Büyük insanlık gemide güverte yolcusu
tirende üçüncü mevki
şosede yayan
büyük insanlık.
Büyük insanlık sekizinde işe gider
yirmisinde evlenir
kırkında ölür
büyük insanlık.

Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter
pirinç de öyle
şeker de öyle
kumaş da öyle
kitap da öyle
büyük insanlıktan başka herkese yeter.

Büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.

Nazım Hikmet Ran

Geçmişin muhakemesini yapamam
Boğar adamı…
Şimdi susmanın,
Ve notası bozulmuş
Bir ayrılık bestesini dinlemenin tam sırası….

Alışınca koymuyor eskisi kadar
Sevdalar artık bir kısır döngü
Mutluluk kadar doğal geliyor,
Kıçı kırık elvedalar…
Öldürmüyor ama batıyor süngü

Bundan böyle ezbere alındı zamanlar,
Gündüzleri güler yüz…
Gece karanlık olup girdiğinde odaya
Yüreklerde güz…

Hüznün de saati belli değil
bir gider bir gelir…
Ne kadar ayrılık
O kadar şiir…

Beni, gözlerin götürür
Gözlerin
Aşkla, acıyla…
Kuşatmışlar
Sesimi, soluğumu
Kesilmiş
Tuz-ekmek payım
Vurgunum
Ve darda,
Gözaltındayım.
Dal, kor keser
Penceremde açarsa
Kuş, vurulur
Üzerimden uçarsa.
Ve hal böyle böyle,
Yol bu yöndeyken
Gelir,
Ki her gelişinde
Daha da içten
Gelir,
Soluk soluğa
Benim olursun.
Amansız sarmasında
Kollarımın
Esrik,
Çığlık çığlığa
Erir, kar gibi vücudun…
Nicedir,
Kahpe ağzında
Bir salgın,
Bir deprem gibi künyemiz.
Nicedir,
Başımıza zindan dünyamız.
Biz ki
Yarınıyız halkın,
Umudu, yüzakıyız,
Hıncı, namusu…
Şafakları,
Taa şafakları
Hey canım,
Kalbim
Dinamit kuyusu…

Kırıyorum istemeden ,
toplamaya çalışırken kırdıklarımı ,
ellerime değil kalbime batıyor sözler
kaybetmek aklımın ucuna gelmezken
azar azar kendimi kaybediyorum
bu ben miyim diyorum delimiyim neyim ben

ya hep ya hiç olmalıyım ,
sımsıkı sarmalı, her an aklında olmalıyım
attığın her adımı bilmeli ,gözlerin olmalıyım
atmasın dursun yüreğin yalnızlıktan boğulsada
bu benmiyim diyorum bencilmiyim neyim ben

istemiyorum biran ayrı kalmayı
boğuluyorum nefes alamıyorum
ağrılarıma yer bulamıyorum en çok da kalbim
duruyor orda
bu benmiyim diyorum ölümüyüm neyim ben

acıtırcasına özlüyorum
boş boş bakıyorum insanlara
kurduğum cümleleri hatırlamıyorum
çoğuna sahte gülümsüyorum
bu benmiyim diyorum aklım nerelerde

bazen dualara sığınıyorum
yaradanım bana reva gördüyse
vardır bir bildiği diyorum
bazende boğazıma düğümlenen kelimelere isyan ediyorum
bu benmiyim Allah ım isyankarmıyım neyim ben

ne olurdu diyorum biran yanımda olsaydı
çok değil biran gözlerime baksaydı
kaybedilen onca zaman sığmazdı birana biliyorum
ama yeterdi bana
başımı koysaydım omuzuna
günün ilk ışıkları doğsaydı üstümüze
bitmeseydi o an
bu benmiyim hayalperestmiyim neyim ben

Pedaliza

Sabah namazına çok dikkat ederek geçirmemengerekir. Çünkü sabah namazında çok büyük faziletler vardır.

Kalplerinizi az gülmek ve az yemekle ihyâ ediniz, açlıkla temizleyiniz ki yumuşasın ve parlasın.

Çok gülmeyin, çünkü çok gülmek kalbi öldürür.

Kıyâmet günü Cennete ilk çağırılacak, varlıkta da darlıkta da Allah’a çok hamdedenlerdir.

Kıyâmet gününde ilk hesaplaşacak kimseler, komşulardır.

Kıyâmet gününde Âdemoğlu, şu beş şeyden sorguya çekilmedikçe yerinden ayrılmaz;
a.Ömrünü nerede ve ne sûretle harcadığından,
b.Yaptığı işleri ne maksatla yaptığından,
c.Malını nereden kazandığından ve nerelere sarfettiğinden,
d.Vücudunu, sıhhatini nerede ve ne sûretle yıprattığından.

Bütün insanlar günah işler, fakat günah işleyenlerin en hayırlısı, tövbe edenlerdir.

Her kim Ramazan’ı tutar, sonra da ona Şevval’den altı gün ilâve ederse, bütün seneyi oruç tutmuş gibi olur.

Müslümanların derdini dert edinmeyen onlardan değildir.

Kişi haksız olarak bir şeye lânet ederse, o lânet kendine döner.

Dünyânın belâ ve fitneden başka hiçbir şeyi kalmadı.

Kurban kesiniz. Onunla nefsi temizleyiniz. Bir kimse, gününde kurbanını alır, kıbleye yatırırsa, onun boynuzu, tersi, kanı, kılı ve her zerresi Kıyâmet Günü o kimse için hazır olur. Yere düşen kan, Alah’ın muhâfazasına düşmüş olur. Az infak edin, çok ecir alın.

Sana her ne iyilik erişirse Allah’tandır. Sana her ne kötülük gelirse, o da kendi kusurun sebebiyledir.

Hiçbir farz namazı kasten terk etme. Kim namazı kasten terk ederse, İlâhı koruma ve teminattan mahrum kalır.

Kim, insanların dînî işlerinde Allah’ın faydalı kıldığı bir ilmi gizlerse, Allah, Kıyâmet günü onu ateşten bir gem ile gemler.
Kim, insanların kalbini çekmek için kelamın kullanılışını öğrenirse, Allah Kıyâmet günü, ondan ne farz ne nâfile hiçbir ibâdetini kabul etmez!

Anlattığımız değil… Anlaşıldığımız kadarız.

Anlatamazsınız deniz görmemiş birine…
O uçsuz bucaksız suyu.
Siz, denizden bahsederken…
İçinde “su” kelimesi geçtiğinden olacak…
Varsa eğer “köyündeki çay” kadarını anlar.

Ne rengârenk takaları anlatabilirsiniz ona…
Ne de süzülen yelkenlileri.
Anlatamazsınız… Sizin gördüklerinizi…
Farklı pencereden bakan birine.
“Gel bak” deseniz de…
“Göre”si kadar bakar.
Siz “güneşin batışındaki güzelliği” göstermeye çalışırsınız…
O, akşam olduğuna ağlar.
Yazı yazmak da, böyle bir şey işte.
Gözlemlediklerinizi aktarmaya çalışır…
Yaşamdan, çevrenizden bir kesit sunarsınız…
Veya insana ait bir davranış biçimini örneklemek için, bir senaryo kurgularsınız.
Ya da, “şöyle olsaydı eğer” düşüncesinden yola çıkarak yazarsınız.
Vurgulamak istediğiniz olayı anlatmak için, bir hikâye kurgular…
Veya olduğu gibi aktarırsınız.
Yani… Kendinizi ve özelinizi değil…
Sadece yaşamdaki olguları veya bilgiyi paylaşırsınız.
İstersiniz ki okunduğunda… Anlatılmak istenilen anlaşılsın.
Ama herkes, bu şekilde algılayarak okumaz işte…
Anlayan da olur, anlayamayan da…
Gerçek yaşamda da olduğu gibi.

Mesela; Bir “aldatılma yazısı” ise, yazanın aldatıldığını sanmak…
Karamsar ise satırlar, “yazan mutlaka bunalımda” teşhisi koymak.
Ya da algıda seçiciliğin “en uç” örneği olarak…
Kendine göre “bir kelimeye takılmak”…
Ve yazının “özü” ile hiç alâkası olmayan bir sonuç çıkartmak.
Yazanın hayatı ile, yazılan arasında paralellik kurmaya çalışmak…
Yazıyı “kişinin özeli” ile özdeşleştirmek.
Yazanın en büyük sıkıntısı da burada başlar işte.
Oysa orada anlatılmak istenen, bir konu vardır…
Ya da tartışmaya açılmış bir düşünce.
Algılanandan… Çok ama çok farklıdır anlatılmak istenen.
Sezen Aksu, bir şarkısında “Bir kedim bile yok” demişti de…
Kedi yollamışlardı bir sürü. Bunun gibi bir şey işte.
Hiç bir yazan istemez “yazdıklarıyla yargılanmak”…
Ve okuyanın “göre”si kadar anlaşılmak.
İster ki “sadece anlatmak istediği konu veya düşünce” anlaşılsın…
Ve “yazandan bağımsız” algılansın.
Ama bilirim ki… Boşuna çabalarız.
Ne yazarsak yazalım…
“Anlaşıldığımız kadar”ız.

Anlattığımız değil… Anlaşıldığımız kadarız.

ve son bir vuruşla
paramparça etmeyi de ihmal etmezdin
o buz kütlesini her seferinde
yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
durup dururken
bir salgın hastalık getirirdin uzaklardan
bana armağan ederdin
hiç bi şey yapmasan
ayakkabımın içine girerdin
tam da evden yeni çıkmışken ben
sen basbayağı suya benzerdin
ne zaman kötü hissetsen
kötü hissettirmek için
yokuş aşağı akmaya başlardın bütün gücünle
tabi ki ben olurdum yokuşun altında
ve her zaman hazırdı savunman;
yokuş yukarı nasıl akacaktın
ve tabi ki gövdemi parçalardın
sen benim gövdemi parçalardın da
yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
sen suya benzerdin ya
sensiz olmazdı
olduğu kadar da olmazdı
yani ben bir hiç kimseydim
ama yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını
sırf ayaklarına batmasın diye..

Emre Aydın

ağlamıyorum…gözüme şiir kaçtı.

dört heceli iki dizeli bir şiirdi
üstelik ünlüde değildi şairi
aşk diyordu şiir
birde özlem
ikiz çocuklar gibi aynı göbek bağının tuttuğu
birbirinin sancısını hisseden

ilk okuduğumda haybeden yazılmış diyordum
nedir ki;
iki cümle
birde kafiye

sonra sonra öğrendim,bildim
ağlamayı şiirlerde
bazen de güldüm
çoğu zaman hüzün bastı
kimi zaman efkar
ama hep buğulandı gözlerim

yazmayı öğrendim sonra
harf harf giydirdim şiiri
kıfayetsiz kaldım
bazen kıyafetsiz
çırılçıplak tümcelerim

yılmadım yazdım,yorumladım yazdım
bıkmadım,usanmadım yazdım
yerildim daha çok yazdım
ne kadar çok yazarsam yazayım biliyordum,azdım.

…ve bir gün sen bana gelmek için gittin
gitme dedim sana sevgilim
gittin.
şiirsiz kaldım
şimdi martıların kanatlarına tak imgelerimi
mantar tıpalı şişelerle at denizlere
Kız Kulesi’nin eteğinden toplarım gönderdiklerini
as bir bulutun kuyruğuna
şehrimde çiselesin
ben şemsiyesiz kalayım
ipsiz uçurtmalara bağla,yaldızlı olmasın kağıdı ama
ya da en iyisi sen gel sevgilim
şiirlerde birlikte ağlayalım

yokluğunda karın tokluğuna şiirler okuyorum
katık olup sensizliğe daha bir batıyorlar içime
mezesiz kalmış meyhane gibi loşlaşıyor ışıklar
İstiklal bile daha az kalabalık sanki
yada
benim tüm kalabalığım sen olduğun için mi bu ıssızlık,bilmiyorum.

şiir diyorum şiir
benim sende bulduğum
senin bende kaybolduğun
aşk gibi birşey

bir ömre yazılsın şimdi şiirler
hem bir ömür nedir ki yanında
gözlerimi kapattım
açmaya  korkuyorum..

ölüyorum yokluğunda
gömün diyorum beni şiire
dört hece iki dize atın üstüme

Gülay Bulut

Yaşadığımdan emin değilim.

Gittiğinden eminim ama bak,seni özlediğimden eminim.

Yirmi beş yaşında bir hayal kırıklığı olduğumdan hiç şüphem yok mesela.
Beceriksizliğimden,yalnızlığımdan,bu şehri sevmediğimden,düzensizliğimden,yorgunluğumdan,huysuzluğumdan,baltalarınızdan birine sap olmamışlığımdan hatta olamayacak olmamdan,kırgınlığımdan,bir gün bana ayrılan sürenin sonuna geleceğimden her tavşan kesildiğimde dünyanın dağ olma vaziyetinden filan eminim.
Örnekleri çoğaltabilirim.
Örnekleri çoğaltabileceğimden eminim.

Birileri namusum üzerine yemin edecek,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

Günlerdir doğru dürüst uyuyamıyorum.
Ellerim parçalanıyor ne zaman yazmayı denesem.
Ağzım artık daha bozuk.
Her tarafta pis bir koku;nefes alamıyorum.
Çok bekledim seni.
Her halimle,her yerimle bekledim.
Yetkiler verdim kendime;tuttum seni affettim.
Aramanı bile bekledim bazen.
Ağır küfürlerle örtbas ettim sonra aramayışlarını.
Bunca zaman aramayışlarını biriktirdim.
Seni bekledim ben çünkü
Seni bekledim.
İçtim..içtim..içtim…
Kustum.
En çok giderken bıraktığın kelimeleri kustum.Sanat filan dedi bazısı o kelimelere bazısı bunlardan bi bok olmaz dedi.
Senin önemsediğin kadar önemsemedim ben o kelimeleri,senin danışma gruplarının önemsediği kadar önemsemedim.
Kustum..kustum..kustum.
İçtim.

Ellerimle yaptığım cam evim kırılacak,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

İçimden geç
içimi sil
artık özlemek istemiyorum.

Neye el atsam piç ediyorum.
Yine de fiyakalı durumlar peşindeyim hep.
En sert içkileri kaçırıyorum soluk boruma bilerek.Her yıl ilkokula başlıyorum.Her gün yeni bir krallık kurup öldürüyorum kralını gece yarısına doğru.
Uzatmaya gerek yok;sen olmayınca yapamıyorum.

Yokluğun gümüş tepside intihar sunacak,

Ölür müydün sanki sevsen beni.

- Bir şeyleri değiştirmek isteyen insan, işe önce kendisinden başlamalıdır.

- Bilgi ruhun gıdasıdır.

- Bir insanın onsuz yapabileceği ne kadar çok şey vardır.

- Bir yargıç, iyi niyetle dinlemeli, akıllıca karşılık vermeli, sağlıklı düşünmeli, tarafsızca karar vermelidir.

- Bilen insan kötülük yapmaz.

