizam.com/tum-yasak-renkleri-seviyorum/feed 6 http://www.pedalizam.com/ne-zaman-gitti-tren-mahmut-gul http://www.pedalizam.com/ne-zaman-gitti-tren-mahmut-gul#comments Sun, 26 Dec 2010 23:08:57 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=1782
Ne Zaman Gitti Tren – Mahmut Gül
Yükleyen Pedalizam. – Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Uzunudur ömür meraklanma,
Mühimdir yalnizlik telaslanma,
Saatler geri yavaslama,
Sayfalar sari bir zamanlar genç olsan da.
Yasamdan yarali hayvan gibi,
Insafa gelmeyen sahip gibi,
Duygular saygilar esyalardan sonra;
Yazilmis suya, bir zamanlar ask olsan da.

Ne zaman gitti tren
Bir rüzgâra kapildik biz
Saatim mi geri kalmis bilmem
Ne zaman gitti tren

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

Merhamet saçlarını ıslatan sessiz bir yağmurdu

Bulutlar geldi altında durduk

Konuştun güneşi hatırlıyordum

Gariptin yepyeni bir sesin vardı

Bu ses öyle benim öyle yabancı

Bu ses saçlarımı ıslatan sessiz bir kardı

Dişlerin öpülen çocuk yüzleri

Güneşe açılan küçük aynalar

Sert içkiler keskin kokular dişlerin

İçinden geçilen küçük aynalar

Ve güldün rengarenk yağmurlar yağdı

İnsanı ağlatan yağmurlar yağdı

Yaralı bir ceylan gözleri kadar sıcak

Yaralı bir ceylan kalbi gibi içli bir sesin vardı

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

Sezai Karakoç

Sevebilirim,
hem de nasıl,
dile benden ne dilersen,
canımı, gözlerimi

Kızabilirim,
ağzım köpürmez,
ama devenin öfkesi haltetmiş benimkinin yanında,
devenin öfkesi, kinciliği değil.

Anlayabilirim
çoğu kere burnumla,
yani en karanlığın, en uzaktakinin bile kokusunu alarak
ve döğüşebilirim,
doğru bulduğum, haklı bulduğum, güzel bulduğum herşey için, herkes için,
yaşım başım buna engel değil,
ama gel gör ki çoktan unuttum şaşıp kalmayı.

Şaşkınlık, alabildiğine yuvarlak açık ve alabildiğine genç gözleriyle bırakıp gitti beni.

Yazık…

Nazım Hikmet Ran

Sabah namazına çok dikkat ederek geçirmemengerekir. Çünkü sabah namazında çok büyük faziletler vardır.

Kalplerinizi az gülmek ve az yemekle ihyâ ediniz, açlıkla temizleyiniz ki yumuşasın ve parlasın.

Çok gülmeyin, çünkü çok gülmek kalbi öldürür.

Kıyâmet günü Cennete ilk çağırılacak, varlıkta da darlıkta da Allah’a çok hamdedenlerdir.

Kıyâmet gününde ilk hesaplaşacak kimseler, komşulardır.

Kıyâmet gününde Âdemoğlu, şu beş şeyden sorguya çekilmedikçe yerinden ayrılmaz;
a.Ömrünü nerede ve ne sûretle harcadığından,
b.Yaptığı işleri ne maksatla yaptığından,
c.Malını nereden kazandığından ve nerelere sarfettiğinden,
d.Vücudunu, sıhhatini nerede ve ne sûretle yıprattığından.

Bütün insanlar günah işler, fakat günah işleyenlerin en hayırlısı, tövbe edenlerdir.

Her kim Ramazan’ı tutar, sonra da ona Şevval’den altı gün ilâve ederse, bütün seneyi oruç tutmuş gibi olur.

Müslümanların derdini dert edinmeyen onlardan değildir.

Kişi haksız olarak bir şeye lânet ederse, o lânet kendine döner.

Dünyânın belâ ve fitneden başka hiçbir şeyi kalmadı.

Kurban kesiniz. Onunla nefsi temizleyiniz. Bir kimse, gününde kurbanını alır, kıbleye yatırırsa, onun boynuzu, tersi, kanı, kılı ve her zerresi Kıyâmet Günü o kimse için hazır olur. Yere düşen kan, Alah’ın muhâfazasına düşmüş olur. Az infak edin, çok ecir alın.

Sana her ne iyilik erişirse Allah’tandır. Sana her ne kötülük gelirse, o da kendi kusurun sebebiyledir.

Hiçbir farz namazı kasten terk etme. Kim namazı kasten terk ederse, İlâhı koruma ve teminattan mahrum kalır.

Kim, insanların dînî işlerinde Allah’ın faydalı kıldığı bir ilmi gizlerse, Allah, Kıyâmet günü onu ateşten bir gem ile gemler.
Kim, insanların kalbini çekmek için kelamın kullanılışını öğrenirse, Allah Kıyâmet günü, ondan ne farz ne nâfile hiçbir ibâdetini kabul etmez!

Büyük insanlık gemide güverte yolcusu
tirende üçüncü mevki
şosede yayan
büyük insanlık.
Büyük insanlık sekizinde işe gider
yirmisinde evlenir
kırkında ölür
büyük insanlık.

Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter
pirinç de öyle
şeker de öyle
kumaş da öyle
kitap da öyle
büyük insanlıktan başka herkese yeter.

Büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.

Nazım Hikmet Ran

Anlattığımız değil… Anlaşıldığımız kadarız.

Anlatamazsınız deniz görmemiş birine…
O uçsuz bucaksız suyu.
Siz, denizden bahsederken…
İçinde “su” kelimesi geçtiğinden olacak…
Varsa eğer “köyündeki çay” kadarını anlar.

Ne rengârenk takaları anlatabilirsiniz ona…
Ne de süzülen yelkenlileri.
Anlatamazsınız… Sizin gördüklerinizi…
Farklı pencereden bakan birine.
“Gel bak” deseniz de…
“Göre”si kadar bakar.
Siz “güneşin batışındaki güzelliği” göstermeye çalışırsınız…
O, akşam olduğuna ağlar.
Yazı yazmak da, böyle bir şey işte.
Gözlemlediklerinizi aktarmaya çalışır…
Yaşamdan, çevrenizden bir kesit sunarsınız…
Veya insana ait bir davranış biçimini örneklemek için, bir senaryo kurgularsınız.
Ya da, “şöyle olsaydı eğer” düşüncesinden yola çıkarak yazarsınız.
Vurgulamak istediğiniz olayı anlatmak için, bir hikâye kurgular…
Veya olduğu gibi aktarırsınız.
Yani… Kendinizi ve özelinizi değil…
Sadece yaşamdaki olguları veya bilgiyi paylaşırsınız.
İstersiniz ki okunduğunda… Anlatılmak istenilen anlaşılsın.
Ama herkes, bu şekilde algılayarak okumaz işte…
Anlayan da olur, anlayamayan da…
Gerçek yaşamda da olduğu gibi.

Mesela; Bir “aldatılma yazısı” ise, yazanın aldatıldığını sanmak…
Karamsar ise satırlar, “yazan mutlaka bunalımda” teşhisi koymak.
Ya da algıda seçiciliğin “en uç” örneği olarak…
Kendine göre “bir kelimeye takılmak”…
Ve yazının “özü” ile hiç alâkası olmayan bir sonuç çıkartmak.
Yazanın hayatı ile, yazılan arasında paralellik kurmaya çalışmak…
Yazıyı “kişinin özeli” ile özdeşleştirmek.
Yazanın en büyük sıkıntısı da burada başlar işte.
Oysa orada anlatılmak istenen, bir konu vardır…
Ya da tartışmaya açılmış bir düşünce.
Algılanandan… Çok ama çok farklıdır anlatılmak istenen.
Sezen Aksu, bir şarkısında “Bir kedim bile yok” demişti de…
Kedi yollamışlardı bir sürü. Bunun gibi bir şey işte.
Hiç bir yazan istemez “yazdıklarıyla yargılanmak”…
Ve okuyanın “göre”si kadar anlaşılmak.
İster ki “sadece anlatmak istediği konu veya düşünce” anlaşılsın…
Ve “yazandan bağımsız” algılansın.
Ama bilirim ki… Boşuna çabalarız.
Ne yazarsak yazalım…
“Anlaşıldığımız kadar”ız.

Anlattığımız değil… Anlaşıldığımız kadarız.

ve son bir vuruşla
paramparça etmeyi de ihmal etmezdin
o buz kütlesini her seferinde
yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
durup dururken
bir salgın hastalık getirirdin uzaklardan
bana armağan ederdin
hiç bi şey yapmasan
ayakkabımın içine girerdin
tam da evden yeni çıkmışken ben
sen basbayağı suya benzerdin
ne zaman kötü hissetsen
kötü hissettirmek için
yokuş aşağı akmaya başlardın bütün gücünle
tabi ki ben olurdum yokuşun altında
ve her zaman hazırdı savunman;
yokuş yukarı nasıl akacaktın
ve tabi ki gövdemi parçalardın
sen benim gövdemi parçalardın da
yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
sen suya benzerdin ya
sensiz olmazdı
olduğu kadar da olmazdı
yani ben bir hiç kimseydim
ama yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
sırf ayaklarına batmasın diye..

Emre Aydın

ağlamıyorum…gözüme şiir kaçtı.

dört heceli iki dizeli bir şiirdi
üstelik ünlüde değildi şairi
aşk diyordu şiir
birde özlem
ikiz çocuklar gibi aynı göbek bağının tuttuğu
birbirinin sancısını hisseden

ilk okuduğumda haybeden yazılmış diyordum
nedir ki;
iki cümle
birde kafiye

sonra sonra öğrendim,bildim
ağlamayı şiirlerde
bazen de güldüm
çoğu zaman hüzün bastı
kimi zaman efkar
ama hep buğulandı gözlerim

yazmayı öğrendim sonra
harf harf giydirdim şiiri
kıfayetsiz kaldım
bazen kıyafetsiz
çırılçıplak tümcelerim

yılmadım yazdım,yorumladım yazdım
bıkmadım,usanmadım yazdım
yerildim daha çok yazdım
ne kadar çok yazarsam yazayım biliyordum,azdım.

…ve bir gün sen bana gelmek için gittin
gitme dedim sana sevgilim
gittin.
şiirsiz kaldım
şimdi martıların kanatlarına tak imgelerimi
mantar tıpalı şişelerle at denizlere
Kız Kulesi’nin eteğinden toplarım gönderdiklerini
as bir bulutun kuyruğuna
şehrimde çiselesin
ben şemsiyesiz kalayım
ipsiz uçurtmalara bağla,yaldızlı olmasın kağıdı ama
ya da en iyisi sen gel sevgilim
şiirlerde birlikte ağlayalım

yokluğunda karın tokluğuna şiirler okuyorum
katık olup sensizliğe daha bir batıyorlar içime
mezesiz kalmış meyhane gibi loşlaşıyor ışıklar
İstiklal bile daha az kalabalık sanki
yada
benim tüm kalabalığım sen olduğun için mi bu ıssızlık,bilmiyorum.

şiir diyorum şiir
benim sende bulduğum
senin bende kaybolduğun
aşk gibi birşey

bir ömre yazılsın şimdi şiirler
hem bir ömür nedir ki yanında
gözlerimi kapattım
açmaya  korkuyorum..

ölüyorum yokluğunda
gömün diyorum beni şiire
dört hece iki dize atın üstüme

Gülay Bulut

Yaşadığımdan emin değilim.

Gittiğinden eminim ama bak,seni özlediğimden eminim.

Yirmi beş yaşında bir hayal kırıklığı olduğumdan hiç şüphem yok mesela.
Beceriksizliğimden,yalnızlığımdan,bu şehri sevmediğimden,düzensizliğimden,yorgunluğumdan,huysuzluğumdan,baltalarınızdan birine sap olmamışlığımdan hatta olamayacak olmamdan,kırgınlığımdan,bir gün bana ayrılan sürenin sonuna geleceğimden her tavşan kesildiğimde dünyanın dağ olma vaziyetinden filan eminim.
Örnekleri çoğaltabilirim.
Örnekleri çoğaltabileceğimden eminim.

Birileri namusum üzerine yemin edecek,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

Günlerdir doğru dürüst uyuyamıyorum.
Ellerim parçalanıyor ne zaman yazmayı denesem.
Ağzım artık daha bozuk.
Her tarafta pis bir koku;nefes alamıyorum.
Çok bekledim seni.
Her halimle,her yerimle bekledim.
Yetkiler verdim kendime;tuttum seni affettim.
Aramanı bile bekledim bazen.
Ağır küfürlerle örtbas ettim sonra aramayışlarını.
Bunca zaman aramayışlarını biriktirdim.
Seni bekledim ben çünkü
Seni bekledim.
İçtim..içtim..içtim…
Kustum.
En çok giderken bıraktığın kelimeleri kustum.Sanat filan dedi bazısı o kelimelere bazısı bunlardan bi bok olmaz dedi.
Senin önemsediğin kadar önemsemedim ben o kelimeleri,senin danışma gruplarının önemsediği kadar önemsemedim.
Kustum..kustum..kustum.
İçtim.