- Cahil insan kendinin bile düşmanı iken, başkasına dost olması nasıl beklenir

- En faziletli insan, rûhen yükselmeye çalışan, en mutlu insan da yükseldiğini duyandır.

- Endişelerinizden kurtulmak istiyorsanız , yaşamaktan en çok korktuğunuz şeyin bir gün başınıza geleceğini kabul edin.

- Fazilet, ruhun güzelliğidir.

- Felsefe, hayretle başlar.

- Felsefe, neleri bilmediğini bilmektir.

- Haksızlığa uğramak, haksızlık yapmaktan iyidir.

- Haksızlık yapmak, haksızlığa uğramaktan daha acıdır.

- İnsan bildiğini öğrenir.

- Kadın erkekle bir kez eşit hale getirildi mi, artık ondan üstün olur.

- Kainatta tesadüfe, tesadüf edilmez.

- Kendin pahasına olduktan sonra tüm dünyayı kazansan eline ne geçer?

- Kendini bil.

- Kendini bulmak istiyorsan, kendin için düşün.

- Kimseye hiçbir şey öğretemem, sadece onların düşünmelerini sağlayabilirim.

- Ne pahasına olursa olsun, evlenin. Karınız iyi çıkarsa mutlu olursunuz,yok fena çıkarsa o zaman da filozof olursunuz.

- Öğrenmek, eskiden bilinmiş bir şeyi yeniden hatırlamaktan başka bir şey değildir.

- Sadece bir iyi vardır, bilgi; ve sadece bir kötü vardır, cehalet.

- Sorgulanmamış hayat yaşamaya değmez.

- Tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir.

- Yalnız işsiz olanlar değil, daha iyi işler yapabilecek olanlar da başıboştur.

——————–

İdam edilmeden önce karısı Xanthippe Sokrates’e şöyle der: “Ama sen suçsuzsun; suçsuz yere idam ediliyorsun.”

Sokrates de buna karşılık şöyle bir cevap verir: “Be kadın, suçlu olarak idam edilmemi mi yeğlerdin?”

——————–

Sokrates sormuş: “Kimdir insan, insan nedir?”

Agora’daki gönüllü öğrencileri: “Onu bilmeyecek ne var? İnsan; iki ayaklı, tüysüz bir yaratıktır.” demişler.

Ertesi gün, pazar yerine tüyleri yolunmuş bir horozla gelen Sokrates, canlı hayvanı göstererek sorusunu yinelemiş: “Yani böyle bir şey midir insan dediğiniz?”

——————–

Sokrates bir gün dar bir patikada ilerlerken karşısına dönemin soylularından biri çıkmış. Yol ise ancak birinin geçebileceği kadar genişmiş.

Birinin diğerine yol vermesi lazım iken soylu: “Ben senin gibi bir zavallıya yol vermem” demiş.

Sokrates’in cevabı ise şöyle olmuş: “Ben veririm.”

——————–

Sokrates bir gün eve geç gelmiştir. Karısı da sürekli bu gecikmenin nedenini sormaktadır. Konuşmuş, bağırmış, çağırmış; Sokrates karısına karşı hiçbir tepki vermeyip önüne bakmaya devam etmiştir. Bunun üzerine karısı bir kova suyu Sokrates’in kafasına boşaltmıştır. Sokrates ise gayet sakin bir şekilde karısına şu cevabı vermiştir:

“Bu kadar gök gürültüsünden sonra, bu yağmuru bekliyordum…”

” en fazla bir yıl sürer yirminci asırlılarda ölüm acısı.”

***

“içimde ikinci bir insan gibidir seni sevmek saadeti…”

***

“Dörtnala gelip Uzak Asya’dan
Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim!”

***

“en güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır.
en güzel çocuk: henüz büyümedi.
en güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz
henüz söylememiş olduğum sözdür.”

***

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
yorulmuşsundur;
nasıl etsemde yıkasam ayacıklarını
ne gül suyum ne gümüş leğenim var,
susamışsındır;
buzlu şerbetim yok ki ikram edeyim
acıkmışsındır;
beyaz ketenli örtülü sofralar kuramam
memleket gibi yoksuldur odam.

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
ayağını basdın odama
kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi
güldün,
güller açıldı penceremin demirlerinde
ağladın,
avuçlarıma döküldü inciler
gönlüm gibi zengin
hürriyet gibi aydınlık oldu odam…

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin.

***

Çok yorgunum, beni bekleme kaptan.
Seyir defterini başkası yazsın.
Çınarlı, kubbeli, mavi bir liman.
Beni o limana çıkaramazsın…

***

bütün soruları sorabilmeli
bütün ışıkları derebilmeli
yol başlarında durabilmeli
kilometre taşları gibi şiirlerimiz
yaklaşan düşmanı herkesten önce görebilmeli

***
HASRET

Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.

Yüz yıldır bekliyor beni
bir şehirde bir kadın.

Aynı daldaydık, aynı daldaydık.
Aynı daldan düşüp ayrıldık.
Aramızda yüz yıllık zaman,
yol yüz yıllık.

Yüz yıldır alacakaranlıkta
koşuyorum ardından.

***

Kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların,
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin…

***

Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar

***

Bir çok giden memnun ki yerinden…
Çok seneler geçti dönen yok seferinden..

***

Yani,öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile,mesela zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmeken korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
Yaşamak yani,ağır bastığından…

***
Umuda bin kurşun sıksada ölüm, unutma
Umuda kurşun işlemez gülüm

Alsada çukuruna bizi ölüm
Hatırla ki fidanlar çukurlarda
Büyür gülüm

***

en güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır.
en güzel çocuk: henüz büyümedi.
en güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz
henüz söylememiş olduğum sözdür

***

Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı iştahıyla etini dişlemek senin.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil…

Biz Türkler, bütün tarihimiz boyunca hürriyet ve istiklâle timsal olmuş bir milletiz.

Ne kadar zengin ve müreffeh olursa olsun, istiklâlden mahrum bir millet, medenî insanlık karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye lâyık sayılamaz.

Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir. Ben milletimin en büyük ve ecdadımın en değerli mirası olan bağımsızlık aşkı ile dolu bir adamım. Çocukluğumdan bugüne kadar ailevî, hususî ve resmî hayatımın her safhasını yakından bilenler bu aşkım malumdur. Bence bir millete şerefin, haysiyetin, namusun ve insanlığın vücut ve beka bulabilmesi mutlaka o milletin özgürlük ve bağımsızlığına sahip olmasıyla kaimdir. Ben şahsen bu saydığım vasıflara, çok ehemmiyet veririm. Ve bu vasıfların kendimde mevcut olduğunu iddia edebilmek için milletimin de aynı vasıfları taşımasını esas şart bilirim. Ben yaşabilmek için mutlaka bağımsız bir milletin evladı kalmalıyım. Bu sebeple milli bağımsızlık bence bir hayat meselesidir. Millet ve memleketin menfaatleri icap ettirirse, insanlığı teşkil eden milletlerden her biriyle medeniyet icabı olan dostluk ve siyaset münasebetlerini büyük bir hassasiyetle takdir ederim. Ancak, benim milletimi esir etmek isteyen herhangi bir milletin, bu arzusundan vazgeçinceye kadar, amansız düşmanıyım.

Milli egemenlik öyle bir nurdur ki, onun karşısında zincirler erir, taç ve tahtlar batar, mahvolur. Milletlerin esirliği üzerine kurulmuş müesseseler her tarafta yıkılmaya mahkumdurlar.

Cumhuriyet fikir serbestliği taraftarıdır. Samimi ve meşru olmak şartıyla her fikre saygı duyarız.

Egemenlik kayıtsız ve şartsız milletindir.

Gerçi bize milliyetçi derler. Ama, biz öyle milliyetçileriz ki, işbirliği eden bütün milletlere hürmet ve riayet ederiz. Onların milliyetlerinin bütün icaplarını tanırız. Bizim milliyetçiliğimiz herhalde hodbince ve mağrurca bir milliyetçilik değildir.

Bilelim ki milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlere yem olurlar.

Milli mücadelelere şahsî hırs değil, milli ideal, milli onur sebep olmuştur.

Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.

Milli his ile dil arasındaki bağ çok kuvvetlidir. Dilin milli ve zengin olması, milli hissin gelişmesinde başlıca etkendir. Türk dili, dillerin en zenginlerindendir. Yeter ki, bu dil şuurla işlensin. Ülkesini, yüksek bağımsızlığını korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı diller boyunduruğundan kurtarmalıdır.

Bir dinin tabiî olması için akla, fenne, ilme ve mantığa uygun olması lazımdır.

Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre sahip olmak, seçtiği bir dinin icaplarını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine sahiptir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz.

Türk Milletinin istidadı ve kesin kararı medeniyet yolunda, durmadan, yılmadan ilerlemektir.

Medeni olmayan insanlar, medeni olanların ayakları altında kalmaya mahkumdurlar.

Büyük dinimiz çalışmayanın insanlıkla hiç ilgisi olmadığını bildiriyor. Bazı kimseler çağdaş olmayı kâfir olmak sayıyorlar. Asıl küfür onların bu zannıdır. Bu yanlış tefsiri yapanların maksadı İslâmların kâfirlere esir olmasını istemek değil de nedir? Her sarıklıyı hoca sanmayın, hoca olmak sarıkla değil, dimağladır.

Arkadaşlar, efendiler ve ey millet, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, meczuplar memleketi olamaz. En doğru, en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır.

Medeniyetin emir ve talep ettiğini yapmak insan olmak için yeterlidir.

Biz dünya medeniyeti ailesi içinde bulunuyoruz. Medeniyetin bütün icaplarını tatbik edeceğiz.

Bizim devlet idaresinde takip ettiğimiz prensipleri, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutmamalıdır. Biz, ilhamlarımızı, gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz.

Milletimiz her güçlük ve zorluk karşısında, durmadan ilerlemekte ve yükselmektedir. Büyük Türk Milletinin bu yoldaki hızını, her vasıtayla arttırmaya çalışmak, bizim hepimizin en kutlu vazifemizdir.

İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan mürekkeptir. Kabil midir ki, bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? Mümkün müdür ki, bir cismin yarısı toprağa zincirlerle bağlı kaldıkça öteki kısmı göklere yükselebilsin?

Ey kahraman Türk kadını, sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.

Anaların bugünkü evlatlarına vereceği terbiye eski devirlerdeki gibi basit değildir. Bugünün anaları için gerekli vasıfları taşıyan evlat yetiştirmek, evlatlarını bugünkü hayat için faal bir uzuv haline koymak pek çok yüksek vasıflar taşımalarına bağlıdır. Onun için kadınlarımız, hattâ erkeklerimizden çok aydın, daha çok feyizli, daha fazla bilgili olmaya mecburdurlar; eğer hakikaten milletin anası olmak istiyorlarsa.

Ben icap ettiği zaman en büyük hediyem olmak üzere, Türk Milletine canımı vereceğim.

Gençler cesaretimizi takviye ve idame eden sizlersiniz. Siz, almakta olduğunuz terbiye ve irfan ile insanlık ve medeniyetin, vatan sevgisinin, fikir hürriyetinin en kıymetli timsali olacaksınız. Yükselen yeni nesil, istikbal sizsiniz. Cumhuriyeti biz kurduk, onu yükseltecek ve yaşatacak sizsiniz.

Yüksek Türk! Senin için yüksekliğin hududu yoktur. İşte parola budur.

Benim naçiz vücudum nasıl olsa bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ebediyen yaşayacaktır.

Sizler, yani yeni Türkiye’nin genç evlatları! Yorulsanız dahi beni takip edeceksiniz… Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler, asla ve asla yorulmazlar. Türk Gençliği gayeye, bizim yüksek idealimize durmadan, yorulmadan yürüyecektir.

Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.

Müsbet bilimlerin temellerine dayanan, güzel sanatları seven, fikir terbiyesinde olduğu kadar beden terbiyesinde de kabiliyeti artmış ve yükselmiş olan erdemli, kudretli bir nesil yetiştirmek ana siyasetimizin açık dileğidir.

Mualimler! Yeni nesli, Cumhuriyetin fedakâr öğretmenleri ve eğiticileri, sizler yetiştireceksiniz. Ve yeni nesil sizin eseriniz olacaktır. Eserin kıymeti, sizin maharetiniz ve fedakârlığınız derecesiyle mütenasip bulunacaktır.

Milleti kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir. Öğretmenden, eğiticiden yoksun bir millet, henüz millet namını almak istidadını keşfetmemiştir.

Dünyanın her tarafından öğretmenler insan topluluğunun en fedakâr ve muhterem unsurlarıdır.

Okul sayesinde, okulun vereceği ilim ve fen sayesindedir ki, Türk milleti, Türk sanatı, Türk iktisadiyatı, Türk şiir ve edebiyatı bütün güzellikleriyle gelişir.

Türkiye’nin asıl sahibi ve efendisi, gerçek üretici olan köylüdür. O halde, herkesten daha çok refah, saadet ve servete müstahak ve layık olan köylüdür. Onun için, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin iktisadi siyaseti bu aslî gayeye erişmek maksadını güder.

Ekonomik kalkınma, Türkiye’nin hür, müstakil, daima daha kuvvetli, daima daha refahlı Türkiye idealinin belkemiğidir.

» Anı yazmak, ölümün elinden bir şey kurtarmaktır.
Andre Gide

» Aptalın sevgisi, ayının sevgisidir; kini sevgidir, sevgisi kindir.
Mevlana

» Ayakta ölmek, diz üstü yaşamaktan daha iyidir.
G.Washington

» Bana “Seni anlamıyorum” demen hak etmediğim bir övgü, fakat senin de hak etmediğin bir sövgüdür.
Halil Cibran

» Bana arkadaşını söyle,sana kim olduğunu söyleyeyim.
Cervantes

» Bana bir harf öğretenin kölesi olurum.
Hz.Ali (r.a.)

» Başarılarını gizlemek, en büyük başarıdır.
La Rochefoucauld

» Başarının sırrı , uğraşılan konuya hakim olmaktır.
Benjamin Disraeli

» Başkalarını hep bağışla, kendini hiç bağışlama.
Syrus

» Başkalarının bilgisi ile bilgin olsak bile ancak kendi aklımızla akıllı olabiliriz.
Montaigne

Başkalarının kusurlarını tartarken, parmağıyla terazinin kefesine bastırmayan insan pek enderdir.
Baron Langenfauld

Başkası düştü mü “çürük tahtaya basmasaydı” deriz.Kendimiz düşünce,bastığımız tahtanın çürük olmasından şikayet ederiz.
Cenab Şahabettin

Başkasından üstün olmamız önemli değildir. Asıl önemli olan şey, dünkü halimizden üstün olmamızdır.
Hint Atasözü

Bende 1 yumurta var, sende 1 yumurta var. Ben sana 1 yumurta versem, sen bana bir yumurta versen, bende 1 yumurta sende 1 yumurta olur.Bende 1 bilgi var, sende 1 bilgi var. Ben sana 1 bilgi versem, sen bana 1 bilgi versen, bende 2 bilgi, sende de 2 bilgi olur.
Konfüçyüs

Bilgi bir ışık gibidir. Onu kullanırsanız daha parlak olur, kullanmazsanız söner.
Alexander Everett

» Bilgi büyük adamı alçak gönüllü yapar, normal adamı şaşırtır, küçük adamı ise kibirlendirir.
Brigitte

» Bilgi insanı kuşkudan,iyilik acı çekmekten,kararlı olmak da korkudan kurtarır.
Konfüçyüs

» Bilginin efendisi olmak için çalışmanın uşağı olmak gerekir.
Honore De Balzac

» Bilginin olduğu yerde bilenler, aklın olduğu yerde düşünenler vardır.
Yusuf Has Hacip

» Bilgiyi elde ettikten sonra halka söylemeyen, belletmeyen kişi,zengin olup da yoksul doyurmayan kimseye benzer.
Hz.Muhammet (S.A.V.)

» Bir çivi yüzünden bir nal,bir nal yüzünden bir at,bir at yüzünden de bir atlı gidiverir.
Franklin

» Bir dert atlatıldıktan sonra,insana bir kazanç olur.
Goethe

» Bir devlet adamının kalbi kafasında olmalıdır.
Napoleon

» Bir güzel söz söyleme sanatı varsa, bir de güzel anlama ve dinleme sanatı vardır.
Epiktetos

» Bir insan hayranlık duyup sevebildiği sürece sonsuza kadar genç demektir.
Pablo Casals

» Bir insan köprü kurar, bin insan geçer.
Özbek Atasözü

» Bir miktar eğlence olmadıkça; hiçbirşeyi başaramazsınız.
Charles Knight

» Bir millet irfan ordusuna malik olmadıkça, savaş meydanlarında ne kadar parlar zaferler elde ederse etsin, o zaferlerin yaşayacak neticeleri vermesi, ancak irfan ordusuyla kaimdir.
Atatürk

» Bir öğretmen ebediyete hükmeden insandır. Tesirlerinin nerede biteceği asla bilinemez.
Henry Adams

» Bir problemin güç olduğunu söyleme; eğer o güç olmasaydı, zaten problem olmazdı.
F. Foch

» Bir şeye ait her şeyi öğrenin; her şeye dair bir şeyler bilin.
Var Dyke

» Bir şeyi ezberlemek, bilmek demek değildir.
Montaigne

» Bir şeyi gerçekten bilmek, onu anlatmakla olur.
Sokrates

» Bir ülkede okumaya karşı istek artmadıkça, gaflet ve bundan doğacak felaket azalmaz.
B. Franklin

» Birini taklit etmek, onu övmenin en samimi şeklidir.
Colton

» Bizi güçlü yapan yediklerimiz değil, hazmettiklerimizdir. Bizi zengin yapan kazandıklarımız değil, muhafaza ettiklerimizdir. Bizi bilgili yapan okuduklarımız değil, kafamıza yerleştirdiklerimizdir.
Francis Bacon
» Boş bir çuvalın dik durması zordur.
Benjamin Franklin

» Boşuna kendinizi kandırmayın; sürekli yaptığınız şey neyse siz osunuz…
Aristo

» Bu dünyada insanlar bir kere aldatılınca gerçekten bile şüphe duyarlar.
Hitopadesa

» Bu dünyaya istediğimiz gibi gelmedik,Bu Dünya’dan istediğimiz gibi gidemeyiz
Ömer Hayyam

» Büyük adamların hatası, güneş tutulmasına benzer, onları herkes görür.
Cu Kong

» Cehalet her zaman kendisine hayran olmaya hazırdır.
Santra Guitry

» Çevrendekileri alçaltarak değil,kendini gerçekten yücelterek büyüyebilirsin.
Reich

» Çiçeği küçümseyen, Tanrı’yı da küçümser.
A.Dumas

» Çok ziyaret usandırır,az ziyaret dostluğa zarar verir.
Hz Ömer (r.a.)

» Daha iyi olmaya çalışmayan iyi olarak ta kalamaz.
Oliver Cromwell

» Daima ara, bugün altın ararken bakır bulursun, yarın bakır ararken altın.
Cenap Şahabettin

» Deniz gibi mal kazan, fakat sen üzerinde gemi ol.
Mevlana

» Devletleri yıkan tüm hatanın altında nice gururun gafleti yatar.
Yavuz Sultan Selim

» Dili ve sözü bir olmayan kimsenin yüz dili bile olsa o, yine dilsiz sayılır.
Mevlana

» Dinlemesini bilenler,ülkeleri fethetmesini bilenlerden daha büyüktürler.
Franklin

» Dostlarımızdan şüphelenmek, onların ihanetinden çok daha utanç vericidir.
La Rochefoucauld

» Dostlarımla beraber olduğum zaman yalnız değilim. O dakikadan sonra da iki kişi değiliz.
Pisagor

» Geciken adalet,adaletsizliktir.
Walter Savago Landor

» Geleceği satın alabilecek tek şey,bugündür.
Samuel Johnson

» Genç fikirler demek, gerçek fikirler demektir.
Atatürk

» Gençken bilgi ağacını dikelim ki, yaşlandığımız zaman gölgesinde barınacak bir yerimiz olsun.
Chesterfield

» Gerçek bilgi, yaparak ve denenerek öğrenilen bilgidir.
Descartes

» Gerçek cesaret,yalnız ayıp ve hatadan korkmaktır.
Cenap Şehabettin

» Gerçek doktor, her hasta ile yaşayıp ölendir.
Stefan Zweig

» Gerilimle başa çıkmanın iki yolu vardır: Birincisi, küçük şeylere iltifat etmemektir. İkincisi, her şey küçüktür.
A.Robbins

» Gideceğiniz yeri bilmiyorsanız, vardığınız yerin önemi yoktur.

Peter F.Drucker

» Güzellik doğruluk,doğruluk güzelliktir.
Keats

» Hakikaten insan için kendi çalıştığından başkası yoktur.
Necm:39

» Haksızlığın karşısında susan dilsiz şeytandır. Hz.Muhammed (s.a.v)
Hadis-i Şerif

» Haksızlık önünde eğilmeyiniz, o zaman hakkınızla birlikte şerefinizi de kaybedersiniz.
Hz.Ali (r.a)

» Halk bir kimseden nefret ettiği zaman, bunu incelemek gerekir. Halk bir kimseyi seviyorsa, yine bunu da incelemek gerekir.
Konfüçyüs

» Halkı bir tek insan, bir tek insanı bütün halk gibi gör.
Montaigne

» Hatayı açıkça görmek insanı harekete geçirir. İnsan ancak düştüğünü fark ederse ayağa kalkabilir.
Alex Carrel

» Hayattan korkmayın çocuklar;iyi ve doğru bir şeyler yaptığınız zaman hayat öyle güzel ki
Dostoyevski

» Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez.
Montaigne

» Hekimlerin yaptığı en büyük hata ruhu düşünmeden yalnız bedeni tedaviye teşebbüs etmeleridir.
Eflatun

» Her başarı ilk başta bir hayaldi. En büyük çınar bir dalda, en güzel kuş bir yumurtada saklıdır. Hayaller de gerçeklerin tohumu ve yumurtasıdır.
D.Carnegie

» Her bildiğini söyleme, her söylediğini bil.
Clavdius

» Herkesi bir defa, bazılarını her zaman aldatabilirsiniz.Ama herkesi her zaman aldatamazsınız.
Abraham Lincoln

» Her şeyin anahtarı sabırdır. Civcivi,yumurtaları kuluçkaya yatırarak elde edersiniz, kırarak değil.
Arnold Closow

» Hırs, bir sandalın yelkenini şişiren rüzgara benzer; fazlası gemiyi batırır, azı da gemiyi olduğu yerde tutar.
Woltaire

» Hiç bir şey insan kadar yükselemez ve onun kadar alçalamaz.
Hölderlin

» Hiç kimse başarı merdivenine elleri cebinde tırmanmamıştır.
J.Keth Moorhead

» Hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır olamaz.
W.Shakspeare

» Hiç kimse, başarı merdivenine elleri cebinde tırmanmamıştır.
J.K.Moorhead

» Hiçbir zaman çıktığın kapıyı hızlı çarpma. Geri dönmek isteyebilirsin.
Don Herold

» İki nimet vardır ki,insanlar onların kıymetini hakkıyla takdir edemezler.Onlardan biri sıhhat,diğeri de boş vakittir.
Hadis-i Şerif

» İki şey aklın eksikliğini gösterir: Konuşulacak yerde susmak, susulacak yerde konuşmak.
Sadi

» İlim aşağıdakileri yükseltir,cahillik yüksektekileri alçaltır.
Sokrates

» İnsan diliyle değil,yaptığı işlerle konuşmalı.
Stehr

» İnsan ne kadar çok kitap okursa o kadar çok büyüyeceğin! bilmelidir.
John Bangs

» İnsan ne kadar yükselirse, gönlü o kadar alçalmalıdır.
Cicero

» İnsan ne söylediğini bilmeli,fakat her bildiğini söylememelidir.
Namık Kemal

» İnsan, ancak sevdiğinden bir şey öğrenir.
Goethe

» İnsana sadakat yaraşır görse de ikrah, Yardımcısıdır doğruların Hz. Allah
Ziya Paşa

» İnsanın mutluluğunun temeli hak ve adalet konusunda toplanır. Bir insana yapılan haksızlık bütün toplumu yaralar. Hak ve adalet hissi bireylerden başlamalıdır. Ve insan, bireyin mutluluğunun kendi mutluluğu için şart olduğuna inanmalıdır.
Pascal

» İnsanları niçin öldürüyorsunuz, biraz bekleyin zaten ölecekler.
Konfüçyüs

» İyi adam olmak için kimseye fenalık etmemek yetmez,iyilik etmesinide bilmelidir.
Fenel

» İyi adam olmak için kimseye fenalık etmemek yetmez,iyilik etmesinide bilmelidir.
Fenelon

» İyi görüneceğine, iyi ol.
Sallust

» İyi olan tek şey bilgi ve kötü olan tek şey de cehalettir.
Sokrates

» İyi söz söyleyen adamlar, herkesten fazla okuyanlardır.
Hoffman

» İyiliğe gücün Yetmezse,bari kötülük yapma.
Feridüddin-i Attar

» İyiliğin bilgisine sahip olmayana bütün diğer bilgiler zarar verir.
Montaigne

» İyiliğinize inanılmasını istiyorsanız,ondan hiç söz etmeyin
Blaise Pascal

» Karanlığa küfretmektense, bir küçük ışık yakın, daha iyi edersiniz.
Andre Gide

» Karanlık geceleri ben uykusuz geçirirken, sen sabaha kadar uyuyorsun.Ondan sonra da bana yetişmek istiyorsun. Ne gezer.
Zemahşeri

» Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.
Chamfort

» Kelimelerin gücünü anlamadan,insanların gücünü anlayamazsınız.
Konfüçyus

» Kendi ana dilini tam olarak bilmeyen, başka bir dilde öğrenemez.
B.Swaw

» Kendi kendimize egemen olmayı öğreten yönetim, en iyi yönetimdir.
Goethe

» Kim ilim arama yolunda olursa, cennet de onu arama yolunda olur.
Hz. Ali (r.a.)

» Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası, dostunun yüz karası, düşmanının maskarası.
M.Akif Ersoy

» Kitaplar, benim sevgili dostlarım, gerçek yol gösterenlerimdir. Çünkü ikiyüzlülük etmeden bana görevimi hatırlatırlar.
Benjamin Franklin

» Kitaplardan önce kendimizi okumaya çalışalım.
Mevlana

» Komşunla kavga etme, misafir gider o kalır.
Hz. Ebu Bekir (r.a.)

» Komşunu sev ama bahçe duvarını yıkma.
G. Herbert

» Kötümserlik kanserden daha tehlikeli bir hastalıktır.
Muhsin Ertuğrul

» Kurbağayı koltuğa oturtsan,o yine çamura atlar.
Arthur Miller

» Kurnaz insanlar, okumayı küçümserler, basit insanlar ona hayran olurlar akıllı insanlar ise ondan faydalanırlar.
Francis Bacon

» Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.
Mevlana

» Karanlığa küfretmektense, bir küçük ışık yakın, daha iyi edersiniz.
Andre Gide

» Karanlık geceleri ben uykusuz geçirirken, sen sabaha kadar uyuyorsun.Ondan sonra da bana yetişmek istiyorsun. Ne gezer.
Zemahşeri

» Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.
Chamfort

» Kelimelerin gücünü anlamadan,insanların gücünü anlayamazsınız.
Konfüçyus

» Kendi ana dilini tam olarak bilmeyen, başka bir dilde öğrenemez.
B.Swaw

» Kendi kendimize egemen olmayı öğreten yönetim, en iyi yönetimdir.
Goethe

» Kim ilim arama yolunda olursa, cennet de onu arama yolunda olur.
Hz. Ali (r.a.)

» Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası, dostunun yüz karası, düşmanının maskarası.
M.Akif Ersoy

» Kitaplar, benim sevgili dostlarım, gerçek yol gösterenlerimdir. Çünkü ikiyüzlülük etmeden bana görevimi hatırlatırlar.
Benjamin Franklin

» Kitaplardan önce kendimizi okumaya çalışalım.
Mevlana

» Komşunla kavga etme, misafir gider o kalır.
Hz. Ebu Bekir (r.a.)

» Komşunu sev ama bahçe duvarını yıkma.
G. Herbert

» Kötümserlik kanserden daha tehlikeli bir hastalıktır.
Muhsin Ertuğrul

» Kurbağayı koltuğa oturtsan,o yine çamura atlar.
Arthur Miller

» Kurnaz insanlar, okumayı küçümserler, basit insanlar ona hayran olurlar akıllı insanlar ise ondan faydalanırlar.
Francis Bacon

» Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.
Mevlana

Sesini değil, sözünü yükselt. Yağmurlardır yaprakları büyüten, gök gürültüleri değil.

Mevlana*

Aynanın berraklığını yüzüne karşı söylersen, ayna hemen buğulanır, seni göstermez olur…

Mevlana*

Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin…
Fedakârlığımı anlıyorsun :
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orda beraber yaşarız
külümün içinde külün,
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım.
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bu günlerde?
İçimden bir şey :
belki diyor.

18 Şubat 1945

Nazım Hikmet Ran

***

Beklemekte olduğun şey, ancak onu beklediğini unuttuğunda gerçekleşir; bu, evrenin ”Sen bakarken soyunamıyorum” deme şeklidir.

***

“Düşmanlarınızı daima affedin, onları bundan daha fazla hiçbirşey kızdıramaz.”
Oscar Wilde

***

“…ister tatlı, ister acı olsun, hatıra insana ıstırap verir.”
Dostoyevski

***

“İsterseniz yanlış düşünün, ama her durumda kendi kafanızla düşünün.”

Doris Lessing

Ve bir genç, şöyle dedi: ‘Bize arkadaşlıktan bahset.’

Ve o cevap verdi:

‘Arkadaşınız, cevap bulan gereksinimlerinizdir.
O, sevgiyle ektiğiniz ve şükranla biçtiğiniz tarlanızdır.