Ellerimle yaptığım cam evim kırılacak,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

İçimden geç
içimi sil
artık özlemek istemiyorum.

Neye el atsam piç ediyorum.
Yine de fiyakalı durumlar peşindeyim hep.
En sert içkileri kaçırıyorum soluk boruma bilerek.Her yıl ilkokula başlıyorum.Her gün yeni bir krallık kurup öldürüyorum kralını gece yarısına doğru.
Uzatmaya gerek yok;sen olmayınca yapamıyorum.

Yokluğun gümüş tepside intihar sunacak,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

- Bir şeyleri değiştirmek isteyen insan, işe önce kendisinden başlamalıdır.

- Bilgi ruhun gıdasıdır.

- Bir insanın onsuz yapabileceği ne kadar çok şey vardır.

- Bir yargıç, iyi niyetle dinlemeli, akıllıca karşılık vermeli, sağlıklı düşünmeli, tarafsızca karar vermelidir.

- Bilen insan kötülük yapmaz.

- Cahil insan kendinin bile düşmanı iken, başkasına dost olması nasıl beklenir

- En faziletli insan, rûhen yükselmeye çalışan, en mutlu insan da yükseldiğini duyandır.

- Endişelerinizden kurtulmak istiyorsanız , yaşamaktan en çok korktuğunuz şeyin bir gün başınıza geleceğini kabul edin.

- Fazilet, ruhun güzelliğidir.

- Felsefe, hayretle başlar.

- Felsefe, neleri bilmediğini bilmektir.

- Haksızlığa uğramak, haksızlık yapmaktan iyidir.

- Haksızlık yapmak, haksızlığa uğramaktan daha acıdır.

- İnsan bildiğini öğrenir.

- Kadın erkekle bir kez eşit hale getirildi mi, artık ondan üstün olur.

- Kainatta tesadüfe, tesadüf edilmez.

- Kendin pahasına olduktan sonra tüm dünyayı kazansan eline ne geçer?

- Kendini bil.

- Kendini bulmak istiyorsan, kendin için düşün.

- Kimseye hiçbir şey öğretemem, sadece onların düşünmelerini sağlayabilirim.

- Ne pahasına olursa olsun, evlenin. Karınız iyi çıkarsa mutlu olursunuz,yok fena çıkarsa o zaman da filozof olursunuz.

- Öğrenmek, eskiden bilinmiş bir şeyi yeniden hatırlamaktan başka bir şey değildir.

- Sadece bir iyi vardır, bilgi; ve sadece bir kötü vardır, cehalet.

- Sorgulanmamış hayat yaşamaya değmez.

- Tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir.

- Yalnız işsiz olanlar değil, daha iyi işler yapabilecek olanlar da başıboştur.

——————–

İdam edilmeden önce karısı Xanthippe Sokrates’e şöyle der: “Ama sen suçsuzsun; suçsuz yere idam ediliyorsun.”

Sokrates de buna karşılık şöyle bir cevap verir: “Be kadın, suçlu olarak idam edilmemi mi yeğlerdin?”

——————–

Sokrates sormuş: “Kimdir insan, insan nedir?”

Agora’daki gönüllü öğrencileri: “Onu bilmeyecek ne var? İnsan; iki ayaklı, tüysüz bir yaratıktır.” demişler.

Ertesi gün, pazar yerine tüyleri yolunmuş bir horozla gelen Sokrates, canlı hayvanı göstererek sorusunu yinelemiş: “Yani böyle bir şey midir insan dediğiniz?”

——————–

Sokrates bir gün dar bir patikada ilerlerken karşısına dönemin soylularından biri çıkmış. Yol ise ancak birinin geçebileceği kadar genişmiş.

Birinin diğerine yol vermesi lazım iken soylu: “Ben senin gibi bir zavallıya yol vermem” demiş.

Sokrates’in cevabı ise şöyle olmuş: “Ben veririm.”

——————–

Sokrates bir gün eve geç gelmiştir. Karısı da sürekli bu gecikmenin nedenini sormaktadır. Konuşmuş, bağırmış, çağırmış; Sokrates karısına karşı hiçbir tepki vermeyip önüne bakmaya devam etmiştir. Bunun üzerine karısı bir kova suyu Sokrates’in kafasına boşaltmıştır. Sokrates ise gayet sakin bir şekilde karısına şu cevabı vermiştir:

“Bu kadar gök gürültüsünden sonra, bu yağmuru bekliyordum…”

” en fazla bir yıl sürer yirminci asırlılarda ölüm acısı.”

***

“içimde ikinci bir insan gibidir seni sevmek saadeti…”

***

“Dörtnala gelip Uzak Asya’dan
Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim!”

***

“en güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır.
en güzel çocuk: henüz büyümedi.
en güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz
henüz söylememiş olduğum sözdür.”

***

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
yorulmuşsundur;
nasıl etsemde yıkasam ayacıklarını
ne gül suyum ne gümüş leğenim var,
susamışsındır;
buzlu şerbetim yok ki ikram edeyim
acıkmışsındır;
beyaz ketenli örtülü sofralar kuramam
memleket gibi yoksuldur odam.

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
ayağını basdın odama
kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi
güldün,
güller açıldı penceremin demirlerinde
ağladın,
avuçlarıma döküldü inciler
gönlüm gibi zengin
hürriyet gibi aydınlık oldu odam…

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin.

***

Çok yorgunum, beni bekleme kaptan.
Seyir defterini başkası yazsın.
Çınarlı, kubbeli, mavi bir liman.
Beni o limana çıkaramazsın…

***

bütün soruları sorabilmeli
bütün ışıkları derebilmeli
yol başlarında durabilmeli
kilometre taşları gibi şiirlerimiz
yaklaşan düşmanı herkesten önce görebilmeli

***
HASRET

Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.

Yüz yıldır bekliyor beni
bir şehirde bir kadın.

Aynı daldaydık, aynı daldaydık.
Aynı daldan düşüp ayrıldık.
Aramızda yüz yıllık zaman,
yol yüz yıllık.

Yüz yıldır alacakaranlıkta
koşuyorum ardından.

***

Kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların,
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin…

***

Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar

***

Bir çok giden memnun ki yerinden…
Çok seneler geçti dönen yok seferinden..

***

Yani,öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile,mesela zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmeken korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
Yaşamak yani,ağır bastığından…

***
Umuda bin kurşun sıksada ölüm, unutma
Umuda kurşun işlemez gülüm

Alsada çukuruna bizi ölüm
Hatırla ki fidanlar çukurlarda
Büyür gülüm

***

en güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır.
en güzel çocuk: henüz büyümedi.
en güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz
henüz söylememiş olduğum sözdür

***

Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı iştahıyla etini dişlemek senin.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil…

Biz Türkler, bütün tarihimiz boyunca hürriyet ve istiklâle timsal olmuş bir milletiz.

Ne kadar zengin ve müreffeh olursa olsun, istiklâlden mahrum bir millet, medenî insanlık karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye lâyık sayılamaz.

Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir. Ben milletimin en büyük ve ecdadımın en değerli mirası olan bağımsızlık aşkı ile dolu bir adamım. Çocukluğumdan bugüne kadar ailevî, hususî ve resmî hayatımın her safhasını yakından bilenler bu aşkım malumdur. Bence bir millete şerefin, haysiyetin, namusun ve insanlığın vücut ve beka bulabilmesi mutlaka o milletin özgürlük ve bağımsızlığına sahip olmasıyla kaimdir. Ben şahsen bu saydığım vasıflara, çok ehemmiyet veririm. Ve bu vasıfların kendimde mevcut olduğunu iddia edebilmek için milletimin de aynı vasıfları taşımasını esas şart bilirim. Ben yaşabilmek için mutlaka bağımsız bir milletin evladı kalmalıyım. Bu sebeple milli bağımsızlık bence bir hayat meselesidir. Millet ve memleketin menfaatleri icap ettirirse, insanlığı teşkil eden milletlerden her biriyle medeniyet icabı olan dostluk ve siyaset münasebetlerini büyük bir hassasiyetle takdir ederim. Ancak, benim milletimi esir etmek isteyen herhangi bir milletin, bu arzusundan vazgeçinceye kadar, amansız düşmanıyım.

Milli egemenlik öyle bir nurdur ki, onun karşısında zincirler erir, taç ve tahtlar batar, mahvolur. Milletlerin esirliği üzerine kurulmuş müesseseler her tarafta yıkılmaya mahkumdurlar.

Cumhuriyet fikir serbestliği taraftarıdır. Samimi ve meşru olmak şartıyla her fikre saygı duyarız.

Egemenlik kayıtsız ve şartsız milletindir.

Gerçi bize milliyetçi derler. Ama, biz öyle milliyetçileriz ki, işbirliği eden bütün milletlere hürmet ve riayet ederiz. Onların milliyetlerinin bütün icaplarını tanırız. Bizim milliyetçiliğimiz herhalde hodbince ve mağrurca bir milliyetçilik değildir.

Bilelim ki milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlere yem olurlar.

Milli mücadelelere şahsî hırs değil, milli ideal, milli onur sebep olmuştur.

Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.

Milli his ile dil arasındaki bağ çok kuvvetlidir. Dilin milli ve zengin olması, milli hissin gelişmesinde başlıca etkendir. Türk dili, dillerin en zenginlerindendir. Yeter ki, bu dil şuurla işlensin. Ülkesini, yüksek bağımsızlığını korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı diller boyunduruğundan kurtarmalıdır.

Bir dinin tabiî olması için akla, fenne, ilme ve mantığa uygun olması lazımdır.

Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre sahip olmak, seçtiği bir dinin icaplarını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine sahiptir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz.

Türk Milletinin istidadı ve kesin kararı medeniyet yolunda, durmadan, yılmadan ilerlemektir.

Medeni olmayan insanlar, medeni olanların ayakları altında kalmaya mahkumdurlar.

Büyük dinimiz çalışmayanın insanlıkla hiç ilgisi olmadığını bildiriyor. Bazı kimseler çağdaş olmayı kâfir olmak sayıyorlar. Asıl küfür onların bu zannıdır. Bu yanlış tefsiri yapanların maksadı İslâmların kâfirlere esir olmasını istemek değil de nedir? Her sarıklıyı hoca sanmayın, hoca olmak sarıkla değil, dimağladır.

Arkadaşlar, efendiler ve ey millet, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, meczuplar memleketi olamaz. En doğru, en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır.

Medeniyetin emir ve talep ettiğini yapmak insan olmak için yeterlidir.

Biz dünya medeniyeti ailesi içinde bulunuyoruz. Medeniyetin bütün icaplarını tatbik edeceğiz.

Bizim devlet idaresinde takip ettiğimiz prensipleri, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutmamalıdır. Biz, ilhamlarımızı, gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz.

Milletimiz her güçlük ve zorluk karşısında, durmadan ilerlemekte ve yükselmektedir. Büyük Türk Milletinin bu yoldaki hızını, her vasıtayla arttırmaya çalışmak, bizim hepimizin en kutlu vazifemizdir.

İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan mürekkeptir. Kabil midir ki, bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? Mümkün müdür ki, bir cismin yarısı toprağa zincirlerle bağlı kaldıkça öteki kısmı göklere yükselebilsin?

Ey kahraman Türk kadını, sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.

Anaların bugünkü evlatlarına vereceği terbiye eski devirlerdeki gibi basit değildir. Bugünün anaları için gerekli vasıfları taşıyan evlat yetiştirmek, evlatlarını bugünkü hayat için faal bir uzuv haline koymak pek çok yüksek vasıflar taşımalarına bağlıdır. Onun için kadınlarımız, hattâ erkeklerimizden çok aydın, daha çok feyizli, daha fazla bilgili olmaya mecburdurlar; eğer hakikaten milletin anası olmak istiyorlarsa.

Ben icap ettiği zaman en büyük hediyem olmak üzere, Türk Milletine canımı vereceğim.

Gençler cesaretimizi takviye ve idame eden sizlersiniz. Siz, almakta olduğunuz terbiye ve irfan ile insanlık ve medeniyetin, vatan sevgisinin, fikir hürriyetinin en kıymetli timsali olacaksınız. Yükselen yeni nesil, istikbal sizsiniz. Cumhuriyeti biz kurduk, onu yükseltecek ve yaşatacak sizsiniz.

Yüksek Türk! Senin için yüksekliğin hududu yoktur. İşte parola budur.

Benim naçiz vücudum nasıl olsa bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ebediyen yaşayacaktır.

Sizler, yani yeni Türkiye’nin genç evlatları! Yorulsanız dahi beni takip edeceksiniz… Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler, asla ve asla yorulmazlar. Türk Gençliği gayeye, bizim yüksek idealimize durmadan, yorulmadan yürüyecektir.

Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.

Müsbet bilimlerin temellerine dayanan, güzel sanatları seven, fikir terbiyesinde olduğu kadar beden terbiyesinde de kabiliyeti artmış ve yükselmiş olan erdemli, kudretli bir nesil yetiştirmek ana siyasetimizin açık dileğidir.