O sizin sofranız ve ocak başınızdır.
Çünkü ona açlığınızla gelir ve onda huzuru ararsınız.

Arkadaşınız sizinle içinden geldiği gibi konuştuğunda,
ne ‘hayır’ demek zor gelir, ne de ‘evet’ demekten çekinirsiniz.

Ve o sessiz kaldığında, kalbiniz onun kalbini dinlemek için sessizleşir.
Çünkü arkadaşlıkta, kelimeler susunca, tüm düşünceler, tüm arzular
ve beklentiler, gürültüsüz bir sevinç içinde doğar ve paylaşılırlar.

Arkadaşınızdan ayrıldığınızda ise yas tutmazsınız;
Çünkü onun en sevdiğiniz yanı, yokluğunda
daha bir berraklık kazanır, tıpkı bir dağın,
dağcıya, ovadan daha net görünmesi gibi…

Ve arkadaşlığınızda, ruhsal derinlik
kazanmaktan başka bir amaç gütmeyin.

Çünkü, salt kendi gizemini açığa vurmak peşinde
olan sevgi, sevgi değil, savrulmuş bir ağdır
ve sadece yararsız olan yakalanır.

Ve arkadaşınıza, kendinizi olduğunuz gibi sunun.
Eğer dalgalarınızın cezrini bilecekse,
meddini de bilmesine izin verin.

Çünkü salt zaman öldürmek için bir arkadaş
aramanızın anlamı olabilir mı?
Onu, zamanı yaşatmak için arayın.

Çünkü o gereksiniminizi karşılamak içindir,
boşluğunuzu doldurmak için değil.

Ve arkadaşlığın hoşluğunda,
kahkahalar, paylaşılan hazlar olsun.
Çünkü küçük şeylerin şebneminde,
yürek sabahını bulur ve tazelenir.’

Halil Cibran

SÖZ OLSAMDA SÖYLESEM SEVDAMI YUMUŞACIK

15 Ocak gecesi gülüm soruyor, yalnız mısın diye. Tabi ki değilim. Ayrılık, özlem de var bende demek geldi içimden ve söyledim de. Aslında gecenin karanlığında tüm anılarımın kaybolmasını diliyorum ki, sadece sen kalabilesin benliğimde, lekesiz bir aklıkta. Sahnede haykırdığım gibi uykusuz, aksi ve nalet oldum iyiden iyiye. Karanlıklar saçan bir yıldızım gecenin zifirinde. Işıksız, kapkara, zehir, zıkkım. Bunca yıl hiç böyle olmadım. Çok acı çekiyorum çok. Hatta kutsal bağım kesilirken anamın rahminden bu kadar acı çekmedim inan. Kıymamak için ne sana, ne kendime, bıçağı sokmalıyım hışımla sıyırdığım kınına. Çünkü şimdi tam sarılma zamanı.

Sevgilim bu her dalı yemiş dolu yaşanası dünyada, yaşarken kendim için düşündüğüm her şeyi senin içinde düşünüyorum inan. Bazen öyle oluyorum ki ben yokmuşum da yalnız sen varmışsın gibi geliyor bana. Bazen ise seni yok olmuş gibi hissediyorum. Ve sonra dehşetli bir acı ve korku duyuyor ve derhal kendiminde yok olduğunu hissediyorum. Bir kez daha söylüyorum, bestelerimi beğenmeyen bir insanla ahbaplık edebilirim. Fakat, seni sevmeyen ve seni kıran bir insanla asla.

Sevgilim, sen beni bilirsin. Lüzumundan fazla hassas, şair ve romantiğim. Her hadiseyi yalnız şuurla değil, kalbim hisle de işler, yoğurur ve ona en akla hayale gelmez şekiller ve ölçüler verir. Bu benim en büyük kusurum ya da en büyük meziyetimdir. Ne halt edeyim yaratılışım böyle. Hele senden ve sevdiklerimden uzakta olmak bende bu hassasiyeti çoğaltıyor. İnan bazen bir dostun sıcaklığına öylesine yaslamak istiyorum ki başımı, işte o zaman omzunu veya o şefkat dolu göğsünü arıyorum. Çünkü şairin deyimiyle ‘ŞU KAİNAT DENEN NESNENİN İÇİNDE, EN ÇOK SEVDİĞİM YÜREK, ÜZERİNE EN ÇOK TİTREDİĞİM İNSAN KALBİ, SENİN GÖĞSÜNÜN İÇİNE TAKILI OLANDIR.’

ŞOVALYEN
VOLKAN KONAK

Vargel çiçeğim,

Şu an sırtüstü uzandım ve yine seni düşünmekteyim. Gözlerini hayal edip, gözlerine baktıkça da sensiz edemeyeceğime, elinin elimin içinde olması gerektiğine inanıyorum. Sesini işitmeliyim, beraber koşmaca oynamalıyız, beraber yemek yemeliyiz, beraber ağlamalı, beraber uyumalıyız.

Bana memleket, bana yaşama sevinci, bana su, bana hava gibi gelen sevgilim, sensiz edemem. Bazen sana baktıkça yaratılıştan bugüne kadar olan kadınları düşünüyorum ve hepsini tek elden kucaklayıp, saygıyla hepsine kutsal varlıklar olduklarını haykırmak istiyorum. Buna sebep yine senin asilliğin ve sana olan vazgeçilmez sevdamdır.

Daha sonra gece uzandığım yerden fırlayıp dışarı çıktım. Sessizce, kimseye görünmeden, denizin kenarına indim. Denize baktım, bir an yüzümü gördüm. Yüzüm sanki kırık bir aynada parçalanmış gibiydi. Daha sonra gülümsedim halime, bu seferde; gülüşümü küçük bir çocuktan almış gibiydim.

AH BENİM AÇMAYA DURAN GÜLÜM, geceleri yatağımdan fırlayıp başımda Şimal rüzgarlarının esmesinin sebebi ne? Sebebi ne yurtsuz kalmamın? Yastıklarda izimin kalmamasının sebebi ne? Kafamın içerisinde sadece senin oluşun ve orada herşeyin seninle başlamasının sebebi ne?

Ah benim kırlangıç kuşum, nur tanem benim. Bu akşam da bu kadar. Fakat şunu bilmeni isterim ki sana ait olmayan hiçbirşeyi kafamda tutmuyorum. Senden de tek dileğim, yaşadıklarını, umutsuzluklarını ve dertlerini tutma aklında unut. Ama bir tek BENİ UNUTMA!

Şövalyen

VOLKAN KONAK

Aktüel dergisinin son sayısında “Sevişmeden Birlikte Uyuyanlar” başlıklı kapak konusunun alt başlığında böyle yazıyor.

Aktüel hem yeniyetme hem de yirmilerinin sonu, otuzlarının başındaki karşı cinsten “kanka“larla (yakın dost, kafa dengi, vb.) konuşmuş, ortaya böyle bir tablo çıkmış.

Benim gözlemlerim de bu yönde…

Aslında bakarsanız, şimdi “tarih öncesi” ne aitmiş gibi görünen benim kuşağımda bile karşı cinsten çok yakın bir arkadaşa sahip olmak, onunla her şeyi paylaşmak çok büyük şans sayılırdı.

Elbette bir gün gelir; arzular birdenbire bastırır, kıskançlıklar boy gösterir ve sırça köşk dağılıverirdi ya…

O arkadaşlık nice flörtten, nice itişmeli kakışmalı sevgililikten bile daha değerli anılar bırakırdı geriye…

***

Bugün kız-erkek “kanka”lığını bu kadar çekici ve anlamlı kılan nedir?

Aktüel dergisinin yazarı Sinem Barkın bu soruya şöyle cevap vermiş: “Kanka nazlanmaz, sormaz, sorgulamaz, mutlu gününde tebrik etmeyi, zor gününde destek olmayı, hatta aklından neler geçtiğini bilir.”

Doğru!

Ama fazlası da var.

Tam bu noktada yıllar evvel Sabah’ta çıkan “Sevgililer birbirlerini sıkar; arkadaşlar eğlendirir” başlıklı yazım aklıma geldi. Sevgililiğin “birlikte eğlenmek” işi olmadığını; o yüzden de ilişkilerden beklentilerimizle ortaya çıkan sonuçların uyuşmadığını anlatmıştım.

Çünkü çevremdeki gençler, hatta yaşını başını epeyce almış çiftler bile şöyle yakınıyordu: “Keşke arkadaş olsaydık, ne güzel eğlenirdik ama sevgili olunca boğucu, sıkıcı yanlarımız öne çıkıverdi!”

***

Tamam da..

Kız-erkek “kanka”lığına günümüzde birdenbire yüksek değer kazandıran asıl önemli şey ne biliyor musunuz?

Pek lafını etmeye yanaşmadığımız bir şey o!

Söyleyeyim: Kendimize ve hayata dair gerçekleri ve doğruları paylaşmak…

Oysa sevgililik, flört, cinsel beraberlik, adına her ne derseniz deyin, bu ilişkilerde doğruların büyük bölümü saklanıyor.

Yalanın payı, doğrulardan daha fazla!

Ya da gerçeklerden korkuluyor!

Çünkü sevgiliye, doğrular bir yana, içinden geçeni söylemek bile ilişkinin geleceği açısından ciddi bir tehdit!

Oysa karşı cinsten “kanka”lık öyle mi!

Onun bütün gücü ve büyüsü doğruları paylaşmak üzerine kurulu…

Yani..

Hep diyorum ya..

Modern ilişkiler dünyasında var bir tuhaflık!

Hatta bir yamukluk, bir uyumsuzluk var!

Artık ilişki dediğimiz şey güçlü bir “bağ“dan çok pamuk ipliği!

Haşmet Babaoğlu

Gelmedin Diye – İlkay Akkaya

Yükleyen Pedalizam. – Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Boşver, aldırma diyorsun içinden.

Olur mu, boşvermek yakışır mı hiç sana, diyorlar.

Önemsiyorsun, dertleniyorsun, üzülüyorsun. Uykuların kaçıyor.

Hiç takmayacaksın, bunları dert etmek sana yakışmıyor, diyorlar.

Üstten bakıyorsun…

Yakışmadığını söylüyorlar.

Aşağıdan alıyorsun.

Yakışmıyormuş, öyle diyorlar.

Arkanı dönüyorsun.

Olmuyor.

O zaman gözünün içine içine bakıyorsun.

Bu sefer de kabalık sayıyorlar.

Sanki hayat yakaya takılan bir gül bunlara göre…

Öyle uzaktan bakıp değerlendiriyorlar: İyi duruyor mu, durmuyor mu? Uymuş mu, uymamış mı? Cıvık mı, şık mı?

Öyle olsa ne güzel olur.

Ama değil, bu bizim mecburiyetlerimizle özgürlüklerimizi aynı kazanda harmanlamaya çalıştığımız hayat olsa olsa ancak solgun bir gül oluyor dokununca…

Duygularının dikine gidiyorsun.

Yaşına başına yakıştırmıyorlar.

Aklını başına topluyorsun.

Bu kadar usluluk sana yakışmaz, diyorlar.

Öfkeleniyorsun. Yakıştıramıyorlar.

Sakin kalıyorsun.

Bu kez ya tepene çıkıyorlar ya da yakışıksız bir kayıtsızlık olarak algılıyorlar.

Susuyorsun.Sana yakışmaz!

Konuşuyorsun.Sana yakışmaz!

Bağırıyorsun. Hiiiç yakışmaz!

Arkanı dönüp gidiyorsun. Oldu mu ya şimdi, biz seni böyle kaçak bilmezdik!

Orada durup kişiliğinde, sevginde ve inancında ayak diriyorsun.Şık olmadı!

Sanki her şey hayatın üzerine geçirdiğimiz kılık kıyafetten ibaret!

Sanki bir kravatın hafifçe yana kayık, bir davranışın hafifçe uyumsuz görünmesinden daha önemli bir şey yok!

Anlıyorum hepsini, anlıyorum da; bu dışın hiç mi içi yok yahu?

Bu garip şıklık merakınının zirve noktasına gelince…

Ölüyorsun.

Basbayağı ölüyorsun.

Herkes gibi…

Eninde sonunda herkesin öleceği gibi…

Gazeteye ilan veriyorlar:

Ölüm sana yakışmadı

Geride kalanların acı duygularının, ince kederlerinin sonucu elbette böyle bir ifade!

Ama en derin şıklığın; bile ne kadar sığ bir arayış olduğunu nasıl da nasıl da yüzümüze vuruyor.

Yok. Yanlış anlaşılmasın!

Şıklığı seviyorum. (Dikkat! Önemsemiyorum şıklığı, seviyorum. İkisi farklı!)

Her şey birbirine; davranışlarımız da her zaman bize yakışsa ne güzel olur!

Fakat biliyorum…

Çoktandır biliyorum ki, göze hoş görünen nice şeyin içi boş!

Üstelik şıklıkta horlayıcı bir alay; yakıştırma çabasında gizli bir şiddet de var.

Oysa gerçek şu ki, içtenlik çoğu zaman dışardan bakana yakışıksız geliyor.

Aşk, itici.

Zekânın saçı başı dağınık, gömleği dışarda.

Bilgelik, bir lokma bir hırka.

Özgür düşünce deseniz, o zaten hepten kaba saba kalıyor.

Bu durumda tercihim açık!

Şıklığınız; içi şiddet dışı etiket medeniliğiniz size…

Bazen vandallık gibi algılanan ve çoğu zaman biçimsiz olan şey; yani bütün saflığıyla hayat bize!

Haşmet Babaoğlu yazılarından alıntıdır…

Anlatamazsınız deniz görmemiş birine… O uçsuz bucaksız suyu.
Siz, denizden bahsederken… İçinde “su” kelimesi geçtiğinden olacak…

Varsa eğer “köyündeki çay” kadarını anlar.

Ne rengârenk takaları anlatabilirsiniz ona… Ne de süzülen yelkenlileri.

Anlatamazsınız… Sizin gördüklerinizi… Farklı pencereden bakan birine.

“Gel bak” deseniz de… “Göre”si kadar bakar.

Siz “güneşin batışındaki güzelliği” göstermeye çalışırsınız… O, akşam olduğuna ağlar.

Yazı yazmak da, böyle bir şey işte.

Gözlemlediklerinizi aktarmaya çalışır… Yaşamdan, çevrenizden bir kesit sunarsınız…

Veya insana ait bir davranış biçimini örneklemek için, bir senaryo kurgularsınız.

Ya da, “şöyle olsaydı eğer” düşüncesinden yola çıkarak yazarsınız.

Vurgulamak istediğiniz olayı anlatmak için, bir hikâye kurgular… Veya olduğu gibi aktarırsınız.

Yani… Kendinizi ve özelinizi değil… Sadece yaşamdaki olguları veya bilgiyi paylaşırsınız.

İstersiniz ki okunduğunda… Anlatılmak istenilen anlaşılsın.

Ama herkes, bu şekilde algılayarak okumaz işte… Anlayan da olur, anlayamayan da…

Gerçek yaşamda da olduğu gibi.

Mesela; Bir “aldatılma yazısı” ise, yazanın aldatıldığını sanmak… Karamsar ise satırlar, “yazan mutlaka bunalımda” teşhisi koymak.

Ya da algıda seçiciliğin “en uç” örneği olarak… Kendine göre “bir kelimeye takılmak”… Ve yazının “özü” ile hiç alâkası olmayan bir sonuç çıkartmak.

Yazanın hayatı ile, yazılan arasında paralellik kurmaya çalışmak… Yazıyı “kişinin özeli” ile özdeşleştirmek.

Yazanın en büyük sıkıntısı da burada başlar işte.

Oysa orada anlatılmak istenen, bir konu vardır… Ya da tartışmaya açılmış bir düşünce.

Algılanandan… Çok ama çok farklıdır anlatılmak istenen.

Sezen Aksu, bir şarkısında “Bir kedim bile yok” demişti de…

Kedi yollamışlardı bir sürü. Bunun gibi bir şey işte.

Hiç bir yazan istemez “yazdıklarıyla yargılanmak”…

Ve okuyanın “göre”si kadar anlaşılmak.

İster ki “sadece anlatmak istediği konu veya düşünce” anlaşılsın…

Ve “yazandan bağımsız” algılansın.

Ama bilirim ki… Boşuna çabalarız.

Ne yazarsak yazalım…

“Anlaşıldığımız kadar”ız.

Şebnem Ferah – Eski

“Biz sadece bahşedilen hayatı güzelleştirenlerden söz ettik,bahşedenlerden söz etmedik”

Şebnem Ferah – 9 Ocak 2010 Bostancı Konseri
Yükleyen Pedalizam. – Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Büyük marifettir ihanet, sorumluluk ister…

katakulli’nin ihtişamı başdöndürücüdür. o’nu aldattıktan sonra şöför mahaline geçer, arabayı çalıştırırsın. artık iş gaza basmaya kalmıştır. gözlerinde masum bir ifade, dudaklarında lakayit ama müstehzi bir telaş, direksiyonu kavrayan parmaklarında acemi bir titreyiş, kendi kendine “yok birşeyim” deyiş, dikiz aynasından o’nun oracıkta öyle viran, öyle korumasız, öyle ayakta yıkılıverdiğini görmen, “geri dönsem mi? dönemem ki… dönsem de asla eskisi gibi olamayız” diye düşünüşün ve ilk virajı alınca bütün bu yaşanılanları bir çırpıda unutuverişin…

ne birlikte keşfedilmiş iskambil oyunları, ne bir aşk şiirini dinlerken birbirine tutkuyla yapışıveren gözleriniz, ne bir bardak içkiyi paylaşmak, ne tektekçi bir şarapevinde ayışığı gibi dikilip içki içmek, ne o’nun odasında garip bir hazla kıvrılıverdiğin yatağı (ki o, seni bir daha orada o şekilde göremeyeceğini bildiğinden, o görüntüyü hafızasında tutabilmek için sana uzun uzun bakmıştır da mutlaka), ne avare dolaşmalar savruluşlar, ne de uyanır uyanmaz edilen telefonlar… bunların senin açından hiçbir önemi yoktur. yan koltukta oturan yeni sevgilinin elini tutarsın uzanıp. arkaya düşenin içine sis çöker… arkaya düşenin kurt iner içine… oysa sen gururlu, mutlu ve olabildiğine sakinsindir.

çünkü babayiğit bir hainsindir sen… en kaliteli hainliği yapmış olmanın zafer sarhoşluğuyla “hoş bir maceraydı, eğlenceliydi, çok eğlendim, beni hiç sıkmadı, hatta o’ndan bayağı şey kaptım, o’nunla boş vakitlerimi değerlendirdim…” benzeri iltifat ve hakikat cümleleri kurarsın. lay lay lom..

sen şarkı söylerken, o bok gibidir… o neyin boku gibidir? bir karanfilin, bir bas gitarın, bir krep’in, bir yanılgı’nın, bir ahmaklığın boku gibidir… sevdaları güle güle kirlenen, kalbi geçmiş olsun’lu, hassasiyeti ve gerizekalılığı günaydın’lı olan…

bazı duygular ehliyetsizdir… bazı durumlar ruhsatsızdır… bazı yaradılışlar kimliksizdir… bazı intiharlar işgal edilmiştir… bazı fotograflar hep tek kişiliktir… bazı bedenlerde “ten” velinimettir…

bazı doğum günleri hep kötü geçer… bazı aşklar bitmesi için yaşanır… bazı aşıklar sadakati hiç tatmamışlardır… bazı romeo’lar juliet’lerinin başka romeo’larla olmasına katlanamazlar, dayanamazlar… ama yinede hiçbirşey yapmazlar, kolay olanı kabul ederler… yokuşaşağı inerken arabayı boşa alırlar, benzin harcamazlar. yaşarken hayatlarını boşa alırlar, emek harcamazlar. dudak bükerler, omuz silkerler. bir anlamsızlığın eskizi olarak dolaşırlar…

büyük marifettir ihanet; sorumluluk ister… gün gelir, tüm bedeller ödenir…

Küçük İskender

*“Birinci özellik : Harika şeyler yapabilirsin ama attığın adımları yönlendiren bir el olduğunu asla unutma. Bizim için bu el Tanrı’dır ve her zaman kendi kudretiyle bizi o yönlendirir.”

*“İkinci özellik: Zaman zaman her ne yazıyorsam durmam ve kalemimin ucunu açmam gerekir.    Bu kaleme biraz acı çektirse de sonuçta daha sivri olmasını sağlar. Bu yüzden bazı acılara göğüs germeyi öğrenmelisin, bu acılar seni daha iyi bir insan yapar.”

*“Üçüncü özellik : Kurşun kalem, yanlış bir şey yazdığında bunu bir silgiyle silmene her zaman olanak tanır. Yaptığımız bir şeyi sonradan düzeltmenin kötü bir şey olmadığını anlamalısın, aksine bu bizi adalet yolunda tutmaya yarayan en önemli şeylerden biridir.”

*“Dördüncü özellik: Kurşun kalemin en önemli kısmı, kalemin yapıldığı ahşabınya da dışarıya yansıyan şekli değil, içerisinde yer alan kurşunudur. O yüzden her zaman kendi içine bakmalı, en çok onu korumalısın.”

*“Beşinci ve son özelliği ise her zaman bir iz bırakmasıdır. Aynı şekilde sen de hayatta yaptığın her şeyin bir iz bırakacağını bilmeli ve her hareketinin farkında olmalısın.”

Asya’da maymun yakalamak için kullanılan bir çeşit tuzak vardır. Bir hindistancevizi oyulur ve iple bir ağaca veya yerdeki bir kazığa bağlanır. Hindistancevizinin altına ince bir yarık açılır ve oradan içine tatlı bir yiyecek konur. Bu yarık sadece maymunun elini açıkken sokacağı kadar büyüklüktedir, yumruk yaptığında elini dışarı çıkaramaz. Maymun, tatlının kokusunu alır, yiyeceği yakalamak için elini içeri sokar ve yiyeceği kavrar,  ama yiyecek elindeyken elini dışarı çıkarması olanaksızdır. Sıkıca yumruk yapılmış el, bu yarıktan dışarı çıkmaz. Avcılar geldiğinde, maymun çılgına döner ama kaçamaz.

Aslında bu maymunu, tutsak eden hiçbir şey yoktur. Onu sadece onun kendi bağımlılığının gücü tutsak etmiştir. Yapması gereken tek şey elini açıp yiyeceği bırakmaktır. Ama zihninde açgözlülüğü o kadar güçlüdür ki bu tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür.

*Bizi tuzağa düşüren ve orada kalmamıza neden olan şey, arzularımız ve zihnimizde onlara bağımlı oluşumuzdur.

*Tüm yapmamız gereken, elimizi açıp benliğimizi ve bağımlı olduğumuz şeyleri serbest bırakmak ve dolayısıyla özgür olmaktır.

Akreple kurbağa dost olmuşlar gezerken karşılarına çıkan dereden karşıya geçecek olmuşlar. Akrep dönelim demiş, “ben boğulurum suda, yüzemem” Kurbağa olur mu dostum demiş, “ bin sırtıma ben seni geçiririm karşıya” demiş.
Akrep Kurbağanın sırtına binmiş.

Tam derenin ortasına gelince Akrep “Kurbağa kardeş ben seni sokacağım” demiş. Kurbağa ise şaşkın bir şekilde; “ neden demiş, bak seni sudan boğulma diye karşıya geçiriyorum. Hem sokarsan sen de batarsın” demiş.

Akrep “Ne yapabilirim bu benim huyum” demiş.

Şükrü Sunay Akın (12 Eylül 1962), şair, yazar, gazeteci, araştırmacı, tiyatro oyuncusu.

12 Eylül 1962 tarihinde Trabzonun Maçka ilçesinde doğdu. (Bu yüzden 18 yaşından beri doğum gününü kutlamamaktadır.) Ailesi, onun daha iyi eğitim görebilmesi için, 10 yaşındayken İstanbul’a taşındı. Lise öğrenimini İstanbul Koşuyolu Lisesi’nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Fizik Coğrafya Bölümü’nden mezun oldu.

Şiir yazmaya 9 yaşında başlayan Akın’ın ilk şiirleri 1984 yılında dergilerde yayınlanmaya başladı. Arkadaşlarıyla birlikte 1989′da Yeni Yaprak şiir dergisini ardından, 1990 yılında da Olmaz adlı şiir dergisini çıkardı.

1987 yılında Halil Kocagöz Şiir Ödülü’nü Noktalı Virgül adlı dosyasıyla aldı. 1990 yılında ise Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülü’nü Makiler şiiri ile kazandı.

Anlık ilhamlara dayanan ve genellikle kısa olan şiirleri, Orhan Veli’nin şiirindeki bazı özelikleri günümüzde sürdüren bir yapıya sahiptir. Ayrıca, bu tür şiirlerde genellikle rastlanmayan, yumuşak, lirik bir tonu vardır. Şiirlerinde özellikle ince yergi ögelerini kullanmadaki rahatlığı ile dikkat çeker. Cemal Süreyya’nın etkisinde sürdürdüğü şiirlerde, dil oyunlarına dayalı yoğun bir alaycılık ve şaşırtma; çocuklar ve hüzünle birlikte şairin ilgi ve duyarlılığını göstermektedir.

Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi ders verdi, Müjdat Gezen Sanat Merkezi’nde 5 yıl boyunca hem ders verdi hem ders aldı. Bu deneyimin de yardımıyla, tek kişilik oyunlar hazırlayıp oynamaya başladı. Türkiye’nin çok sayıda merkezinde ve yurtdışında (Frankfurt, Nürnberg, Londra) sayısız kez tek kişilik oyunlarını sergiledi. Halen Sunay Bey Tarihi adlı gösterisini sunmaya devam etmektedir.

23 Nisan 2005 tarihinde 11 yıldır dünyanın dört bir yanından topladığı oyuncaklarla, yıllardır hayalini kurduğu İstanbul Oyuncak Müzesi’ni Göztepe, İstanbul’da ailesine ait dört katlı tarihi bir konakta açtı. Müze, Türkiye’de türünün ilk ve tek örneği olup, Avrupa Konseyi’ne bağlı Avrupa Müze Forumu (European Museum Forum) tarafından verilmekte olan Avrupa Yılın Müzesi Ödülü’ne 2010 yılı için aday olmuştur.

Akın, geçmişte radyo programları hazırlayıp sundu. Atv’de Hıncal Uluç, Haşmet Babaoğlu ve Nebil Özgentürk ile birlikte Yaşamdan Dakikalar adlı uzun soluklu bir televizyon programını halen yapmaktadır.

TV8′de ünlü konuklarla sohbet ederek Ramazan Ayı boyunca Mahya Işıkları adlı programı yapmıştır.

Yayımlanmış Kitapları [değiştir]
Ay Hırsızı (2009)
Tuncay Terzihanesi (2007)
Kule Canbazı (2004)
Kırdığımız Oyuncaklar (2003)
Onlar Hep Oradaydı (2002)
İstanbul’da Bir Zürafa (2001)
Önce Çocuklar ve Kadınlar (2000)
Ayçöreği ve Denizyıldızı (2000)
62 Tavşanı (2000)
Kız Kulesi’ndeki Kızılderili (2000)
Antik Acılar (1999)
Makiler (1999)
İstanbul’un Nazım Planı… (1999)
Kaza Süsü (1997)
Kırılan Canlar (1997)
Kaza Süsü (1996)
Makiler (1996)
Antik Acılar (1995)
Küçük Asker…Küçük Asker… (1995)
Veşaire…Veşaire (1994)
Şairler Matinesi (1993)
Şiir Cumhuriyeti (1993) – Safa Fersal ile birlikte

Ankara’da doğan Canan Tan, Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi mezunudur.
Kendisi değişik edebiyat türlerindeki yarışmalarda birçok derece ve ödül almıştır.
-Kelebek (Hürriyet) Gazetesi’nin Senaryo Yarışması’nda Birincilik Ödülü /1979 (Oğlum adlı eser, fotoroman olarak çekildi.)
- 1.Ulusal Nasrettin Hoca Gülmece Öykü Yarışması’nda 1.Mansiyon /1988
- İnkılâp Kitabevi’nin Aziz Nesin Gülmece Öykü Yarışması’nda basılmaya değer görülen İster Mor, İster Mavi adlı kitabıyla, Türkiye’de mizah öyküleri kitabı olan ilk kadın yazar unvanı /1996
- BU Yayınevi’nin Çocuk Öyküleri Yarışması’nda 1.Mansiyon / 1997
- Rıfat Ilgaz Gülmece Öykü Yarışması’nda Birincilik Ödülü, Sol Ayağımın Başparmağı /1997
- İzmir Büyükşehir Belediyesi Çocuk Romanları Ödülü, Sokaklardan Bir Ali /1997
- İzmir Büyükşehir Belediyesi’nce verilen Cumhuriyetin 75.Yılı Çocuk Öyküleri Ödülü /1998
- 10.Orhon Murat Arıburnu Ödülleri’nde, uzun metrajlı film öyküsü dalında Birincilik Ödülü /1999

Yeni Asır (İzmir) Gazetesi’nde köşe yazarlığı yaptı.
Milliyet Pazar’da, güncel olayları esprili bir dille yorumlayan yazıları yayımlandı.
Mimoza dergisinde Çuvaldız, Kazete adlı kadın gazetesinde Kazete-Mazete adlı köşelerde yazılar yazdı.