Mualimler! Yeni nesli, Cumhuriyetin fedakâr öğretmenleri ve eğiticileri, sizler yetiştireceksiniz. Ve yeni nesil sizin eseriniz olacaktır. Eserin kıymeti, sizin maharetiniz ve fedakârlığınız derecesiyle mütenasip bulunacaktır.

Milleti kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir. Öğretmenden, eğiticiden yoksun bir millet, henüz millet namını almak istidadını keşfetmemiştir.

Dünyanın her tarafından öğretmenler insan topluluğunun en fedakâr ve muhterem unsurlarıdır.

Okul sayesinde, okulun vereceği ilim ve fen sayesindedir ki, Türk milleti, Türk sanatı, Türk iktisadiyatı, Türk şiir ve edebiyatı bütün güzellikleriyle gelişir.

Türkiye’nin asıl sahibi ve efendisi, gerçek üretici olan köylüdür. O halde, herkesten daha çok refah, saadet ve servete müstahak ve layık olan köylüdür. Onun için, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin iktisadi siyaseti bu aslî gayeye erişmek maksadını güder.

Ekonomik kalkınma, Türkiye’nin hür, müstakil, daima daha kuvvetli, daima daha refahlı Türkiye idealinin belkemiğidir.

» Anı yazmak, ölümün elinden bir şey kurtarmaktır.
Andre Gide

» Aptalın sevgisi, ayının sevgisidir; kini sevgidir, sevgisi kindir.
Mevlana

» Ayakta ölmek, diz üstü yaşamaktan daha iyidir.
G.Washington

» Bana “Seni anlamıyorum” demen hak etmediğim bir övgü, fakat senin de hak etmediğin bir sövgüdür.
Halil Cibran

» Bana arkadaşını söyle,sana kim olduğunu söyleyeyim.
Cervantes

» Bana bir harf öğretenin kölesi olurum.
Hz.Ali (r.a.)

» Başarılarını gizlemek, en büyük başarıdır.
La Rochefoucauld

» Başarının sırrı , uğraşılan konuya hakim olmaktır.
Benjamin Disraeli

» Başkalarını hep bağışla, kendini hiç bağışlama.
Syrus

» Başkalarının bilgisi ile bilgin olsak bile ancak kendi aklımızla akıllı olabiliriz.
Montaigne

Başkalarının kusurlarını tartarken, parmağıyla terazinin kefesine bastırmayan insan pek enderdir.
Baron Langenfauld

Başkası düştü mü “çürük tahtaya basmasaydı” deriz.Kendimiz düşünce,bastığımız tahtanın çürük olmasından şikayet ederiz.
Cenab Şahabettin

Başkasından üstün olmamız önemli değildir. Asıl önemli olan şey, dünkü halimizden üstün olmamızdır.
Hint Atasözü

Bende 1 yumurta var, sende 1 yumurta var. Ben sana 1 yumurta versem, sen bana bir yumurta versen, bende 1 yumurta sende 1 yumurta olur.Bende 1 bilgi var, sende 1 bilgi var. Ben sana 1 bilgi versem, sen bana 1 bilgi versen, bende 2 bilgi, sende de 2 bilgi olur.
Konfüçyüs

Bilgi bir ışık gibidir. Onu kullanırsanız daha parlak olur, kullanmazsanız söner.
Alexander Everett

» Bilgi büyük adamı alçak gönüllü yapar, normal adamı şaşırtır, küçük adamı ise kibirlendirir.
Brigitte

» Bilgi insanı kuşkudan,iyilik acı çekmekten,kararlı olmak da korkudan kurtarır.
Konfüçyüs

» Bilginin efendisi olmak için çalışmanın uşağı olmak gerekir.
Honore De Balzac

» Bilginin olduğu yerde bilenler, aklın olduğu yerde düşünenler vardır.
Yusuf Has Hacip

» Bilgiyi elde ettikten sonra halka söylemeyen, belletmeyen kişi,zengin olup da yoksul doyurmayan kimseye benzer.
Hz.Muhammet (S.A.V.)

» Bir çivi yüzünden bir nal,bir nal yüzünden bir at,bir at yüzünden de bir atlı gidiverir.
Franklin

» Bir dert atlatıldıktan sonra,insana bir kazanç olur.
Goethe

» Bir devlet adamının kalbi kafasında olmalıdır.
Napoleon

» Bir güzel söz söyleme sanatı varsa, bir de güzel anlama ve dinleme sanatı vardır.
Epiktetos

» Bir insan hayranlık duyup sevebildiği sürece sonsuza kadar genç demektir.
Pablo Casals

» Bir insan köprü kurar, bin insan geçer.
Özbek Atasözü

» Bir miktar eğlence olmadıkça; hiçbirşeyi başaramazsınız.
Charles Knight

» Bir millet irfan ordusuna malik olmadıkça, savaş meydanlarında ne kadar parlar zaferler elde ederse etsin, o zaferlerin yaşayacak neticeleri vermesi, ancak irfan ordusuyla kaimdir.
Atatürk

» Bir öğretmen ebediyete hükmeden insandır. Tesirlerinin nerede biteceği asla bilinemez.
Henry Adams

» Bir problemin güç olduğunu söyleme; eğer o güç olmasaydı, zaten problem olmazdı.
F. Foch

» Bir şeye ait her şeyi öğrenin; her şeye dair bir şeyler bilin.
Var Dyke

» Bir şeyi ezberlemek, bilmek demek değildir.
Montaigne

» Bir şeyi gerçekten bilmek, onu anlatmakla olur.
Sokrates

» Bir ülkede okumaya karşı istek artmadıkça, gaflet ve bundan doğacak felaket azalmaz.
B. Franklin

» Birini taklit etmek, onu övmenin en samimi şeklidir.
Colton

» Bizi güçlü yapan yediklerimiz değil, hazmettiklerimizdir. Bizi zengin yapan kazandıklarımız değil, muhafaza ettiklerimizdir. Bizi bilgili yapan okuduklarımız değil, kafamıza yerleştirdiklerimizdir.
Francis Bacon
» Boş bir çuvalın dik durması zordur.
Benjamin Franklin

» Boşuna kendinizi kandırmayın; sürekli yaptığınız şey neyse siz osunuz…
Aristo

» Bu dünyada insanlar bir kere aldatılınca gerçekten bile şüphe duyarlar.
Hitopadesa

» Bu dünyaya istediğimiz gibi gelmedik,Bu Dünya’dan istediğimiz gibi gidemeyiz
Ömer Hayyam

» Büyük adamların hatası, güneş tutulmasına benzer, onları herkes görür.
Cu Kong

» Cehalet her zaman kendisine hayran olmaya hazırdır.
Santra Guitry

» Çevrendekileri alçaltarak değil,kendini gerçekten yücelterek büyüyebilirsin.
Reich

» Çiçeği küçümseyen, Tanrı’yı da küçümser.
A.Dumas

» Çok ziyaret usandırır,az ziyaret dostluğa zarar verir.
Hz Ömer (r.a.)

» Daha iyi olmaya çalışmayan iyi olarak ta kalamaz.
Oliver Cromwell

» Daima ara, bugün altın ararken bakır bulursun, yarın bakır ararken altın.
Cenap Şahabettin

» Deniz gibi mal kazan, fakat sen üzerinde gemi ol.
Mevlana

» Devletleri yıkan tüm hatanın altında nice gururun gafleti yatar.
Yavuz Sultan Selim

» Dili ve sözü bir olmayan kimsenin yüz dili bile olsa o, yine dilsiz sayılır.
Mevlana

» Dinlemesini bilenler,ülkeleri fethetmesini bilenlerden daha büyüktürler.
Franklin

» Dostlarımızdan şüphelenmek, onların ihanetinden çok daha utanç vericidir.
La Rochefoucauld

» Dostlarımla beraber olduğum zaman yalnız değilim. O dakikadan sonra da iki kişi değiliz.
Pisagor

» Geciken adalet,adaletsizliktir.
Walter Savago Landor

» Geleceği satın alabilecek tek şey,bugündür.
Samuel Johnson

» Genç fikirler demek, gerçek fikirler demektir.
Atatürk

» Gençken bilgi ağacını dikelim ki, yaşlandığımız zaman gölgesinde barınacak bir yerimiz olsun.
Chesterfield

» Gerçek bilgi, yaparak ve denenerek öğrenilen bilgidir.
Descartes

» Gerçek cesaret,yalnız ayıp ve hatadan korkmaktır.
Cenap Şehabettin

» Gerçek doktor, her hasta ile yaşayıp ölendir.
Stefan Zweig

» Gerilimle başa çıkmanın iki yolu vardır: Birincisi, küçük şeylere iltifat etmemektir. İkincisi, her şey küçüktür.
A.Robbins

» Gideceğiniz yeri bilmiyorsanız, vardığınız yerin önemi yoktur.

Peter F.Drucker

» Güzellik doğruluk,doğruluk güzelliktir.
Keats

» Hakikaten insan için kendi çalıştığından başkası yoktur.
Necm:39

» Haksızlığın karşısında susan dilsiz şeytandır. Hz.Muhammed (s.a.v)
Hadis-i Şerif

» Haksızlık önünde eğilmeyiniz, o zaman hakkınızla birlikte şerefinizi de kaybedersiniz.
Hz.Ali (r.a)

» Halk bir kimseden nefret ettiği zaman, bunu incelemek gerekir. Halk bir kimseyi seviyorsa, yine bunu da incelemek gerekir.
Konfüçyüs

» Halkı bir tek insan, bir tek insanı bütün halk gibi gör.
Montaigne

» Hatayı açıkça görmek insanı harekete geçirir. İnsan ancak düştüğünü fark ederse ayağa kalkabilir.
Alex Carrel

» Hayattan korkmayın çocuklar;iyi ve doğru bir şeyler yaptığınız zaman hayat öyle güzel ki
Dostoyevski

» Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez.
Montaigne

» Hekimlerin yaptığı en büyük hata ruhu düşünmeden yalnız bedeni tedaviye teşebbüs etmeleridir.
Eflatun

» Her başarı ilk başta bir hayaldi. En büyük çınar bir dalda, en güzel kuş bir yumurtada saklıdır. Hayaller de gerçeklerin tohumu ve yumurtasıdır.
D.Carnegie

» Her bildiğini söyleme, her söylediğini bil.
Clavdius

» Herkesi bir defa, bazılarını her zaman aldatabilirsiniz.Ama herkesi her zaman aldatamazsınız.
Abraham Lincoln

» Her şeyin anahtarı sabırdır. Civcivi,yumurtaları kuluçkaya yatırarak elde edersiniz, kırarak değil.
Arnold Closow

» Hırs, bir sandalın yelkenini şişiren rüzgara benzer; fazlası gemiyi batırır, azı da gemiyi olduğu yerde tutar.
Woltaire

» Hiç bir şey insan kadar yükselemez ve onun kadar alçalamaz.
Hölderlin

» Hiç kimse başarı merdivenine elleri cebinde tırmanmamıştır.
J.Keth Moorhead

» Hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır olamaz.
W.Shakspeare

» Hiç kimse, başarı merdivenine elleri cebinde tırmanmamıştır.
J.K.Moorhead

» Hiçbir zaman çıktığın kapıyı hızlı çarpma. Geri dönmek isteyebilirsin.
Don Herold

» İki nimet vardır ki,insanlar onların kıymetini hakkıyla takdir edemezler.Onlardan biri sıhhat,diğeri de boş vakittir.
Hadis-i Şerif

» İki şey aklın eksikliğini gösterir: Konuşulacak yerde susmak, susulacak yerde konuşmak.
Sadi

» İlim aşağıdakileri yükseltir,cahillik yüksektekileri alçaltır.
Sokrates

» İnsan diliyle değil,yaptığı işlerle konuşmalı.
Stehr

» İnsan ne kadar çok kitap okursa o kadar çok büyüyeceğin! bilmelidir.
John Bangs

» İnsan ne kadar yükselirse, gönlü o kadar alçalmalıdır.
Cicero

» İnsan ne söylediğini bilmeli,fakat her bildiğini söylememelidir.
Namık Kemal

» İnsan, ancak sevdiğinden bir şey öğrenir.
Goethe

» İnsana sadakat yaraşır görse de ikrah, Yardımcısıdır doğruların Hz. Allah
Ziya Paşa

» İnsanın mutluluğunun temeli hak ve adalet konusunda toplanır. Bir insana yapılan haksızlık bütün toplumu yaralar. Hak ve adalet hissi bireylerden başlamalıdır. Ve insan, bireyin mutluluğunun kendi mutluluğu için şart olduğuna inanmalıdır.
Pascal

» İnsanları niçin öldürüyorsunuz, biraz bekleyin zaten ölecekler.
Konfüçyüs

» İyi adam olmak için kimseye fenalık etmemek yetmez,iyilik etmesinide bilmelidir.
Fenel

» İyi adam olmak için kimseye fenalık etmemek yetmez,iyilik etmesinide bilmelidir.
Fenelon

» İyi görüneceğine, iyi ol.
Sallust

» İyi olan tek şey bilgi ve kötü olan tek şey de cehalettir.
Sokrates

» İyi söz söyleyen adamlar, herkesten fazla okuyanlardır.
Hoffman

» İyiliğe gücün Yetmezse,bari kötülük yapma.
Feridüddin-i Attar

» İyiliğin bilgisine sahip olmayana bütün diğer bilgiler zarar verir.
Montaigne

» İyiliğinize inanılmasını istiyorsanız,ondan hiç söz etmeyin
Blaise Pascal

» Karanlığa küfretmektense, bir küçük ışık yakın, daha iyi edersiniz.
Andre Gide

» Karanlık geceleri ben uykusuz geçirirken, sen sabaha kadar uyuyorsun.Ondan sonra da bana yetişmek istiyorsun. Ne gezer.
Zemahşeri

» Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.
Chamfort

» Kelimelerin gücünü anlamadan,insanların gücünü anlayamazsınız.
Konfüçyus

» Kendi ana dilini tam olarak bilmeyen, başka bir dilde öğrenemez.
B.Swaw

» Kendi kendimize egemen olmayı öğreten yönetim, en iyi yönetimdir.
Goethe

» Kim ilim arama yolunda olursa, cennet de onu arama yolunda olur.
Hz. Ali (r.a.)

» Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası, dostunun yüz karası, düşmanının maskarası.
M.Akif Ersoy

» Kitaplar, benim sevgili dostlarım, gerçek yol gösterenlerimdir. Çünkü ikiyüzlülük etmeden bana görevimi hatırlatırlar.
Benjamin Franklin

» Kitaplardan önce kendimizi okumaya çalışalım.
Mevlana

» Komşunla kavga etme, misafir gider o kalır.
Hz. Ebu Bekir (r.a.)

» Komşunu sev ama bahçe duvarını yıkma.
G. Herbert

» Kötümserlik kanserden daha tehlikeli bir hastalıktır.
Muhsin Ertuğrul

» Kurbağayı koltuğa oturtsan,o yine çamura atlar.
Arthur Miller

» Kurnaz insanlar, okumayı küçümserler, basit insanlar ona hayran olurlar akıllı insanlar ise ondan faydalanırlar.
Francis Bacon

» Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.
Mevlana

» Karanlığa küfretmektense, bir küçük ışık yakın, daha iyi edersiniz.
Andre Gide

» Karanlık geceleri ben uykusuz geçirirken, sen sabaha kadar uyuyorsun.Ondan sonra da bana yetişmek istiyorsun. Ne gezer.
Zemahşeri

» Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.
Chamfort

» Kelimelerin gücünü anlamadan,insanların gücünü anlayamazsınız.
Konfüçyus

» Kendi ana dilini tam olarak bilmeyen, başka bir dilde öğrenemez.
B.Swaw

» Kendi kendimize egemen olmayı öğreten yönetim, en iyi yönetimdir.
Goethe

» Kim ilim arama yolunda olursa, cennet de onu arama yolunda olur.
Hz. Ali (r.a.)

» Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası, dostunun yüz karası, düşmanının maskarası.
M.Akif Ersoy

» Kitaplar, benim sevgili dostlarım, gerçek yol gösterenlerimdir. Çünkü ikiyüzlülük etmeden bana görevimi hatırlatırlar.
Benjamin Franklin

» Kitaplardan önce kendimizi okumaya çalışalım.
Mevlana

» Komşunla kavga etme, misafir gider o kalır.
Hz. Ebu Bekir (r.a.)

» Komşunu sev ama bahçe duvarını yıkma.
G. Herbert

» Kötümserlik kanserden daha tehlikeli bir hastalıktır.
Muhsin Ertuğrul

» Kurbağayı koltuğa oturtsan,o yine çamura atlar.
Arthur Miller

» Kurnaz insanlar, okumayı küçümserler, basit insanlar ona hayran olurlar akıllı insanlar ise ondan faydalanırlar.
Francis Bacon

» Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.
Mevlana

Sesini değil, sözünü yükselt. Yağmurlardır yaprakları büyüten, gök gürültüleri değil.

Mevlana*

Aynanın berraklığını yüzüne karşı söylersen, ayna hemen buğulanır, seni göstermez olur…

Mevlana*

Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin…
Fedakârlığımı anlıyorsun :
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orda beraber yaşarız
külümün içinde külün,
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım.
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bu günlerde?
İçimden bir şey :
belki diyor.

18 Şubat 1945

Nazım Hikmet Ran

***

Beklemekte olduğun şey, ancak onu beklediğini unuttuğunda gerçekleşir; bu, evrenin ”Sen bakarken soyunamıyorum” deme şeklidir.

***

“Düşmanlarınızı daima affedin, onları bundan daha fazla hiçbirşey kızdıramaz.”
Oscar Wilde

***

“…ister tatlı, ister acı olsun, hatıra insana ıstırap verir.”
Dostoyevski

***

“İsterseniz yanlış düşünün, ama her durumda kendi kafanızla düşünün.”

Doris Lessing

Bir iş açmak çok kolaydır; zor olansa onu açık tutmaktır.
Çin atasözü

Dünyada ümit bir direktir.
Fuzuli

Her istediğini elde edememek, mutluluğun ayrılmaz bir parçasıdır.
B. Russel

İnsan uçurumun kenarına varmadan kanatlanmaz.
Kazancakis

Her ferdi, hatta her topluluğu, hoşlandığı yem ile avlarlar.
H. Rahmi Gürpınar

Her ilerlemenin ve kurtuluşun anası özgürlüktür.
Mustafa Kemal Atatürk

Aritmetik, ayakkabılarını çıkarmadan yirmiye kadar sayabilmektir.
Mickey Mouse

Sevgililerin birbirinden bıkmamalarının sebebi, hep kendilerinden söz etmeleridir.
La Rochefoucauld

Kaç yaşında olduğunu bilmeseydin, kaç yaşında olurdun?
Satchel Paige

Öğüt, insanın cevabını bildiği ama unutmak istediği soruyu sormasıdır.
Erica Jong

Öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile mesela zeytin dikeceksin.
Nazım Hikmet

Evren atomlardan değil hikayelerden meydana gelmiştir.
Muriel Rukeyser

Bir babanın çocuklarına verebileceği en büyük hediye annelerini sevmektir.
Anonim

Yarım hazırlıkla, yarım tedbirle yapılacak saldırı, hiç saldırmamaktan daha kötüdür.
Atatürk

Doğa, dilsiz hayvanlara bile özgürlük vermiştir.
Tacitus

Ve bir genç, şöyle dedi: ‘Bize arkadaşlıktan bahset.’

Ve o cevap verdi:

‘Arkadaşınız, cevap bulan gereksinimlerinizdir.
O, sevgiyle ektiğiniz ve şükranla biçtiğiniz tarlanızdır.

O sizin sofranız ve ocak başınızdır.
Çünkü ona açlığınızla gelir ve onda huzuru ararsınız.

Arkadaşınız sizinle içinden geldiği gibi konuştuğunda,
ne ‘hayır’ demek zor gelir, ne de ‘evet’ demekten çekinirsiniz.

Ve o sessiz kaldığında, kalbiniz onun kalbini dinlemek için sessizleşir.
Çünkü arkadaşlıkta, kelimeler susunca, tüm düşünceler, tüm arzular
ve beklentiler, gürültüsüz bir sevinç içinde doğar ve paylaşılırlar.

Arkadaşınızdan ayrıldığınızda ise yas tutmazsınız;
Çünkü onun en sevdiğiniz yanı, yokluğunda
daha bir berraklık kazanır, tıpkı bir dağın,
dağcıya, ovadan daha net görünmesi gibi…

Ve arkadaşlığınızda, ruhsal derinlik
kazanmaktan başka bir amaç gütmeyin.

Çünkü, salt kendi gizemini açığa vurmak peşinde
olan sevgi, sevgi değil, savrulmuş bir ağdır
ve sadece yararsız olan yakalanır.

Ve arkadaşınıza, kendinizi olduğunuz gibi sunun.
Eğer dalgalarınızın cezrini bilecekse,
meddini de bilmesine izin verin.

Çünkü salt zaman öldürmek için bir arkadaş
aramanızın anlamı olabilir mı?
Onu, zamanı yaşatmak için arayın.

Çünkü o gereksiniminizi karşılamak içindir,
boşluğunuzu doldurmak için değil.

Ve arkadaşlığın hoşluğunda,
kahkahalar, paylaşılan hazlar olsun.
Çünkü küçük şeylerin şebneminde,
yürek sabahını bulur ve tazelenir.’

Halil Cibran

SÖZ OLSAMDA SÖYLESEM SEVDAMI YUMUŞACIK

15 Ocak gecesi gülüm soruyor, yalnız mısın diye. Tabi ki değilim. Ayrılık, özlem de var bende demek geldi içimden ve söyledim de. Aslında gecenin karanlığında tüm anılarımın kaybolmasını diliyorum ki, sadece sen kalabilesin benliğimde, lekesiz bir aklıkta. Sahnede haykırdığım gibi uykusuz, aksi ve nalet oldum iyiden iyiye. Karanlıklar saçan bir yıldızım gecenin zifirinde. Işıksız, kapkara, zehir, zıkkım. Bunca yıl hiç böyle olmadım. Çok acı çekiyorum çok. Hatta kutsal bağım kesilirken anamın rahminden bu kadar acı çekmedim inan. Kıymamak için ne sana, ne kendime, bıçağı sokmalıyım hışımla sıyırdığım kınına. Çünkü şimdi tam sarılma zamanı.

Sevgilim bu her dalı yemiş dolu yaşanası dünyada, yaşarken kendim için düşündüğüm her şeyi senin içinde düşünüyorum inan. Bazen öyle oluyorum ki ben yokmuşum da yalnız sen varmışsın gibi geliyor bana. Bazen ise seni yok olmuş gibi hissediyorum. Ve sonra dehşetli bir acı ve korku duyuyor ve derhal kendiminde yok olduğunu hissediyorum. Bir kez daha söylüyorum, bestelerimi beğenmeyen bir insanla ahbaplık edebilirim. Fakat, seni sevmeyen ve seni kıran bir insanla asla.

Sevgilim, sen beni bilirsin. Lüzumundan fazla hassas, şair ve romantiğim. Her hadiseyi yalnız şuurla değil, kalbim hisle de işler, yoğurur ve ona en akla hayale gelmez şekiller ve ölçüler verir. Bu benim en büyük kusurum ya da en büyük meziyetimdir. Ne halt edeyim yaratılışım böyle. Hele senden ve sevdiklerimden uzakta olmak bende bu hassasiyeti çoğaltıyor. İnan bazen bir dostun sıcaklığına öylesine yaslamak istiyorum ki başımı, işte o zaman omzunu veya o şefkat dolu göğsünü arıyorum. Çünkü şairin deyimiyle ‘ŞU KAİNAT DENEN NESNENİN İÇİNDE, EN ÇOK SEVDİĞİM YÜREK, ÜZERİNE EN ÇOK TİTREDİĞİM İNSAN KALBİ, SENİN GÖĞSÜNÜN İÇİNE TAKILI OLANDIR.’

ŞOVALYEN
VOLKAN KONAK

Vargel çiçeğim,

Şu an sırtüstü uzandım ve yine seni düşünmekteyim. Gözlerini hayal edip, gözlerine baktıkça da sensiz edemeyeceğime, elinin elimin içinde olması gerektiğine inanıyorum. Sesini işitmeliyim, beraber koşmaca oynamalıyız, beraber yemek yemeliyiz, beraber ağlamalı, beraber uyumalıyız.

Bana memleket, bana yaşama sevinci, bana su, bana hava gibi gelen sevgilim, sensiz edemem. Bazen sana baktıkça yaratılıştan bugüne kadar olan kadınları düşünüyorum ve hepsini tek elden kucaklayıp, saygıyla hepsine kutsal varlıklar olduklarını haykırmak istiyorum. Buna sebep yine senin asilliğin ve sana olan vazgeçilmez sevdamdır.

Daha sonra gece uzandığım yerden fırlayıp dışarı çıktım. Sessizce, kimseye görünmeden, denizin kenarına indim. Denize baktım, bir an yüzümü gördüm. Yüzüm sanki kırık bir aynada parçalanmış gibiydi. Daha sonra gülümsedim halime, bu seferde; gülüşümü küçük bir çocuktan almış gibiydim.

AH BENİM AÇMAYA DURAN GÜLÜM, geceleri yatağımdan fırlayıp başımda Şimal rüzgarlarının esmesinin sebebi ne? Sebebi ne yurtsuz kalmamın? Yastıklarda izimin kalmamasının sebebi ne? Kafamın içerisinde sadece senin oluşun ve orada herşeyin seninle başlamasının sebebi ne?

Ah benim kırlangıç kuşum, nur tanem benim. Bu akşam da bu kadar. Fakat şunu bilmeni isterim ki sana ait olmayan hiçbirşeyi kafamda tutmuyorum. Senden de tek dileğim, yaşadıklarını, umutsuzluklarını ve dertlerini tutma aklında unut. Ama bir tek BENİ UNUTMA!

Şövalyen

VOLKAN KONAK

Aktüel dergisinin son sayısında “Sevişmeden Birlikte Uyuyanlar” başlıklı kapak konusunun alt başlığında böyle yazıyor.