Yazarın Kitapları ::
AH ŞU UZAYLILAR!
BEŞİKTAŞ’IM SEN ÇOK YAŞA!
BEYAZ EVİN GİZEMİ
ÇİKOLATA KAPLI HÜZÜNLER
EN SON YÜREKLER ÖLÜR
EROİNLE DANS
EROİNLE DANS – CEP BOY
FANATİK GALATASARAYLI
İSTER MOR İSTER MAVİ
OĞLUM NASIL FENERBAHÇELİ OLDU?
PASTA PANDA
PİRAYE
SEVGİ YOLU
SOKAKLARDAN BİR ALİ
SOKAKLARIN PRENSESİ ŞİMA
SÖYLENMEMİŞ ŞARKILAR
TÜRKİYE BENİMLE GURUR DUYUYOR
YOLUM DÜŞTÜ AMERİKA’YA
YOLUM DÜŞTÜ AMERİKA’YA
YÜREĞİM SENİ ÇOK SEVDİ

Bir başka seviyorum seni,
Gündüzün geceyi sevdiği,
Balıkların denizi,ayrılığın kavuşmayı,
Bulutların yağmurları sevdiği gibi,
Sonra dalında yaprakları ağaçların,
Sonbaharı beklediği gibi,
Bambaşka seviyorum seni,
Şairin şiiri,
Hasretin yüreği özlediği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Çiçeklerin fotosentezi,
Dağların rüzgar’ı beklediği gibi,
Bambaşka bekliyorum seni,
Uykunun yatağı,
Sabahın uyanmayı öğrettiği,
Kitabın okunmayı,
Kalemin yazmayı bildiği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Bambaşka yaşıyorum bilemezsin,
Yüreğimi benden çalan,
Delicesine kapıldığım yüreğini…..

Birkan Askan

Kundaklandı zaman yine.
Her yer kör karanlık.
Her köşe başı derin bir kuyu.
Ver ellerini, çekeyim seni.
Sofranda bana yer aç ta acına bir de ben banayım.

Sesini ört üzerime.
Üşür cümlelerim.
Aç hüzünlerini de yüzümün yara bere bilmeyen yanlarına süreyim.
Uzat sesini. Kanayan yüreğini sevgimle sarayım.
Gözlerin kan yeri.
Kanıyor yürek cephelerin.
Tüm yolların sis ve pusu.
Bir günahın altında ezer iken başını seni üzenleri sevindirmeye devam et.
Diri diri göm içindeki kız çocuğunu.
Sonra mezarinin başında siyah elbisen ile ört sesini.

Sen acıtmaya devam et düşlerini.
Kanat gökyüzünü.
Ben seni yaşatmaya devam edeceğim.
Kör topal
Yarı ölü yarı diri
Seni mutluluk safında umuda dua eder iken gülümseteceğim.
Gücüm yetene kadar.

Şimdi sesinin yokluğunda adının yedi harfine sığındım.
Her harfine bir düş sakladım.
Her gülüşüne bir Cennet.
Sen acıya yanaştıkça ben adını mutlulukla anıyor olacağım.
Hadi diyorum kendini kendi yürek darağacında asmaya devam et.
Sen kendini öldürdükçe,
Ben seni binlerce kez satırlarda doğurmaya,
Cümle kenarlarında yaşatmaya,
Noktalama işaretlerinde nefes aldırmaya,
Ve paragraf başlarında mutlulukla anmaya yemin ettim.

Hadi sevgili,
Söyle suskunluğun yürek terazisinde kaç harf eder ?
Yokluğun bende kaç cümle eder ?
Ben adının her harfine gökyüzünün bir rengini denk getirmişken
Söyle sene bu yürek seninle ölmekten vazgeçer mi?

İsmail Sarıgene

Ağlıyorum, gidiyorsun…
Adımların uzaklaşıyor yüreğimde
Sen karşı kıyı olmaya niyetli…
Bu gidişin hangi sesini dinleyeyim,
Hiç kere söylediğim şarkıların hangisini ezber edeyim?
Yüzünü görmemiş yüzümle uzaktan iman ediyorum şimdi sana…
Harf harf yüreğimi vurduğun, kurşun kadar ağır anlamları
‘’Şeyleri…’’ Alıp gidiyorsun…
Bütün şeyler herhangilik taşıyor şimdi
Sen gidiyorsun…
Bütün şeyler gidiyor…
Toparlanıp, bendeki izlerini alıp
Gidiyorsun…

Bir kristal gibi düşüyorsun ellerimden…
Kalsaydın ya… Yaralasaydın beni…
Yağmurlar ev kursaydı gözlerime…
Yıldızlar hiç kaymasaydı,
Buğulu cama yazdığım ismin hep kalsaydı ya…
Ceplerimdeki küllerin ateş olsaydı, yaksaydı ellerimi…
Hadi savurma küllerini,
Rüzgarlara karışıp tufan eyleme yüreğimi…
Yalan olsaydı her şey…
Razıydım,
Razıydım kalsaydın ya…
Akşam oluyor, yokluğun diken diken
Sonra gece
Ben kanıyorum, sen yollarda üşüyorsun…
Adımların uzaklaşıyor yüreğime…
Anladım…
Anladım karşı kıyısın artık sen…
Bir kez arkana bakmanı bekledim oysa ben…
Islak gözlerimle kalbinden geçerim diye düşündüm.
Bir elif miktarı bak istedim…

Yalnızım şimdi…
Hiçbir şey için geç değil diyor içimdeki ses…
Adımlarını sayıyorum,
Hiçbir şeymiş gibi
Gidiyorsun sen…
Oysa bilseydin ne çok şey olduğunu…
Uykumdan uyanıyorum, kahroluyorum yokluğunun sesine…
Karşı kıyıda mısın?..

Dağlar büyüyor, denizler yükseliyor, karlar eriyor tepelerde…
Gözlerin gidiyor, sen gidiyorsun…
Oysa bilseydin…
Bilseydin şey diye tarif ettiğim bütün şeylerin sen olduğunu…
Rüzgar dinmiyor…
Tenimi acıtıyor gidişin…
Sesin geliyor uzaklardan, gece rüyalarıma giriyorsun…
Ağırsın, çok ağırsın sen…
Kalbime çok ağır…
Yaralasaydın, ağlatsaydın gözlerimi, tutmuş gibi yapsaydın ellerimi…
Yalan da olsa kalsaydın…
Kalsaydın ya razıydım…

‘’ Tek bir şey için geç değil hiçbir şey…’’
Hadi bir şey yap…
Bütün şeylerim sevinsin, bütün hiçlerim her şeye dönsün…
Kelimelerimi ayırma harf harf…
Tren raylarında yetim sevgilere bırakma beni
Ağlamasınlar adımlarının seslerine…
Hadi bir şey yap şimdi sen…
Ağlamasın yüreğim çağıl çağıl…
Razıyım tek bir şeye…
Hadi…

Çağla Gökdeniz

Bu gece sokak lambaları..
Ülkesinden kovulmuş özgürlüğümü aydınlatıyor
Köpekliğe susamış acı avaz, ağzımın tam ortasına döşenmiş
Kan çanağı iki gözle hangi çocuğa bakabilirim
Hangi yüze çizebilirim seni
Yalan yanlış bu haritada hangi şehirde bulurum
Bulsam da kendimi nasıl anlatırım

Belki bu iklim sarmaş dolaş baharlar getirir
İdam edilmiş geçmişimi affeder sicilimin Allah’ı
Kandırılmış bir kadının rahminden düşüşümü unutur..
Çocukça masumluğumu satarım yakamoza
Geleceğimi kollarına alan fırtına gibi düşerim peşine
Düşerim ! emzirildiğim döşüne

Gözlerimde unutulmuş bir devrimin mahmurluğu var
Koyaklarına asilik ektiğim bu memleket, sattı beni
Oysa, onca çocuk doğurmuştum çam ağaçları renginde
Mavi patiskalarıyla zeytin ağalarında sakladım emeğimi
Bir gün dedim ! bir gün ölüm dirilecek çeşme başında
Onca ezilmiş, nefesi açlık kokan fıtrat can bulacak kafataşında

Korkular diyorsun gülüm, düşlerine kastetmiş korkular
Nedir ki ! içini söküp almışsa düzen, kalmışsan çırılçıplak
Ayaz namusuna sarılmışsa üryanlığının, nedir ki korku!
Hangi kurşun beynime zerk edilen sömürüden daha beter
Hangi işkence, hangi idam korkusu, hangi darağacı
Hangi tırnakları çekili eksik dişli gülüş, içi boş bu çuvalı yere serer

Ve gülüm, gelecek taze yapraklar gibidir dallarımda
Erik ağaçlarının bahara gülümseyişidir saçlarında bıraktığım nefes
Dilim, sevdamı anamın vebal akıtan memesinde hapsetmiş
Mavi, rahim suyuyla yıkandığım ilk durağım!
Bereketli topraklarda kan içmiş, toprak yemiş soyum
Apoletleriyle siyah postallar ezmiş ilk uçurtmamı, o da maviydi gülüm

Sen şimdi özgürlük diyorsun gülerek ! mavi
Ve gülünce bir umut ışığı gibi beliriyor gamzen
Dudaklarında kendine inanmayan titreme
Kollarında boşluğa uzanan kucaklama!
Senin ellerin bu kadar küçük müydü gülüm
Bakışların gri, bir Ankara akşamı gibi miydi sözlerin

Ah gülüm.!
Henüz inmemiş bir dinin peygamberi gibisin
Saklı dünyalara açılan kapılar gizli gözlerinde
Olanı unutmuş, olacağı anımsatıyor yüzün
İntikam ceninleriyle doldurduğun bu rahim kimin?
Kimi sorgular meleklerin, ağzının mezarında
Kimin adı yazar sevdanın mermer taşında?

Günahımız bir bulutta yağmur tanesi olmak
Hırsından kanayan dudağa merhem..
Gökyüzünü çoraklığa yorgan yapmaktır gülüm
Sancısını erken yaşayan bu hormonlu düşünceye kanma
Bütün çocuklar ölebilir belki, toprak, su ölebilir
Susabilir kafesinde kanarya, bütün kuşlar ölebilir!

O zaman bir damla sudur gözlerindeki nehir
Kavak ağaçları kadar uzundur mevsimler
Sol yanında bir başka dünyaya yelken açar gemiler
Ve belki kirlenmemiş bir mavi getirir bize martılar
Yeniden doğar ! kara gözlü, mavi gözlü, inci dişli çocuklar
Yeniden oğlum, kızım diyebilir boynu bükük analar

Ve gülüm..,!
Sen bir çınar ağacı ol, gölgesi geniş, göğüsleri büyük
Bütün insanlığı emziren şefkatli, bağrı sıcak toprak ol
Nadasa bırakılan rahmini sür tarlalarımda
Tırnak tırnak ek kendini gövdeme
Yeşersin gözlerin papatyalar renginde
Boşver ağlasın analar ülkemin her yerinde
Ağlasın ve dövünsün dizler, yırtılıp çıksın bağrından isyan
Eritsin demir parmaklıkları gözyaşı, tuzu elesin toprak
Canlansın bozkırımın kurutulmuş damarları

Yoksa, bin defa ölmem ve seni ölürken bile sevmem ‘’laf-ı güzaf’’

Levent Saral

]]> http://www.pedalizam.com/yerden-kaldir-yuzumu/feed 0 http://www.pedalizam.com/o-gun-geldin http://www.pedalizam.com/o-gun-geldin#comments Sat, 05 Sep 2009 23:02:37 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=1306 ]]>

Yalnızlığıma sen çarptın..

Şimdi rüyana dökülen kelebek kanadı tozlarına kızma

Bırak yıkasınlar ruhunu

Ama sakın basma..

Pedaliza

]]> http://www.pedalizam.com/o-gun-geldin/feed 0 http://www.pedalizam.com/mevsim-ki-eylul http://www.pedalizam.com/mevsim-ki-eylul#comments Thu, 03 Sep 2009 01:28:22 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=1294

Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum
Bütün köprülerde bıraktığım sen
Uçurum kenarı düşüncelerim
Yeltendiğim onca intihar
Gözkapaklarımda acının ağırlığı
Ve bitmez tükenmez bu yol..

-sana yeşillenen bütün dallarımı buduyorum-

Çorak, fakir bir tarlada eskitiyorum düşlerimi
Kahverengi teninde üşüyor gözyaşlarım
Hasretinin bereketini yağdırıyorum toprağa
Bütün bulutlardan kızıl bir gün doğuruyorum
Şafağı eskimiş bekleyişlerimi nadasa terk ediyorum
Sen acıyı yaşarken ben..!

-ucuz kelimelerden koca bir roman yazıyorum-

Bu gece, içkim, sigaram sen
Eğildiğim bu tahta masada
Alnımın tam ortasında yedinci çizgi, sen
Kaderi izmaritimde söndürüp
Dudak izlerimden dudağını siliyorum
Solgun yüzümde eskiyor gülüşün

-bütün aynalardan resmini kazıyorum-

Bu cehennem, bu iblis savaşında ben
Kolsuz bir çocuğun bakışı gibiyim
Eksik küfürlerim dilimle savaşır
Balçıkla sıvanmış koca bir geçmiş
Kuruyunca dökülür gövdemden
Sen gonca da gül, ben arsız diken

- her şey hatıralara kuruyunca yakışır-

Bu gece, zeytin ağaçlarında kısaldı ömrüm
Sert toynaklarıyla bir tay geçti sol yanımdan
Ömrü fırtına bir çınarda kırdım dallarımı
Yosunlarıyla ürkek nehirler aktı gözlerimden
Çelik beyazına aşina sırtımı döndüm gidişine
Kaçak gecelere eğdim başımı
Dizlerim asfaltın keskin dişlerinde kanadı

-kestim, sensiz yaşamanın ağır faturasını-

Bir dirhem çarpıntıdır bıraktığın açık kapı
Usulca geceme sızan ay ışığı
Veya gözleriyle seni bana getiren kedi
Islık çalan kimsesiz istasyon
Raylarla çiftleşen zina dölü trenler
Ucuz sandallara çarpan nazlı dalgalar
Boşuna bekleyişlerin yorgun kollarını taşıyan balkonlar

Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum
Etimde yara iltihabını akıtıyorum dudağımdan
Zehrinle cürümünü işliyorum ömrümün
Affedilmeyecek beyazını siliyorum şakağımdan
Anlık merhametini kurşunluyorum sevdanın

-geride bir hazan, mevsim ki Eylül, o da senin-

Levent Saral

Özledim……

Gözlerime değmeyen bakışlarını
Kulaklarımın duymadığı sesini
Gecenin karanlığında beklemeyi
Damarlarımda dolaşan vuruşu
Gecelerin sabaha akışını
Yaşanmamışlığın hırçınlığında
Sevgi sözlerini, yalanlarını
Hoyrat dağılmalarını
Kızgınlıklarını..