Aktüel hem yeniyetme hem de yirmilerinin sonu, otuzlarının başındaki karşı cinsten “kanka“larla (yakın dost, kafa dengi, vb.) konuşmuş, ortaya böyle bir tablo çıkmış.

Benim gözlemlerim de bu yönde…

Aslında bakarsanız, şimdi “tarih öncesi” ne aitmiş gibi görünen benim kuşağımda bile karşı cinsten çok yakın bir arkadaşa sahip olmak, onunla her şeyi paylaşmak çok büyük şans sayılırdı.

Elbette bir gün gelir; arzular birdenbire bastırır, kıskançlıklar boy gösterir ve sırça köşk dağılıverirdi ya…

O arkadaşlık nice flörtten, nice itişmeli kakışmalı sevgililikten bile daha değerli anılar bırakırdı geriye…

***

Bugün kız-erkek “kanka”lığını bu kadar çekici ve anlamlı kılan nedir?

Aktüel dergisinin yazarı Sinem Barkın bu soruya şöyle cevap vermiş: “Kanka nazlanmaz, sormaz, sorgulamaz, mutlu gününde tebrik etmeyi, zor gününde destek olmayı, hatta aklından neler geçtiğini bilir.”

Doğru!

Ama fazlası da var.

Tam bu noktada yıllar evvel Sabah’ta çıkan “Sevgililer birbirlerini sıkar; arkadaşlar eğlendirir” başlıklı yazım aklıma geldi. Sevgililiğin “birlikte eğlenmek” işi olmadığını; o yüzden de ilişkilerden beklentilerimizle ortaya çıkan sonuçların uyuşmadığını anlatmıştım.

Çünkü çevremdeki gençler, hatta yaşını başını epeyce almış çiftler bile şöyle yakınıyordu: “Keşke arkadaş olsaydık, ne güzel eğlenirdik ama sevgili olunca boğucu, sıkıcı yanlarımız öne çıkıverdi!”

***

Tamam da..

Kız-erkek “kanka”lığına günümüzde birdenbire yüksek değer kazandıran asıl önemli şey ne biliyor musunuz?

Pek lafını etmeye yanaşmadığımız bir şey o!

Söyleyeyim: Kendimize ve hayata dair gerçekleri ve doğruları paylaşmak…

Oysa sevgililik, flört, cinsel beraberlik, adına her ne derseniz deyin, bu ilişkilerde doğruların büyük bölümü saklanıyor.

Yalanın payı, doğrulardan daha fazla!

Ya da gerçeklerden korkuluyor!

Çünkü sevgiliye, doğrular bir yana, içinden geçeni söylemek bile ilişkinin geleceği açısından ciddi bir tehdit!

Oysa karşı cinsten “kanka”lık öyle mi!

Onun bütün gücü ve büyüsü doğruları paylaşmak üzerine kurulu…

Yani..

Hep diyorum ya..

Modern ilişkiler dünyasında var bir tuhaflık!

Hatta bir yamukluk, bir uyumsuzluk var!

Artık ilişki dediğimiz şey güçlü bir “bağ“dan çok pamuk ipliği!

Haşmet Babaoğlu

Gelmedin Diye – İlkay Akkaya

Yükleyen Pedalizam. – Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Boşver, aldırma diyorsun içinden.

Olur mu, boşvermek yakışır mı hiç sana, diyorlar.

Önemsiyorsun, dertleniyorsun, üzülüyorsun. Uykuların kaçıyor.

Hiç takmayacaksın, bunları dert etmek sana yakışmıyor, diyorlar.

Üstten bakıyorsun…

Yakışmadığını söylüyorlar.

Aşağıdan alıyorsun.

Yakışmıyormuş, öyle diyorlar.

Arkanı dönüyorsun.

Olmuyor.

O zaman gözünün içine içine bakıyorsun.

Bu sefer de kabalık sayıyorlar.

Sanki hayat yakaya takılan bir gül bunlara göre…

Öyle uzaktan bakıp değerlendiriyorlar: İyi duruyor mu, durmuyor mu? Uymuş mu, uymamış mı? Cıvık mı, şık mı?

Öyle olsa ne güzel olur.

Ama değil, bu bizim mecburiyetlerimizle özgürlüklerimizi aynı kazanda harmanlamaya çalıştığımız hayat olsa olsa ancak solgun bir gül oluyor dokununca…

Duygularının dikine gidiyorsun.

Yaşına başına yakıştırmıyorlar.

Aklını başına topluyorsun.

Bu kadar usluluk sana yakışmaz, diyorlar.

Öfkeleniyorsun. Yakıştıramıyorlar.

Sakin kalıyorsun.

Bu kez ya tepene çıkıyorlar ya da yakışıksız bir kayıtsızlık olarak algılıyorlar.

Susuyorsun.Sana yakışmaz!

Konuşuyorsun.Sana yakışmaz!

Bağırıyorsun. Hiiiç yakışmaz!

Arkanı dönüp gidiyorsun. Oldu mu ya şimdi, biz seni böyle kaçak bilmezdik!

Orada durup kişiliğinde, sevginde ve inancında ayak diriyorsun.Şık olmadı!

Sanki her şey hayatın üzerine geçirdiğimiz kılık kıyafetten ibaret!

Sanki bir kravatın hafifçe yana kayık, bir davranışın hafifçe uyumsuz görünmesinden daha önemli bir şey yok!

Anlıyorum hepsini, anlıyorum da; bu dışın hiç mi içi yok yahu?

Bu garip şıklık merakınının zirve noktasına gelince…

Ölüyorsun.

Basbayağı ölüyorsun.

Herkes gibi…

Eninde sonunda herkesin öleceği gibi…

Gazeteye ilan veriyorlar:

Ölüm sana yakışmadı

Geride kalanların acı duygularının, ince kederlerinin sonucu elbette böyle bir ifade!

Ama en derin şıklığın; bile ne kadar sığ bir arayış olduğunu nasıl da nasıl da yüzümüze vuruyor.

Yok. Yanlış anlaşılmasın!

Şıklığı seviyorum. (Dikkat! Önemsemiyorum şıklığı, seviyorum. İkisi farklı!)

Her şey birbirine; davranışlarımız da her zaman bize yakışsa ne güzel olur!

Fakat biliyorum…

Çoktandır biliyorum ki, göze hoş görünen nice şeyin içi boş!

Üstelik şıklıkta horlayıcı bir alay; yakıştırma çabasında gizli bir şiddet de var.

Oysa gerçek şu ki, içtenlik çoğu zaman dışardan bakana yakışıksız geliyor.

Aşk, itici.

Zekânın saçı başı dağınık, gömleği dışarda.

Bilgelik, bir lokma bir hırka.

Özgür düşünce deseniz, o zaten hepten kaba saba kalıyor.

Bu durumda tercihim açık!

Şıklığınız; içi şiddet dışı etiket medeniliğiniz size…

Bazen vandallık gibi algılanan ve çoğu zaman biçimsiz olan şey; yani bütün saflığıyla hayat bize!

Haşmet Babaoğlu yazılarından alıntıdır…

Anlatamazsınız deniz görmemiş birine… O uçsuz bucaksız suyu.
Siz, denizden bahsederken… İçinde “su” kelimesi geçtiğinden olacak…

Varsa eğer “köyündeki çay” kadarını anlar.

Ne rengârenk takaları anlatabilirsiniz ona… Ne de süzülen yelkenlileri.

Anlatamazsınız… Sizin gördüklerinizi… Farklı pencereden bakan birine.

“Gel bak” deseniz de… “Göre”si kadar bakar.

Siz “güneşin batışındaki güzelliği” göstermeye çalışırsınız… O, akşam olduğuna ağlar.

Yazı yazmak da, böyle bir şey işte.

Gözlemlediklerinizi aktarmaya çalışır… Yaşamdan, çevrenizden bir kesit sunarsınız…

Veya insana ait bir davranış biçimini örneklemek için, bir senaryo kurgularsınız.

Ya da, “şöyle olsaydı eğer” düşüncesinden yola çıkarak yazarsınız.

Vurgulamak istediğiniz olayı anlatmak için, bir hikâye kurgular… Veya olduğu gibi aktarırsınız.

Yani… Kendinizi ve özelinizi değil… Sadece yaşamdaki olguları veya bilgiyi paylaşırsınız.

İstersiniz ki okunduğunda… Anlatılmak istenilen anlaşılsın.

Ama herkes, bu şekilde algılayarak okumaz işte… Anlayan da olur, anlayamayan da…

Gerçek yaşamda da olduğu gibi.

Mesela; Bir “aldatılma yazısı” ise, yazanın aldatıldığını sanmak… Karamsar ise satırlar, “yazan mutlaka bunalımda” teşhisi koymak.

Ya da algıda seçiciliğin “en uç” örneği olarak… Kendine göre “bir kelimeye takılmak”… Ve yazının “özü” ile hiç alâkası olmayan bir sonuç çıkartmak.

Yazanın hayatı ile, yazılan arasında paralellik kurmaya çalışmak… Yazıyı “kişinin özeli” ile özdeşleştirmek.

Yazanın en büyük sıkıntısı da burada başlar işte.

Oysa orada anlatılmak istenen, bir konu vardır… Ya da tartışmaya açılmış bir düşünce.

Algılanandan… Çok ama çok farklıdır anlatılmak istenen.

Sezen Aksu, bir şarkısında “Bir kedim bile yok” demişti de…

Kedi yollamışlardı bir sürü. Bunun gibi bir şey işte.

Hiç bir yazan istemez “yazdıklarıyla yargılanmak”…

Ve okuyanın “göre”si kadar anlaşılmak.

İster ki “sadece anlatmak istediği konu veya düşünce” anlaşılsın…

Ve “yazandan bağımsız” algılansın.

Ama bilirim ki… Boşuna çabalarız.

Ne yazarsak yazalım…

“Anlaşıldığımız kadar”ız.

Şebnem Ferah – Eski

“Biz sadece bahşedilen hayatı güzelleştirenlerden söz ettik,bahşedenlerden söz etmedik”

Şebnem Ferah – 9 Ocak 2010 Bostancı Konseri
Yükleyen Pedalizam. – Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Büyük marifettir ihanet, sorumluluk ister…

katakulli’nin ihtişamı başdöndürücüdür. o’nu aldattıktan sonra şöför mahaline geçer, arabayı çalıştırırsın. artık iş gaza basmaya kalmıştır. gözlerinde masum bir ifade, dudaklarında lakayit ama müstehzi bir telaş, direksiyonu kavrayan parmaklarında acemi bir titreyiş, kendi kendine “yok birşeyim” deyiş, dikiz aynasından o’nun oracıkta öyle viran, öyle korumasız, öyle ayakta yıkılıverdiğini görmen, “geri dönsem mi? dönemem ki… dönsem de asla eskisi gibi olamayız” diye düşünüşün ve ilk virajı alınca bütün bu yaşanılanları bir çırpıda unutuverişin…

ne birlikte keşfedilmiş iskambil oyunları, ne bir aşk şiirini dinlerken birbirine tutkuyla yapışıveren gözleriniz, ne bir bardak içkiyi paylaşmak, ne tektekçi bir şarapevinde ayışığı gibi dikilip içki içmek, ne o’nun odasında garip bir hazla kıvrılıverdiğin yatağı (ki o, seni bir daha orada o şekilde göremeyeceğini bildiğinden, o görüntüyü hafızasında tutabilmek için sana uzun uzun bakmıştır da mutlaka), ne avare dolaşmalar savruluşlar, ne de uyanır uyanmaz edilen telefonlar… bunların senin açından hiçbir önemi yoktur. yan koltukta oturan yeni sevgilinin elini tutarsın uzanıp. arkaya düşenin içine sis çöker… arkaya düşenin kurt iner içine… oysa sen gururlu, mutlu ve olabildiğine sakinsindir.

çünkü babayiğit bir hainsindir sen… en kaliteli hainliği yapmış olmanın zafer sarhoşluğuyla “hoş bir maceraydı, eğlenceliydi, çok eğlendim, beni hiç sıkmadı, hatta o’ndan bayağı şey kaptım, o’nunla boş vakitlerimi değerlendirdim…” benzeri iltifat ve hakikat cümleleri kurarsın. lay lay lom..

sen şarkı söylerken, o bok gibidir… o neyin boku gibidir? bir karanfilin, bir bas gitarın, bir krep’in, bir yanılgı’nın, bir ahmaklığın boku gibidir… sevdaları güle güle kirlenen, kalbi geçmiş olsun’lu, hassasiyeti ve gerizekalılığı günaydın’lı olan…

bazı duygular ehliyetsizdir… bazı durumlar ruhsatsızdır… bazı yaradılışlar kimliksizdir… bazı intiharlar işgal edilmiştir… bazı fotograflar hep tek kişiliktir… bazı bedenlerde “ten” velinimettir…

bazı doğum günleri hep kötü geçer… bazı aşklar bitmesi için yaşanır… bazı aşıklar sadakati hiç tatmamışlardır… bazı romeo’lar juliet’lerinin başka romeo’larla olmasına katlanamazlar, dayanamazlar… ama yinede hiçbirşey yapmazlar, kolay olanı kabul ederler… yokuşaşağı inerken arabayı boşa alırlar, benzin harcamazlar. yaşarken hayatlarını boşa alırlar, emek harcamazlar. dudak bükerler, omuz silkerler. bir anlamsızlığın eskizi olarak dolaşırlar…

büyük marifettir ihanet; sorumluluk ister… gün gelir, tüm bedeller ödenir…

Küçük İskender

*“Birinci özellik : Harika şeyler yapabilirsin ama attığın adımları yönlendiren bir el olduğunu asla unutma. Bizim için bu el Tanrı’dır ve her zaman kendi kudretiyle bizi o yönlendirir.”

*“İkinci özellik: Zaman zaman her ne yazıyorsam durmam ve kalemimin ucunu açmam gerekir.    Bu kaleme biraz acı çektirse de sonuçta daha sivri olmasını sağlar. Bu yüzden bazı acılara göğüs germeyi öğrenmelisin, bu acılar seni daha iyi bir insan yapar.”

*“Üçüncü özellik : Kurşun kalem, yanlış bir şey yazdığında bunu bir silgiyle silmene her zaman olanak tanır. Yaptığımız bir şeyi sonradan düzeltmenin kötü bir şey olmadığını anlamalısın, aksine bu bizi adalet yolunda tutmaya yarayan en önemli şeylerden biridir.”

*“Dördüncü özellik: Kurşun kalemin en önemli kısmı, kalemin yapıldığı ahşabınya da dışarıya yansıyan şekli değil, içerisinde yer alan kurşunudur. O yüzden her zaman kendi içine bakmalı, en çok onu korumalısın.”

*“Beşinci ve son özelliği ise her zaman bir iz bırakmasıdır. Aynı şekilde sen de hayatta yaptığın her şeyin bir iz bırakacağını bilmeli ve her hareketinin farkında olmalısın.”

Akreple kurbağa dost olmuşlar gezerken karşılarına çıkan dereden karşıya geçecek olmuşlar. Akrep dönelim demiş, “ben boğulurum suda, yüzemem” Kurbağa olur mu dostum demiş, “ bin sırtıma ben seni geçiririm karşıya” demiş.
Akrep Kurbağanın sırtına binmiş.

Tam derenin ortasına gelince Akrep “Kurbağa kardeş ben seni sokacağım” demiş. Kurbağa ise şaşkın bir şekilde; “ neden demiş, bak seni sudan boğulma diye karşıya geçiriyorum. Hem sokarsan sen de batarsın” demiş.

Akrep “Ne yapabilirim bu benim huyum” demiş.

Şükrü Sunay Akın (12 Eylül 1962), şair, yazar, gazeteci, araştırmacı, tiyatro oyuncusu.

12 Eylül 1962 tarihinde Trabzonun Maçka ilçesinde doğdu. (Bu yüzden 18 yaşından beri doğum gününü kutlamamaktadır.) Ailesi, onun daha iyi eğitim görebilmesi için, 10 yaşındayken İstanbul’a taşındı. Lise öğrenimini İstanbul Koşuyolu Lisesi’nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Fizik Coğrafya Bölümü’nden mezun oldu.

Şiir yazmaya 9 yaşında başlayan Akın’ın ilk şiirleri 1984 yılında dergilerde yayınlanmaya başladı. Arkadaşlarıyla birlikte 1989′da Yeni Yaprak şiir dergisini ardından, 1990 yılında da Olmaz adlı şiir dergisini çıkardı.

1987 yılında Halil Kocagöz Şiir Ödülü’nü Noktalı Virgül adlı dosyasıyla aldı. 1990 yılında ise Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülü’nü Makiler şiiri ile kazandı.

Anlık ilhamlara dayanan ve genellikle kısa olan şiirleri, Orhan Veli’nin şiirindeki bazı özelikleri günümüzde sürdüren bir yapıya sahiptir. Ayrıca, bu tür şiirlerde genellikle rastlanmayan, yumuşak, lirik bir tonu vardır. Şiirlerinde özellikle ince yergi ögelerini kullanmadaki rahatlığı ile dikkat çeker. Cemal Süreyya’nın etkisinde sürdürdüğü şiirlerde, dil oyunlarına dayalı yoğun bir alaycılık ve şaşırtma; çocuklar ve hüzünle birlikte şairin ilgi ve duyarlılığını göstermektedir.

Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi ders verdi, Müjdat Gezen Sanat Merkezi’nde 5 yıl boyunca hem ders verdi hem ders aldı. Bu deneyimin de yardımıyla, tek kişilik oyunlar hazırlayıp oynamaya başladı. Türkiye’nin çok sayıda merkezinde ve yurtdışında (Frankfurt, Nürnberg, Londra) sayısız kez tek kişilik oyunlarını sergiledi. Halen Sunay Bey Tarihi adlı gösterisini sunmaya devam etmektedir.

23 Nisan 2005 tarihinde 11 yıldır dünyanın dört bir yanından topladığı oyuncaklarla, yıllardır hayalini kurduğu İstanbul Oyuncak Müzesi’ni Göztepe, İstanbul’da ailesine ait dört katlı tarihi bir konakta açtı. Müze, Türkiye’de türünün ilk ve tek örneği olup, Avrupa Konseyi’ne bağlı Avrupa Müze Forumu (European Museum Forum) tarafından verilmekte olan Avrupa Yılın Müzesi Ödülü’ne 2010 yılı için aday olmuştur.

Akın, geçmişte radyo programları hazırlayıp sundu. Atv’de Hıncal Uluç, Haşmet Babaoğlu ve Nebil Özgentürk ile birlikte Yaşamdan Dakikalar adlı uzun soluklu bir televizyon programını halen yapmaktadır.

TV8′de ünlü konuklarla sohbet ederek Ramazan Ayı boyunca Mahya Işıkları adlı programı yapmıştır.

Yayımlanmış Kitapları [değiştir]
Ay Hırsızı (2009)
Tuncay Terzihanesi (2007)
Kule Canbazı (2004)
Kırdığımız Oyuncaklar (2003)
Onlar Hep Oradaydı (2002)
İstanbul’da Bir Zürafa (2001)
Önce Çocuklar ve Kadınlar (2000)
Ayçöreği ve Denizyıldızı (2000)
62 Tavşanı (2000)
Kız Kulesi’ndeki Kızılderili (2000)
Antik Acılar (1999)
Makiler (1999)
İstanbul’un Nazım Planı… (1999)
Kaza Süsü (1997)
Kırılan Canlar (1997)
Kaza Süsü (1996)
Makiler (1996)
Antik Acılar (1995)
Küçük Asker…Küçük Asker… (1995)
Veşaire…Veşaire (1994)
Şairler Matinesi (1993)
Şiir Cumhuriyeti (1993) – Safa Fersal ile birlikte

Ankara’da doğan Canan Tan, Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi mezunudur.
Kendisi değişik edebiyat türlerindeki yarışmalarda birçok derece ve ödül almıştır.
-Kelebek (Hürriyet) Gazetesi’nin Senaryo Yarışması’nda Birincilik Ödülü /1979 (Oğlum adlı eser, fotoroman olarak çekildi.)
- 1.Ulusal Nasrettin Hoca Gülmece Öykü Yarışması’nda 1.Mansiyon /1988
- İnkılâp Kitabevi’nin Aziz Nesin Gülmece Öykü Yarışması’nda basılmaya değer görülen İster Mor, İster Mavi adlı kitabıyla, Türkiye’de mizah öyküleri kitabı olan ilk kadın yazar unvanı /1996
- BU Yayınevi’nin Çocuk Öyküleri Yarışması’nda 1.Mansiyon / 1997
- Rıfat Ilgaz Gülmece Öykü Yarışması’nda Birincilik Ödülü, Sol Ayağımın Başparmağı /1997
- İzmir Büyükşehir Belediyesi Çocuk Romanları Ödülü, Sokaklardan Bir Ali /1997
- İzmir Büyükşehir Belediyesi’nce verilen Cumhuriyetin 75.Yılı Çocuk Öyküleri Ödülü /1998
- 10.Orhon Murat Arıburnu Ödülleri’nde, uzun metrajlı film öyküsü dalında Birincilik Ödülü /1999

Yeni Asır (İzmir) Gazetesi’nde köşe yazarlığı yaptı.
Milliyet Pazar’da, güncel olayları esprili bir dille yorumlayan yazıları yayımlandı.
Mimoza dergisinde Çuvaldız, Kazete adlı kadın gazetesinde Kazete-Mazete adlı köşelerde yazılar yazdı.

Yazarın Kitapları ::
AH ŞU UZAYLILAR!
BEŞİKTAŞ’IM SEN ÇOK YAŞA!
BEYAZ EVİN GİZEMİ
ÇİKOLATA KAPLI HÜZÜNLER
EN SON YÜREKLER ÖLÜR
EROİNLE DANS
EROİNLE DANS – CEP BOY
FANATİK GALATASARAYLI
İSTER MOR İSTER MAVİ
OĞLUM NASIL FENERBAHÇELİ OLDU?
PASTA PANDA
PİRAYE
SEVGİ YOLU
SOKAKLARDAN BİR ALİ
SOKAKLARIN PRENSESİ ŞİMA
SÖYLENMEMİŞ ŞARKILAR
TÜRKİYE BENİMLE GURUR DUYUYOR
YOLUM DÜŞTÜ AMERİKA’YA
YOLUM DÜŞTÜ AMERİKA’YA
YÜREĞİM SENİ ÇOK SEVDİ

Bir başka seviyorum seni,
Gündüzün geceyi sevdiği,
Balıkların denizi,ayrılığın kavuşmayı,
Bulutların yağmurları sevdiği gibi,
Sonra dalında yaprakları ağaçların,
Sonbaharı beklediği gibi,
Bambaşka seviyorum seni,
Şairin şiiri,
Hasretin yüreği özlediği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Çiçeklerin fotosentezi,
Dağların rüzgar’ı beklediği gibi,
Bambaşka bekliyorum seni,
Uykunun yatağı,
Sabahın uyanmayı öğrettiği,
Kitabın okunmayı,
Kalemin yazmayı bildiği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Bambaşka yaşıyorum bilemezsin,
Yüreğimi benden çalan,
Delicesine kapıldığım yüreğini…..

Birkan Askan

Kundaklandı zaman yine.
Her yer kör karanlık.
Her köşe başı derin bir kuyu.
Ver ellerini, çekeyim seni.
Sofranda bana yer aç ta acına bir de ben banayım.

Sesini ört üzerime.
Üşür cümlelerim.
Aç hüzünlerini de yüzümün yara bere bilmeyen yanlarına süreyim.
Uzat sesini. Kanayan yüreğini sevgimle sarayım.
Gözlerin kan yeri.
Kanıyor yürek cephelerin.
Tüm yolların sis ve pusu.
Bir günahın altında ezer iken başını seni üzenleri sevindirmeye devam et.
Diri diri göm içindeki kız çocuğunu.
Sonra mezarinin başında siyah elbisen ile ört sesini.

Sen acıtmaya devam et düşlerini.
Kanat gökyüzünü.
Ben seni yaşatmaya devam edeceğim.
Kör topal
Yarı ölü yarı diri
Seni mutluluk safında umuda dua eder iken gülümseteceğim.
Gücüm yetene kadar.

Şimdi sesinin yokluğunda adının yedi harfine sığındım.
Her harfine bir düş sakladım.
Her gülüşüne bir Cennet.
Sen acıya yanaştıkça ben adını mutlulukla anıyor olacağım.
Hadi diyorum kendini kendi yürek darağacında asmaya devam et.
Sen kendini öldürdükçe,
Ben seni binlerce kez satırlarda doğurmaya,
Cümle kenarlarında yaşatmaya,
Noktalama işaretlerinde nefes aldırmaya,
Ve paragraf başlarında mutlulukla anmaya yemin ettim.

Hadi sevgili,
Söyle suskunluğun yürek terazisinde kaç harf eder ?
Yokluğun bende kaç cümle eder ?
Ben adının her harfine gökyüzünün bir rengini denk getirmişken
Söyle sene bu yürek seninle ölmekten vazgeçer mi?

İsmail Sarıgene

Ağlıyorum, gidiyorsun…
Adımların uzaklaşıyor yüreğimde
Sen karşı kıyı olmaya niyetli…
Bu gidişin hangi sesini dinleyeyim,
Hiç kere söylediğim şarkıların hangisini ezber edeyim?
Yüzünü görmemiş yüzümle uzaktan iman ediyorum şimdi sana…
Harf harf yüreğimi vurduğun, kurşun kadar ağır anlamları
‘’Şeyleri…’’ Alıp gidiyorsun…
Bütün şeyler herhangilik taşıyor şimdi
Sen gidiyorsun…
Bütün şeyler gidiyor…
Toparlanıp, bendeki izlerini alıp
Gidiyorsun…

Bir kristal gibi düşüyorsun ellerimden…
Kalsaydın ya… Yaralasaydın beni…
Yağmurlar ev kursaydı gözlerime…
Yıldızlar hiç kaymasaydı,
Buğulu cama yazdığım ismin hep kalsaydı ya…
Ceplerimdeki küllerin ateş olsaydı, yaksaydı ellerimi…
Hadi savurma küllerini,
Rüzgarlara karışıp tufan eyleme yüreğimi…
Yalan olsaydı her şey…
Razıydım,
Razıydım kalsaydın ya…
Akşam oluyor, yokluğun diken diken
Sonra gece
Ben kanıyorum, sen yollarda üşüyorsun…
Adımların uzaklaşıyor yüreğime…
Anladım…
Anladım karşı kıyısın artık sen…
Bir kez arkana bakmanı bekledim oysa ben…
Islak gözlerimle kalbinden geçerim diye düşündüm.
Bir elif miktarı bak istedim…

Yalnızım şimdi…
Hiçbir şey için geç değil diyor içimdeki ses…
Adımlarını sayıyorum,
Hiçbir şeymiş gibi
Gidiyorsun sen…
Oysa bilseydin ne çok şey olduğunu…
Uykumdan uyanıyorum, kahroluyorum yokluğunun sesine…
Karşı kıyıda mısın?..