Özledim

Yıllar silip almıyor
Hala içim acıyor
Ben hala üşüyorum
Öylesine alıştım ki buna
Öylesine bir parçam oldu ki
Hesapsız yaşanmış sevdalarımda
Beni bir bu yalnız bırakmadı

Sen benim
Vazgeçilmezimsin
Belki hep bunun için
Siyahın izi içimde kaldı…

Özledin mi? Diye sorma bana

Filiz Gündüz

onlar,
karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır.
aldırma….
ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.
dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.
gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.
dostum, yollar yürümek içindir.
fakat, şu gerçeği de hiç unutma:
yürümekle varılmaz, lakin varanlar yürüyenlerdir.

yol boyunca; yola çıkıp da yürümeyenleri,
yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,
yoldan metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,
tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,
maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,
yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce,
yolculuk üzerine zor atanları,
yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,
ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp,
ömür boyu tafra satanları,
beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,
yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.
aldırma, yürü.

göğsüne yüreğinden başka muska takma.
vahiy haritan,
nebi kılavuzun,
akıl pusulan,
iman sermayen,
amel azığın,
sevgi yakıtın,
ahlâk karakterin,
edep aksesuarın,
merhamet sıfatın,
şeref ve izzet adın olsun.

doğru yol:
insanların çoğunun gittiği yol değildir, düşünen öz akıl sahiplerinin yoludur.
yolda vereceğin her molayı öz eleştiri durağında vermelisin.
unutma, tevbe özeleştiridir.
her molada yolda olup olmadığını, yürümen gereken menzil istikametinde yürüyüp yürümediğini kontrol etmen, pişman olmaman için elzemdir.
yön tayini sık sık gerekli olabilir.

“haritayı saklayabileceğin en güvenilir yerin yüreğindir.”

Halil Cibran

Biliyorum bu firar girişimi..
Sana gelen vagonlara kaçak bindim ben..
Farkındayım…Biletsizim..
Bir o kadar da öznesiz..

Urbamda fakir yüreğim,
Avuçlarımda hüznüm sana gelmekteyim…
Senden ne bir ömür istiyorum
Fakir yüreğime feda edilecek,
Ne de bir ten diliyorum
Acılarımda heba edilecek…

Sadece benle başlayıp senle biten cümle..
Sana geliyorken,
Yüreğinde “ bir cümlelik yerin “ var mı ?

İsmail Sarıgene

Ne bayramlar bayram şimdi
Ne biz biziz
Ne sevdalar eski bildiklerimizden
Dışımız gülerken mutluymuş gibi
Ya içimiz?
Kan akar,kir akar yüreklerimizden
Bayramları bile kandırırız biz
Sevdaları ağlattığımız gibi.

Dışımız filinta gibi gıcır gıcır
Bayram ya hani bugün,
Dost düşman görsün babından
Peki ya içimiz?
Kirden pastan duyulmaz yürek atışları
Karanlıkta kaç iyilik yaptık kaçımız
Kaçımız öpüyor sevdanın gözlerinden
Kaçımız okşar yetimin masum başını
Bayrammış bugün,hıh
Herkes dört dönüyor sanki dans pistinde
Yüzler bin bir surat,renkler cümbüş
Bayrammış bugün
Öyle diyor kalabalıklar
Bayramın bile bihaber olduğu
Takvim bayramı…

Sahnesi varsa tiyatronun
Sahne arkası da var
Ve gerçek arzuları perde arkasındadır patronun
Patron da biziz köle de
Hayatlar yuvarlanıyor işte böyle böyle

Ne bayramlar eski bayram
Ne biz biziz
Ne sevdalar eski bildiklerimizden…

DR.ZİYA AKTAN

Aklıma senden başka bir şey gelmiyor.

Aklım sende,sen yüreğimde,
yüreğim temaşada gözlerini,
gözlerin üzüm bağlarında
temmuz ayında bağbozumuna zaman var.
Gözyaşlarımı topluyorum şimdi,
üzümler toplanırken şaraba katacağım,
en tatlı şaraba
senin adını koyacağım ve sarhoş olacağım içmeden bir yudum.

Ben böyle bir sevdayı binlerce yıl önce bir kitapta okumuştum,
lakin unutmuştum,
yaşarken aklıma geldi,
oysa yaşanılması mümükünsüz bir masal demiştim okurken o destanı,
yaşamayan bilemez bu yaşananı,

Güzellik için sözler arıyorum,
aklıma senden başka bir şey gelmiyor,
konuşılacak konular şurdan burdan geçmiş ve gelecekten,
aklıma senden başka bir şey gelmiyor.
Şiir yazmak için oturuyorum,
içimde coşkular taşıyor,
kağıtlara dökeceğim dıygularımı
kalemim hazır yazacağım ne yazacağım,

Bayram yaklaşıyor şehir cıvıl cıvıl,
kalabalıklar sevinçli,
hediyeler alacağım bu bayram sevdalarımı giydireceğim,
aklımda kalanlara kartlar göndereceğim.

Aklıma senden başka kimse gelmiyor.

Bir şarkı dinlerken hayal kuruyorum,
sigaramı çekiyorum derinden,
gözlerim dalıyor,
ufukta gün batıyor,
biriyle gidip konuşsam diyorum.

Aklıma senden başka kimse gelmiyor.

Canım sıkıldığında,efkar bastığında beni,yapayalnız yürümek istemiyorum,
birini arıyorum yanımda,
aklıma senden başka kimse gelmiyor.
Ve yüreğinde papatyalar açan.
yaşamamın sebebini arıyorum.

Aklıma senden başka bir şey gelmiyor..

Oğuzkan Bölükbaşı

Yorumlayan : Ersin Hoşgenç

Damla, kendini tamamlayınca damlar.

Günlerin gecelere bağlanışında bir,

Gecelerin günlere uzanışında iki,

Birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:

önce bir şeyler yitiriyorum, somut şeyler,

Çakmak, tarak, kalem, çanta, saat, para gibi

Önemsiz şeyler.

Alışkanlığım tükenmiyor

Biriktirmeyi sürdürüyorum gene,

Usanmıyorum.

Biçimler, renkler, şişeler eskiler.

Unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.

Azala azala yitmekten

Bir de bütünlenmekten ötede

Hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum

Yalnız başıma

Özel yoluma sapıyorum..

Seziyorum,

Birileri özenle bana bakıyor.

Uykum kaçıyor, ne iyi diyorum,

Soyut şeyler karışıyor yaşantıma.

Elimi kesiyorum, kan akıyor,

Gizliden gizliye seviniyorum.

Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime

Canım acıyor,

Deliriyorum;

Seviyorum neden sonra anlıyorlar

Acı acı seviniyorum.

Gözüme ilişiyor, kulağıma ilişiyor,

Görmemezliğe geliyorum,

Duymamazlığa geliyorum,

Düşünmüyorum, öteye itiyorum.

Damlamıyorum.

Özdemir Asaf

Gerçeklerde aramıyorum artık seni, gerçek olmadığına inandırdım kendimi.

Kırgınım yalnızca hatta adı aşk ile başlayan cümleler kulağımı tırmalayan rahatsız edici birer ses artık.

Mülteci bir kaçaklığım vardı eskiden, şimdi terkedilmiş evler gibi duvarlarımda asılı eskimişliğim. Garipti aslında, sen dudağımdan apar topar dökülen sözlere virgül koymaya çalışırken, ben ettiğin cümleleri noktalıyordum.

Cümlelerin sonuna nokta koymak hep bana düşse de,noktaları hiç sevmiyordum.

Noktalar acıttı kalbini , biliyorum.
Şu üç harfi biraraya getirip gelişi güzel zikretmeyi de sevmiyorum ama,

a-ş-k biraz sabır, en çokta cesur olmaktı .

Şimdi oturduğum şehrin gözlerine yağmur doluyor, elimde bir fincan kahve, ağaçları seyrediyorum. Bir fincan kahvenin kaç yıl hatırı kaldığını sayıyorum kendimce ve halen merak ediyorum yazdıklarını.

Sanırım denge üzerine kuruluydu dünya ve dengeler altüst olduğunda gökyüzünün kalbinde bile kocaman bir delik açılabiliyordu.

Acılarımız mı bizi eğiten, dengesizliklerimiz mi bizi acıtan, yoksa tecrübelerimiz mi ayağımızı yere kenetleyen?

Binlerce soru sormak geliyor içimden, binlerce sorunun altında bırakmak istiyorum zihinleri.

Elimdeki kahve bitmiyor bir türlü, içindeki zararlı maddelere inat yudum yudum damıtıyorum içime, varsın benimde kendine zarar verenler arasında bir kıyamlık yerim olsun.

Ne çıkar?

Kalbim ahşap evlerin tahta arasından sızan damlaları gibi usul usul yürüyor gözlerime, kalbimi yanaklarımın coğrafyasına gömüyorum.

Hani bazı hikayelerin sonunu kimse bilmez herkes kendine göre bir son uydurur ya, işte öyle bir şeydir a-ş-k .
Kimisi için cümle sonuna konulan ,
öldürmeyen ama sol yanını felç bırakan bir nokta
kimisi içinse yeni bir cümleye başlamak için verilen müsaade.

Bir hikaye de noktalama işaretini doğru yerde kullanmak mühimdir aslında, cümlenin en olmadık yerinde el yordamıyla kondurulan bir nokta,
ne yeni bir satır başının müjdecisi ne de anlamlı bir öykünün yardımcısıdır.

Aslında çokta zor değildir bir hikayeyi nerede bitirdiğine bakmadan bitirebilmek ,ama eğer noktaları doğru yerde kullanmadıysanız,
hikayeyi her okuduğunuzda bir urgana atılmış gemici düğümü gibi çarpar dilinize.

Kanar diliniz, kanar kalbiniz…
Çok mutlu bitmese de, doğru yerlerde kullanılmış noktaları, ister iki satırlık isterse sayfalar dolusu bir sonu olmalı hikayelerin.

Ama mutlaka bir sonu olmalı.
İki nokta üst üste :

Derya Akel-Noktalama İşareti

İnsan tek başına hiçbirşeydir….Dostluktur kalbin pasını akıtan..içten söylenen bir çift sözdür uzakları yakın eden… Okuyan gözlerinize ,yorum yazan ellerinize sağlık…
Daha nice senelerde birlikte oluruz inşallah

Bu gece bir başıma kentin ışıklarına dalıp dalıp gidiyorum.
Kalbimin sokaklarında uzandığım yolculukta,
ırmak boylarında, deniz kıyısında hep seni, sadece seni arıyorum.
Yüzün yok, sesin de..
Gözlerimi uzağa dikmiş, öylece bekliyorum.
Geleceksin, biliyorum..
Her geçen gün daha çok bağlanıyorum,
Sana susuyorum..
Seviyorum seni beklemeyi, özlemeyi.
Seni düşünmek bile tarifsiz bir sevinç yayıyor içime, bedenime..
Sana dair düşler kuruyorum, içinde sen olan dizeleri
bir yumak sarar gibi ezgilere harmanlıyorum.
Okuduğum her sevda dizelerinde, dinlediğim en güzel
ask şarkılarında bizi yaşıyorum.
Biliyorum, sen yoksun..
Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.
Nereden çıkıp geleceğini bilmiyorum ama,
Geleceksin biliyorum..
O büyük gün geldiğinde en güzel elbiselerimle değil,
seni yüreğimle karşılayacağım.
Yüreğimin tüm kapılarını açıp, içeri buyur edeceğim.
İçimde coşkun ırmaklar gibi akan sevgi pınarımdan yudum yudum sunacağım sana.
Damla damla…
Şayet ağlarsam, aldırma!
O büyük güne hazırım ben.
Kuşkum yok, kaygım yok..
Geleceksin elbet, biliyorum.

Ne yaptın bana bilmiyorum!
Yüreğimi ve tüm bedenimi titreten o çıldırasıya özlemle bekliyorum.
Aşka susuyorum..
Seni düşünmek güzel, tıpkı şairin dizelerinde olduğu gibi;
“Dünyanın en güzel sesinden, en güzel şarkıyı dinlemek gibi”
Yüzün yok, sesinde
Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.
Geleceksin,biliyorum..
Sana umutlanmak, sana dair düşler kurmak,
seni dizelerime katmak içimdeki o haylaz çocuğu nasılda mutlu kılıyor,bilemezsin..
Yokluğun ağlatmıyor beni.
Kalbimin tüm sokaklarında senli yolculuklara çıkıyorum. İçimdeki deli çocukla baş edemiyorum.

Ansızın bir dağ yamacında buluyorum kendimi. Bir tutam papatyadan taç yapıyorum kendime.
Sımsıkı kapatıyorum gözlerimi.

Birden beliriveriyorsun tam karsımda.
Yüzün yok, sesinde..
Ellerinin sıcaklığını avucumda hissediyorum.

Koşuyoruz alabildiğine o uçsuz bucaksız dağ yamacının eteklerinde.
Güneşe veriyoruz sırtımızı.
Öpüşmekten bitkin düşüyoruz.
Susuyoruz birbirimize..
Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilemiyoruz.
Zamanı yok sayıyoruz. Akreple yelkovanın telaşına kahkahalarla gülüyoruz.
Doğanın tüm güzelliklerinden faydalanalım istiyoruz.
Delice koşuyoruz masmavi engin denizlere.

Bir kayanın yamacında buluyoruz kendimizi.
Gün batımını izlerken sevda türkülerini mırıldanıyoruz.
Birbirimize kenetleniyoruz.
Gözlerimizi sımsıkı kapatıyoruz.
Kocaman bir salonun orta yerinde beliriveriyoruz.
Piyanonun o ahenkli ritmine pencereden odamıza dolan rüzgarın sesi karışıyor.
Dans ediyoruz..
Hiç bıkmadan saatlerce, öylece..

Aynı kadehten yudumluyoruz aşk şarabımızı.
Bedenlerimiz birbirine karışıyor.
Terden sırılsıklam oluyoruz.

Aşkı yaşıyoruz doyasıya.
Hiç bitmesin istiyoruz el ele yağmurda yürümelerimiz.
Çocuklar gibi koşar adımlarla tırmandığımız bir uçurum kenarında sevgimizi haykırıyoruz.
Ve sesimizin yankısına gülümsüyoruz.
Beklemeyi, umut etmeyi seviyoruz.
Yüzün yok, sesinde ..
Bu yürek seni istiyor, sadece seni.
Gözlerimi uzağa dikmiş bekliyorum.

Geleceksin elbet,
Biliyorum…
Bu büyük güne hazırım ben.

Seni bırakıp gidemem…

Gidemem!…

Sabriye Akdeniz

Hapsolmuş duygularım vardı sana dair.
Yok olmak üzereyken sıkıştırıp köşeye yakaladığım ve senden habersiz benliğime sakladığım…
Senden ve herkesten sakındığım…

Hapsolmuş sevmelerim vardı sana dair, yüreğimin en ücra köşesine bilinçsizce attığım.
Her gece bir boşluk bulup açığa çıkan ve bir şekilde yine yakalanıp esir olan düşlerim vardı beni yalnız bırakmayan…
Beni yalnız bırakamayan…

Senli sensiz düşler kurardım; gözümden akan bir damla yaşa tutsak olan ve yanağımda bütün gece yol alıp tenime esir düşerek kaybolan usulca..Usulca gömülen karanlığa, düşlerim vardı çaresiz kalışlar arasında sıkışıp yok olan…

Tutsaklıkları ömür boyu biçilmiş yokluklar(ım) vardı…
Yokluklarının arasına sıkıştırdığım sevdanın hapsettiği hüzün işlerdi her gece bir bir seni.
Sensizlik esir olurdu bana,ben yıldızlara atardım sebepsiz sensizliği…

Suçlu duygularım vardı benim…
En büyük suçları seninle dolu olmalarıydı…
Cezaları…
Cezaları,ömür boyu hatırlatmalarıydı,
Cezaları senli sensizlik yaşatmalarıydı bana…

Tutsaklıklarım vardı…
Tutsaklığım sanaydı…
Cezam..
Unutamamaktı…

Hapsolmuş duygularım bekçi kesilmişti başıma,
Senli sensizlikteki çırpınışlarımda balta kürek oyarlardı içimi…
Cezaları hüznü işlemekti benliğime…
Cezaları seni bende esir tutmaktı bir ömür…

Tutsaklığım sanaydı..
En büyük cezam…
Hapsolmuş duygularımdı…

Hapsolmuş duygularım vardı sana dair.
Yok olmak üzereyken sıkıştırıp köşeye yakaladığım ve senden habersiz benliğime sakladığım…
Senden ve herkesten sakındığım…

Meral Bilgiç

Şimdi hangi kolların yalnızlığındasın
bensiz?