Dağlar büyüyor, denizler yükseliyor, karlar eriyor tepelerde…
Gözlerin gidiyor, sen gidiyorsun…
Oysa bilseydin…
Bilseydin şey diye tarif ettiğim bütün şeylerin sen olduğunu…
Rüzgar dinmiyor…
Tenimi acıtıyor gidişin…
Sesin geliyor uzaklardan, gece rüyalarıma giriyorsun…
Ağırsın, çok ağırsın sen…
Kalbime çok ağır…
Yaralasaydın, ağlatsaydın gözlerimi, tutmuş gibi yapsaydın ellerimi…
Yalan da olsa kalsaydın…
Kalsaydın ya razıydım…

‘’ Tek bir şey için geç değil hiçbir şey…’’
Hadi bir şey yap…
Bütün şeylerim sevinsin, bütün hiçlerim her şeye dönsün…
Kelimelerimi ayırma harf harf…
Tren raylarında yetim sevgilere bırakma beni
Ağlamasınlar adımlarının seslerine…
Hadi bir şey yap şimdi sen…
Ağlamasın yüreğim çağıl çağıl…
Razıyım tek bir şeye…
Hadi…

Çağla Gökdeniz

Bu gece sokak lambaları..
Ülkesinden kovulmuş özgürlüğümü aydınlatıyor
Köpekliğe susamış acı avaz, ağzımın tam ortasına döşenmiş
Kan çanağı iki gözle hangi çocuğa bakabilirim
Hangi yüze çizebilirim seni
Yalan yanlış bu haritada hangi şehirde bulurum
Bulsam da kendimi nasıl anlatırım

Belki bu iklim sarmaş dolaş baharlar getirir
İdam edilmiş geçmişimi affeder sicilimin Allah’ı
Kandırılmış bir kadının rahminden düşüşümü unutur..
Çocukça masumluğumu satarım yakamoza
Geleceğimi kollarına alan fırtına gibi düşerim peşine
Düşerim ! emzirildiğim döşüne

Gözlerimde unutulmuş bir devrimin mahmurluğu var
Koyaklarına asilik ektiğim bu memleket, sattı beni
Oysa, onca çocuk doğurmuştum çam ağaçları renginde
Mavi patiskalarıyla zeytin ağalarında sakladım emeğimi
Bir gün dedim ! bir gün ölüm dirilecek çeşme başında
Onca ezilmiş, nefesi açlık kokan fıtrat can bulacak kafataşında

Korkular diyorsun gülüm, düşlerine kastetmiş korkular
Nedir ki ! içini söküp almışsa düzen, kalmışsan çırılçıplak
Ayaz namusuna sarılmışsa üryanlığının, nedir ki korku!
Hangi kurşun beynime zerk edilen sömürüden daha beter
Hangi işkence, hangi idam korkusu, hangi darağacı
Hangi tırnakları çekili eksik dişli gülüş, içi boş bu çuvalı yere serer

Ve gülüm, gelecek taze yapraklar gibidir dallarımda
Erik ağaçlarının bahara gülümseyişidir saçlarında bıraktığım nefes
Dilim, sevdamı anamın vebal akıtan memesinde hapsetmiş
Mavi, rahim suyuyla yıkandığım ilk durağım!
Bereketli topraklarda kan içmiş, toprak yemiş soyum
Apoletleriyle siyah postallar ezmiş ilk uçurtmamı, o da maviydi gülüm

Sen şimdi özgürlük diyorsun gülerek ! mavi
Ve gülünce bir umut ışığı gibi beliriyor gamzen
Dudaklarında kendine inanmayan titreme
Kollarında boşluğa uzanan kucaklama!
Senin ellerin bu kadar küçük müydü gülüm
Bakışların gri, bir Ankara akşamı gibi miydi sözlerin

Ah gülüm.!
Henüz inmemiş bir dinin peygamberi gibisin
Saklı dünyalara açılan kapılar gizli gözlerinde
Olanı unutmuş, olacağı anımsatıyor yüzün
İntikam ceninleriyle doldurduğun bu rahim kimin?
Kimi sorgular meleklerin, ağzının mezarında
Kimin adı yazar sevdanın mermer taşında?

Günahımız bir bulutta yağmur tanesi olmak
Hırsından kanayan dudağa merhem..
Gökyüzünü çoraklığa yorgan yapmaktır gülüm
Sancısını erken yaşayan bu hormonlu düşünceye kanma
Bütün çocuklar ölebilir belki, toprak, su ölebilir
Susabilir kafesinde kanarya, bütün kuşlar ölebilir!

O zaman bir damla sudur gözlerindeki nehir
Kavak ağaçları kadar uzundur mevsimler
Sol yanında bir başka dünyaya yelken açar gemiler
Ve belki kirlenmemiş bir mavi getirir bize martılar
Yeniden doğar ! kara gözlü, mavi gözlü, inci dişli çocuklar
Yeniden oğlum, kızım diyebilir boynu bükük analar

Ve gülüm..,!
Sen bir çınar ağacı ol, gölgesi geniş, göğüsleri büyük
Bütün insanlığı emziren şefkatli, bağrı sıcak toprak ol
Nadasa bırakılan rahmini sür tarlalarımda
Tırnak tırnak ek kendini gövdeme
Yeşersin gözlerin papatyalar renginde
Boşver ağlasın analar ülkemin her yerinde
Ağlasın ve dövünsün dizler, yırtılıp çıksın bağrından isyan
Eritsin demir parmaklıkları gözyaşı, tuzu elesin toprak
Canlansın bozkırımın kurutulmuş damarları

Yoksa, bin defa ölmem ve seni ölürken bile sevmem ‘’laf-ı güzaf’’

Levent Saral

Yalnızlığıma sen çarptın..

Şimdi rüyana dökülen kelebek kanadı tozlarına kızma

Bırak yıkasınlar ruhunu

Ama sakın basma..

Pedaliza

Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum
Bütün köprülerde bıraktığım sen
Uçurum kenarı düşüncelerim
Yeltendiğim onca intihar
Gözkapaklarımda acının ağırlığı
Ve bitmez tükenmez bu yol..

-sana yeşillenen bütün dallarımı buduyorum-

Çorak, fakir bir tarlada eskitiyorum düşlerimi
Kahverengi teninde üşüyor gözyaşlarım
Hasretinin bereketini yağdırıyorum toprağa
Bütün bulutlardan kızıl bir gün doğuruyorum
Şafağı eskimiş bekleyişlerimi nadasa terk ediyorum
Sen acıyı yaşarken ben..!

-ucuz kelimelerden koca bir roman yazıyorum-

Bu gece, içkim, sigaram sen
Eğildiğim bu tahta masada
Alnımın tam ortasında yedinci çizgi, sen
Kaderi izmaritimde söndürüp
Dudak izlerimden dudağını siliyorum
Solgun yüzümde eskiyor gülüşün

-bütün aynalardan resmini kazıyorum-

Bu cehennem, bu iblis savaşında ben
Kolsuz bir çocuğun bakışı gibiyim
Eksik küfürlerim dilimle savaşır
Balçıkla sıvanmış koca bir geçmiş
Kuruyunca dökülür gövdemden
Sen gonca da gül, ben arsız diken

- her şey hatıralara kuruyunca yakışır-

Bu gece, zeytin ağaçlarında kısaldı ömrüm
Sert toynaklarıyla bir tay geçti sol yanımdan
Ömrü fırtına bir çınarda kırdım dallarımı
Yosunlarıyla ürkek nehirler aktı gözlerimden
Çelik beyazına aşina sırtımı döndüm gidişine
Kaçak gecelere eğdim başımı
Dizlerim asfaltın keskin dişlerinde kanadı

-kestim, sensiz yaşamanın ağır faturasını-

Bir dirhem çarpıntıdır bıraktığın açık kapı
Usulca geceme sızan ay ışığı
Veya gözleriyle seni bana getiren kedi
Islık çalan kimsesiz istasyon
Raylarla çiftleşen zina dölü trenler
Ucuz sandallara çarpan nazlı dalgalar
Boşuna bekleyişlerin yorgun kollarını taşıyan balkonlar

Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum
Etimde yara iltihabını akıtıyorum dudağımdan
Zehrinle cürümünü işliyorum ömrümün
Affedilmeyecek beyazını siliyorum şakağımdan
Anlık merhametini kurşunluyorum sevdanın

-geride bir hazan, mevsim ki Eylül, o da senin-

Levent Saral

Özledim……

Gözlerime değmeyen bakışlarını
Kulaklarımın duymadığı sesini

Gecenin karanlığında beklemeyi
Damarlarımda dolaşan vuruşu
Gecelerin sabaha akışını

Yaşanmamışlığın hırçınlığında
Sevgi sözlerini, yalanlarını
Hoyrat dağılmalarını
Kızgınlıklarını..

Özledim…

Yıllar silip almıyor
Hala içim acıyor

Ben hala üşüyorum
Öylesine alıştım ki buna
Öylesine bir parçam oldu ki

Hesapsız yaşanmış sevdalarımda
Beni bir bu yalnız bırakmadı

Sen benim
Vazgeçilmezimsin

Belki hep bunun için
Siyahın izi içimde kaldı…

Özledin mi? Diye sorma bana

Filiz Gündüz

onlar,
karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır.
aldırma….
ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.
dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.
gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.
dostum, yollar yürümek içindir.
fakat, şu gerçeği de hiç unutma:
yürümekle varılmaz, lakin varanlar yürüyenlerdir.

yol boyunca; yola çıkıp da yürümeyenleri,
yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,
yoldan metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,
tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,
maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,
yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce,
yolculuk üzerine zor atanları,
yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,
ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp,
ömür boyu tafra satanları,
beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,
yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.
aldırma, yürü.

göğsüne yüreğinden başka muska takma.
vahiy haritan,
nebi kılavuzun,
akıl pusulan,
iman sermayen,
amel azığın,
sevgi yakıtın,
ahlâk karakterin,
edep aksesuarın,
merhamet sıfatın,
şeref ve izzet adın olsun.

doğru yol:
insanların çoğunun gittiği yol değildir, düşünen öz akıl sahiplerinin yoludur.
yolda vereceğin her molayı öz eleştiri durağında vermelisin.
unutma, tevbe özeleştiridir.
her molada yolda olup olmadığını, yürümen gereken menzil istikametinde yürüyüp yürümediğini kontrol etmen, pişman olmaman için elzemdir.
yön tayini sık sık gerekli olabilir.

“haritayı saklayabileceğin en güvenilir yerin yüreğindir.”

Halil Cibran

Biliyorum bu firar girişimi..
Sana gelen vagonlara kaçak bindim ben..
Farkındayım…Biletsizim..
Bir o kadar da öznesiz..

Urbamda fakir yüreğim,
Avuçlarımda hüznüm sana gelmekteyim…
Senden ne bir ömür istiyorum
Fakir yüreğime feda edilecek,
Ne de bir ten diliyorum
Acılarımda heba edilecek…

Sadece benle başlayıp senle biten cümle..
Sana geliyorken,
Yüreğinde “ bir cümlelik yerin “ var mı ?

İsmail Sarıgene

Ne bayramlar bayram şimdi
Ne biz biziz
Ne sevdalar eski bildiklerimizden
Dışımız gülerken mutluymuş gibi
Ya içimiz?
Kan akar,kir akar yüreklerimizden
Bayramları bile kandırırız biz
Sevdaları ağlattığımız gibi.

Dışımız filinta gibi gıcır gıcır
Bayram ya hani bugün,
Dost düşman görsün babından
Peki ya içimiz?
Kirden pastan duyulmaz yürek atışları
Karanlıkta kaç iyilik yaptık kaçımız
Kaçımız öpüyor sevdanın gözlerinden
Kaçımız okşar yetimin masum başını
Bayrammış bugün,hıh
Herkes dört dönüyor sanki dans pistinde
Yüzler bin bir surat,renkler cümbüş
Bayrammış bugün
Öyle diyor kalabalıklar
Bayramın bile bihaber olduğu
Takvim bayramı…

Sahnesi varsa tiyatronun
Sahne arkası da var
Ve gerçek arzuları perde arkasındadır patronun
Patron da biziz köle de
Hayatlar yuvarlanıyor işte böyle böyle

Ne bayramlar eski bayram
Ne biz biziz
Ne sevdalar eski bildiklerimizden…

DR.ZİYA AKTAN

Aklıma senden başka bir şey gelmiyor.

Aklım sende,sen yüreğimde,
yüreğim temaşada gözlerini,
gözlerin üzüm bağlarında
temmuz ayında bağbozumuna zaman var.
Gözyaşlarımı topluyorum şimdi,
üzümler toplanırken şaraba katacağım,
en tatlı şaraba
senin adını koyacağım ve sarhoş olacağım içmeden bir yudum.

Ben böyle bir sevdayı binlerce yıl önce bir kitapta okumuştum,
lakin unutmuştum,
yaşarken aklıma geldi,
oysa yaşanılması mümükünsüz bir masal demiştim okurken o destanı,
yaşamayan bilemez bu yaşananı,

Güzellik için sözler arıyorum,
aklıma senden başka bir şey gelmiyor,
konuşılacak konular şurdan burdan geçmiş ve gelecekten,
aklıma senden başka bir şey gelmiyor.
Şiir yazmak için oturuyorum,
içimde coşkular taşıyor,
kağıtlara dökeceğim dıygularımı
kalemim hazır yazacağım ne yazacağım,

Bayram yaklaşıyor şehir cıvıl cıvıl,
kalabalıklar sevinçli,
hediyeler alacağım bu bayram sevdalarımı giydireceğim,
aklımda kalanlara kartlar göndereceğim.

Aklıma senden başka kimse gelmiyor.

Bir şarkı dinlerken hayal kuruyorum,
sigaramı çekiyorum derinden,
gözlerim dalıyor,
ufukta gün batıyor,
biriyle gidip konuşsam diyorum.

Aklıma senden başka kimse gelmiyor.

Canım sıkıldığında,efkar bastığında beni,yapayalnız yürümek istemiyorum,
birini arıyorum yanımda,
aklıma senden başka kimse gelmiyor.
Ve yüreğinde papatyalar açan.
yaşamamın sebebini arıyorum.

Aklıma senden başka bir şey gelmiyor..

Oğuzkan Bölükbaşı

Yorumlayan : Ersin Hoşgenç

Damla, kendini tamamlayınca damlar.

Günlerin gecelere bağlanışında bir,

Gecelerin günlere uzanışında iki,

Birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:

önce bir şeyler yitiriyorum, somut şeyler,

Çakmak, tarak, kalem, çanta, saat, para gibi

Önemsiz şeyler.

Alışkanlığım tükenmiyor

Biriktirmeyi sürdürüyorum gene,

Usanmıyorum.

Biçimler, renkler, şişeler eskiler.

Unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.

Azala azala yitmekten

Bir de bütünlenmekten ötede

Hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum

Yalnız başıma

Özel yoluma sapıyorum..

Seziyorum,

Birileri özenle bana bakıyor.

Uykum kaçıyor, ne iyi diyorum,

Soyut şeyler karışıyor yaşantıma.

Elimi kesiyorum, kan akıyor,

Gizliden gizliye seviniyorum.

Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime

Canım acıyor,

Deliriyorum;

Seviyorum neden sonra anlıyorlar

Acı acı seviniyorum.

Gözüme ilişiyor, kulağıma ilişiyor,

Görmemezliğe geliyorum,

Duymamazlığa geliyorum,

Düşünmüyorum, öteye itiyorum.

Damlamıyorum.

Özdemir Asaf

Gerçeklerde aramıyorum artık seni, gerçek olmadığına inandırdım kendimi.

Kırgınım yalnızca hatta adı aşk ile başlayan cümleler kulağımı tırmalayan rahatsız edici birer ses artık.

Mülteci bir kaçaklığım vardı eskiden, şimdi terkedilmiş evler gibi duvarlarımda asılı eskimişliğim. Garipti aslında, sen dudağımdan apar topar dökülen sözlere virgül koymaya çalışırken, ben ettiğin cümleleri noktalıyordum.

Cümlelerin sonuna nokta koymak hep bana düşse de,noktaları hiç sevmiyordum.

Noktalar acıttı kalbini , biliyorum.
Şu üç harfi biraraya getirip gelişi güzel zikretmeyi de sevmiyorum ama,

a-ş-k biraz sabır, en çokta cesur olmaktı .

Şimdi oturduğum şehrin gözlerine yağmur doluyor, elimde bir fincan kahve, ağaçları seyrediyorum. Bir fincan kahvenin kaç yıl hatırı kaldığını sayıyorum kendimce ve halen merak ediyorum yazdıklarını.

Sanırım denge üzerine kuruluydu dünya ve dengeler altüst olduğunda gökyüzünün kalbinde bile kocaman bir delik açılabiliyordu.

Acılarımız mı bizi eğiten, dengesizliklerimiz mi bizi acıtan, yoksa tecrübelerimiz mi ayağımızı yere kenetleyen?

Binlerce soru sormak geliyor içimden, binlerce sorunun altında bırakmak istiyorum zihinleri.

Elimdeki kahve bitmiyor bir türlü, içindeki zararlı maddelere inat yudum yudum damıtıyorum içime, varsın benimde kendine zarar verenler arasında bir kıyamlık yerim olsun.

Ne çıkar?

Kalbim ahşap evlerin tahta arasından sızan damlaları gibi usul usul yürüyor gözlerime, kalbimi yanaklarımın coğrafyasına gömüyorum.

Hani bazı hikayelerin sonunu kimse bilmez herkes kendine göre bir son uydurur ya, işte öyle bir şeydir a-ş-k .
Kimisi için cümle sonuna konulan ,
öldürmeyen ama sol yanını felç bırakan bir nokta
kimisi içinse yeni bir cümleye başlamak için verilen müsaade.

Bir hikaye de noktalama işaretini doğru yerde kullanmak mühimdir aslında, cümlenin en olmadık yerinde el yordamıyla kondurulan bir nokta,
ne yeni bir satır başının müjdecisi ne de anlamlı bir öykünün yardımcısıdır.

Aslında çokta zor değildir bir hikayeyi nerede bitirdiğine bakmadan bitirebilmek ,ama eğer noktaları doğru yerde kullanmadıysanız,
hikayeyi her okuduğunuzda bir urgana atılmış gemici düğümü gibi çarpar dilinize.

Kanar diliniz, kanar kalbiniz…
Çok mutlu bitmese de, doğru yerlerde kullanılmış noktaları, ister iki satırlık isterse sayfalar dolusu bir sonu olmalı hikayelerin.

Ama mutlaka bir sonu olmalı.
İki nokta üst üste :

Derya Akel-Noktalama İşareti

İnsan tek başına hiçbirşeydir….Dostluktur kalbin pasını akıtan..içten söylenen bir çift sözdür uzakları yakın eden… Okuyan gözlerinize ,yorum yazan ellerinize sağlık…
Daha nice senelerde birlikte oluruz inşallah

Bu gece bir başıma kentin ışıklarına dalıp dalıp gidiyorum.
Kalbimin sokaklarında uzandığım yolculukta,
ırmak boylarında, deniz kıyısında hep seni, sadece seni arıyorum.
Yüzün yok, sesin de..
Gözlerimi uzağa dikmiş, öylece bekliyorum.
Geleceksin, biliyorum..
Her geçen gün daha çok bağlanıyorum,
Sana susuyorum..
Seviyorum seni beklemeyi, özlemeyi.
Seni düşünmek bile tarifsiz bir sevinç yayıyor içime, bedenime..
Sana dair düşler kuruyorum, içinde sen olan dizeleri
bir yumak sarar gibi ezgilere harmanlıyorum.
Okuduğum her sevda dizelerinde, dinlediğim en güzel
ask şarkılarında bizi yaşıyorum.
Biliyorum, sen yoksun..
Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.
Nereden çıkıp geleceğini bilmiyorum ama,
Geleceksin biliyorum..
O büyük gün geldiğinde en güzel elbiselerimle değil,
seni yüreğimle karşılayacağım.
Yüreğimin tüm kapılarını açıp, içeri buyur edeceğim.
İçimde coşkun ırmaklar gibi akan sevgi pınarımdan yudum yudum sunacağım sana.
Damla damla…
Şayet ağlarsam, aldırma!
O büyük güne hazırım ben.
Kuşkum yok, kaygım yok..
Geleceksin elbet, biliyorum.

Ne yaptın bana bilmiyorum!
Yüreğimi ve tüm bedenimi titreten o çıldırasıya özlemle bekliyorum.
Aşka susuyorum..
Seni düşünmek güzel, tıpkı şairin dizelerinde olduğu gibi;
“Dünyanın en güzel sesinden, en güzel şarkıyı dinlemek gibi”
Yüzün yok, sesinde
Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.
Geleceksin,biliyorum..
Sana umutlanmak, sana dair düşler kurmak,
seni dizelerime katmak içimdeki o haylaz çocuğu nasılda mutlu kılıyor,bilemezsin..
Yokluğun ağlatmıyor beni.
Kalbimin tüm sokaklarında senli yolculuklara çıkıyorum. İçimdeki deli çocukla baş edemiyorum.

Ansızın bir dağ yamacında buluyorum kendimi. Bir tutam papatyadan taç yapıyorum kendime.
Sımsıkı kapatıyorum gözlerimi.

Birden beliriveriyorsun tam karsımda.
Yüzün yok, sesinde..
Ellerinin sıcaklığını avucumda hissediyorum.

Koşuyoruz alabildiğine o uçsuz bucaksız dağ yamacının eteklerinde.
Güneşe veriyoruz sırtımızı.
Öpüşmekten bitkin düşüyoruz.
Susuyoruz birbirimize..
Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilemiyoruz.
Zamanı yok sayıyoruz. Akreple yelkovanın telaşına kahkahalarla gülüyoruz.
Doğanın tüm güzelliklerinden faydalanalım istiyoruz.
Delice koşuyoruz masmavi engin denizlere.

Bir kayanın yamacında buluyoruz kendimizi.
Gün batımını izlerken sevda türkülerini mırıldanıyoruz.
Birbirimize kenetleniyoruz.
Gözlerimizi sımsıkı kapatıyoruz.
Kocaman bir salonun orta yerinde beliriveriyoruz.
Piyanonun o ahenkli ritmine pencereden odamıza dolan rüzgarın sesi karışıyor.
Dans ediyoruz..
Hiç bıkmadan saatlerce, öylece..

Aynı kadehten yudumluyoruz aşk şarabımızı.
Bedenlerimiz birbirine karışıyor.
Terden sırılsıklam oluyoruz.

Aşkı yaşıyoruz doyasıya.
Hiç bitmesin istiyoruz el ele yağmurda yürümelerimiz.
Çocuklar gibi koşar adımlarla tırmandığımız bir uçurum kenarında sevgimizi haykırıyoruz.
Ve sesimizin yankısına gülümsüyoruz.
Beklemeyi, umut etmeyi seviyoruz.
Yüzün yok, sesinde ..
Bu yürek seni istiyor, sadece seni.
Gözlerimi uzağa dikmiş bekliyorum.

Geleceksin elbet,
Biliyorum…
Bu büyük güne hazırım ben.

Seni bırakıp gidemem…

Gidemem!…

Sabriye Akdeniz

Hapsolmuş duygularım vardı sana dair.
Yok olmak üzereyken sıkıştırıp köşeye yakaladığım ve senden habersiz benliğime sakladığım…
Senden ve herkesten sakındığım…

Hapsolmuş sevmelerim vardı sana dair, yüreğimin en ücra köşesine bilinçsizce attığım.
Her gece bir boşluk bulup açığa çıkan ve bir şekilde yine yakalanıp esir olan düşlerim vardı beni yalnız bırakmayan…
Beni yalnız bırakamayan…

Senli sensiz düşler kurardım; gözümden akan bir damla yaşa tutsak olan ve yanağımda bütün gece yol alıp tenime esir düşerek kaybolan usulca..Usulca gömülen karanlığa, düşlerim vardı çaresiz kalışlar arasında sıkışıp yok olan…

Tutsaklıkları ömür boyu biçilmiş yokluklar(ım) vardı…
Yokluklarının arasına sıkıştırdığım sevdanın hapsettiği hüzün işlerdi her gece bir bir seni.
Sensizlik esir olurdu bana,ben yıldızlara atardım sebepsiz sensizliği…

Suçlu duygularım vardı benim…
En büyük suçları seninle dolu olmalarıydı…
Cezaları…
Cezaları,ömür boyu hatırlatmalarıydı,
Cezaları senli sensizlik yaşatmalarıydı bana…

Tutsaklıklarım vardı…
Tutsaklığım sanaydı…
Cezam..
Unutamamaktı…

Hapsolmuş duygularım bekçi kesilmişti başıma,
Senli sensizlikteki çırpınışlarımda balta kürek oyarlardı içimi…
Cezaları hüznü işlemekti benliğime…
Cezaları seni bende esir tutmaktı bir ömür…

Tutsaklığım sanaydı..
En büyük cezam…
Hapsolmuş duygularımdı…

Hapsolmuş duygularım vardı sana dair.
Yok olmak üzereyken sıkıştırıp köşeye yakaladığım ve senden habersiz benliğime sakladığım…
Senden ve herkesten sakındığım…

Meral Bilgiç