Ağladığında gözyaşlarını öpen var mı?

Üşüdüğünde ısındığın tenden bir liman..

Her sevgi bendeki kadar mı?

Var mı kederlerini gizlice senden çalan?

Şimdi hangi kolların yalnızlığındasın

bensiz…!?

Seninleyken sana hasretle coşan

Çılgın kıyılarında dalgalarıyla taşan

Yorgun sessizliğinde seni anlayan..

Bana gibi aktığın biri var mı..?

Necla Maraşlı

Birazdan bir horoz ötecek sokağında bilirim..
Karanlıklar bir şafağa susacak
Ve ben çalacağım kapını ürkek ellerle
İnsaniyetine sığınarak
Şaşırma karışmış sakalıma saçıma
Ayakkabım yırtık işte neyleyim..
Yamalı bir pantolon seni gücendirmesin
Düşmez kalkmaz bir Allah.

Ne vardı..
Ne vardı be yüreğine koyup ağırlasaydın?
Yasını tutuşturmak yerine bir sevdanın
Ne olurdu gülmeyi elimden almasaydın
Talanı böyle mi olacaktı
Beni bir yağmasına terk ettiğin yılların..

De ki o sevdaya dahlim olmadı
Gönül terim gözlerinden domur domur akmadı
Haydi bunları birer birer atalım
Peki elimdekiler ne oldu?
Gel..
Gel gidenin hesabını tutalım
Kimden geldi kışları dağlarımın
Boran boran kim savurdu bir ömrü
Hani gençlik diyorlar ya?
O vergisi Tanrının..
Bilmem ki kimin için pervasız
Nerelere bıraktın…

Çisil çisil bir yağmur karasına gecenin
Sana gelmek zorundayım.
Bulanmışım.. naçarım..
Sevda kimmiş ben de kim!
Dersimi aldım.
Dizlerine yatınca
Vardı ya o elin-tarak okşadığın saçlarım?
Yaşam duvarlarını kazmalıyan zamanın
Geçenlerde boz-bulanık tozlarına bıraktım

Yıllar mı zorlu çıktı
Yoksa sen mi vefasız?
Birileri bir şeyler yaptı da kavrayamadım…
Hani çokça öptüğün düzü var ya alnımın
Zamansız ayaklanmış
Görmedin ki kaç karışa fırlattım..

Elimde neler vardı geride ne bıraktım
Haydi bunları da kalem-kalem atalım
Hem bana gönül borcu da neymiş
Say ki senin tuvalin değil arta kalanım

Öğretilen gibi olmadı be hayat gülüm..
Boş ver
Boş ver
Bu hesabı kapatalım…

Benim değil yaprağını erken dökmüş içimdeki ağaçlar
Hasreti kahır kahır ben değilim imbiklemiş demlemiş
Peki kim bu?
Dört bir yanı tarumar.
Söyle bu kim?
O sen sonu,
Mevsim mevsim sonbahar

Artık bir ney eskisi değil yürek kanamalarım
Sancıları da keman ahı değil anılarımın
Say ki..
Say ki nevruzları da hala duruyor yüreğimin
Baharsız dağlanmadım
Kararmadım.. kavrulmadım.. yanmadım..
Eylüllü bir şafağına şu Elazığ’ın
Kaldırıp kalemimi hiç yoktan sana buladım..
Yoksulluk demişler ya
Yedi başlı ejdermiş
Toz duman kan revanım
Yelkenleri suya hal saldım ha salıcam..

Demem o ki
Kusura kalma e mi
Artık mısralarımı satacağım
O ırgat yüreğimin nasır kaş emeğini
Gizli katmanlarına nasıl da mühürlemiştim sabrı
Kimin aklına gelirdi ki bir gün
Köhnemiş dükkanların tozlu vitrinlerine
Seni kitap-kitap bırakacağım..

Töresi mi bu yoksa
Şu büyülü kör yumak edebiyat dünyasının?
Yazanı yıkık viran..
Ozanı darmadağın..
Nerde Cahit Sıtkılar
Ümit yaşarlar hani
Ahmed Arifine noldu be Diyarbakır’ın
Tekmil mısralar öksüz
Sevdalar paslı yarım
Bilesin ki
Yıldızı senden kaydı
Ahıtını sen yaktın bir hayatın..
O musalla taşına bıraktığın sevdanın
Ben sadece şivanını mısralara dağladım..
Bir yağmur..
Çisil çisil şafağına gecenin
Sana gelmek zorundayım
Başka kapım yok
Yek başına sarılmazmış yaraları sevdanın
Geç de olsa anladım…

Ya,
Dirisiyle bir yere vardık mı ki!
Hadi gel..
Hiç değilse ölüsünü birlikte kaldıralım..

RIDVAN AYDIN

(Eylül Bulutları kitabından)
]]> http://www.pedalizam.com/hesaba-oturalim/feed 0 http://www.pedalizam.com/pedaliza-sabir-kalmadi-flashi http://www.pedalizam.com/pedaliza-sabir-kalmadi-flashi#comments Thu, 11 Jun 2009 22:59:09 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/sabir-kalmadi/ ]]>

Seni sevmek gibi güzel! ..

Yani ben, kanatları zamklanmış bir kelebek gibiyim;

parmaklarım bulamadığında seni,

kağıdın-klavyenin üstünde…

Ve zihnim soyulmadığında sana..

Zihnim, soyunmuş bir elma gibi;

Dişlediğin..!

Esiri “eseri” dir efendinin..!

Efendim, merhamet edin

Niyetim, denizlerinizi çalmak değil;

yakamozları seyretmek,

ve kapattığınızda gözkapaklarınızı,

kirpiklerinizi düzeltmekti…

Niyetim; nefesinizin serinliğinde yıldızlarla dertleşmekti.

Esirinizim efendim;

Size hediye ettiğim göğüs kafesimin içindeki bir kuş gibi..!

Esirinizim efendim;

Parmak izlerimin kordan birer mühür olduğunu biliyorum.

Tenine dokunmaktan korkuşum bundan;

kutusuna sürtündüğü an tutuşacak bir kibrit çöpü gibi!..

Ben artık, güneşte kurumuş çıra gibiyim,

yahut esmer çalgıcının ısıtarak gerdiği bir deri gibi!..

Bazı duyguları ifade etmek, seni sevebilmek gibi güzelse de;

seni sevebilmek, sevmekten öte bir şey…

“Attığın taşın vurduğu nokta” değildir, birini sevmek..

Atacağın noktayı bilmek… Oraya bakmak, orayı görmek…

Ve atışını yapıp, “tam o noktaya” vurmaktır…

Ve de;

Vurduğun noktada durmaktır, sevmek!

Üstelik, sevmek; tercihini yapmaktır…

Ve, sözünde durmaktır!..

Şimdi…Sen…Tutuştuğu zaman…

Kavak çırpısından yapılmış bir kibrit çöpü gibi;yandıkça sana doğru kıvrılan bir bedenden,başka ne istersin ki ?..

Zihnimde yol yok;

Sana çıkmayan…

Ve senden gelmeyen!

Muammer Erkul

Flashlarımı ararken bir köşede buldum bunu ,niye sunmamışım niye öylece kalmış bilmiyorum.Elimden gelen sadece basit bir flash olmamalı diye düşündüğümü hatırlıyorum.Tarihine baktımda savaşın başladığı en kanlı en zor günlerdi.Şimdi düşününce insanlık ayıbından başka birşey olmadığını biliyorum.Ne elde etti büyük güç..neler kaybetti insanlık…
Savaşlarla kurulmuştu dünya.. bu ne çözüm ne çareydi ama savaşın bile bir vicdanı ahlakı vardı…biz cephede, ilaç paylaşmış ,bir somun ekmeği düşmanıyla bölüşmüş bir milletiz…savaşta canımızı veririz kadına kıza doğmamış bebelere silah doğrultmayız…
Allah korkumuz vardır.
Elimi kolumu bağlayan, bu içini şeytan sarmışlardan da yaradanıma sığınırım…

Benim unutmaya vaktim yok…
Titrerim yorgan döşek.
Küskün çiçeklerim,açmaz nevbaharda.
Yok mecalim yıllara meydan okumaya.

Benim beklemeye vaktim yok…
Hapsedilmiş buseler böler düşlerimi.
Ayrılığın kısır toprağında,
Saklarım tek perdelik aşkımın küllerini.

Benim dayanmaya gücüm yok…
Elemimdir yokluğun.
Paslıdır ümitlerim,saklanır bakışlarda.
Sökülmez kelepçeleri dilimin,
Anahtarı olmayınca.

Benim ağlamaya vaktim yok…
Sessizdir, yürekte çığlıklarım.
İçerim gece gündüz ekşimsi tebessümleri,
Yakama takarım, broş misali hüzünlerimi.

Ey yar!
Siyahtır şu ömrüm.
Sense, ona düşen tek beyaz.
Silmeye gerek yok…
Can katsın dünyama biraz…

Selda Öztürkmen

Cebinde yok parası, bafradır cıgarası
Yüreğindedir yarası
Altı çocuk büyütmüş, bir işci maaşıyla
Bu adam benim babam hey

Ağlama benim babam, ağlama naçar babam
Kara Gün geçer babam hey
Bir kapıyı kapayan, gene açar babam
Ağlama benim babam hey

Ağlama mazlum babam, ağlama naçar babam
Kara gün geçer babam hey
Bir kapıyı kapayan, gene açar babam
Allah büyük babam hey

Bu adam benim babam, derdi dağlardan büyük
Çaresiz beli bükük hey

Bir gün olsun gülmemiş, rahat nedir bilmemiş
Gözyaşını silmemiş
Bir lokma Ekmek için, kimseye eğilmemiş
Bu adam benim babam hey

Ağlama arslan babam, dert etme naçar babam
Kara gün geçer babam hey
Bir kapıyı kapayan, gene açar babam
Allah büyüktür babam hey

Dert etme naçar babam, aldırma naçar babam
Kara gün geçer babam hey
Bir kapıyı kapayan, gene açar babam
Aldırma benim babam hey

Benim babam mert adamdı, mangal gibi yüreği
Yufka gibi kalbi vardı, hayatım boyunca ona özendim
Fedakârdı ! bir dikili Ağacı olmadı belki
Ama kendisi, onuruyla yaşayan koskoca bir çınardı
Üstümde ki kol kanat, sırtımı yasladığım dağ gibiydi
Ben babamın oğluyum, tepeden tırnağa Anadoluyum

]]> http://www.pedalizam.com/bu-adam-benim-babam/feed 1 http://www.pedalizam.com/pedaliza-annem-olmesin-siiri http://www.pedalizam.com/pedaliza-annem-olmesin-siiri#comments Mon, 11 May 2009 12:39:06 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=864

Alın evine götürün dediklerinde
Babamın gözlerini gördüm,çaresizliğini
Kaldırmadı başını
Artık yapacak birşey yokmuş derken
İnanmadım annem
Nasıl olmazdı
Sen bana bunumu öğrettin
Kötülüklerle savaşacaktık
Güçlü olacaktık
Bu yaralar mı yıkacaktı bizi
Kalk annem
Kalk
Kurban olurum doyamadığım kokuna
Yavrum diyen diline
Kınalı parmaklarına
Bana bunu yapma annem
Gitme
Güçsüzüm
Sabretmeyi bilmiyormuydun
Neden bana öğretmedin annem
Dayanamıyorum..
Sesini daha duymayacağımı bilmek koyuyor be annem
Artık beni yolcu etmicekmisin annem
Allah’a emanet ol yavrum derdin
İsyan etmiyorum
Allahım emanetini şimdi mi alacaktın
Bu kadar mı çabuk olacaktı
Yıkıldı koca çınar babam
Biz kime yaslanacağız annem
Hissetmediğim ayaklarım kabrine mi gelecek sadece
Gözyaşlarım kurudumu annem
Ağlayamıyorum
Ağladığımı görme annem
Güçlüyüm bak
Sana birşey olsa ben ölürdüm
Ölmedim bak
Ama yıkıldım be annem
Gitme annem
Gül yanaklım, güzel gözlüm
Sensizliği öğretmedin
Yapamam sensiz annem
Yaylalara gidecektik bahar geldi
Kalk annem kalk
Şifa olur mu yaralarına memleketimin suyu
Sisinde, yağmurunda yürüyelim annem
Dereleri ,tepeleri ,ağaçları seni bekler
Görmedim Uludağ’ın karını derdin
Çığ oldun yüreğimde annem
Sensiz karınca yürür mü, bal olur mu peteklerde
Sevdalar çoşar mı be annem
Sen bize biz sana doymadık annem
Doymadım annem
Keşkelerim hiç bitmicek annem
………………
…………………………………

Pedaliza

]]> http://www.pedalizam.com/pedaliza-annem-olmesin-siiri/feed 2 http://www.pedalizam.com/burada-kar-var http://www.pedalizam.com/burada-kar-var#comments Fri, 27 Mar 2009 09:50:49 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=745 Burada kar var,insanın içini üşüten ama görselliğinden ödün vermeyen soğuk,beyaz ve pamuksu bir dokuyla kaplı şimdi aramızdaki yolların en azından bir kısmı..

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Ben senin en çok ellerini sevdim
Bir pınar serinliğinde, küçücük ve ak pak
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Kah çocukça mavi, kah inadına yeşil
Aydınlıklar, esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar anlamlı değil

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Sevindiren, içimde umut çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden acıları, güçlükleri
Dünyam aydınlanır sen güldüğün zaman

Ben senin en çok davranışlarını sevdim
Güçsüze merhametini, zalime direnişini
Haksızlıklar, zorbalıklar karsısında
Vahşi ve mağrur bir dişi kaplan kesilişini

Ben senin en çok sevgi dolu yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren anneliğini
Nice sevgilerin bir pula satıldığı bir dünyada
Sensin, her şeyin üstünde tutan sevgini

Ben senin en çok bana yansımanı sevdim
Bende yeniden var olmanı, benimle bütünleşmeni
Mertliğini, yalansızlığını, dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni sevdim, ben seni…

Ümit Yaşar Oğuzcan

Hangi Ayrılık?

Hangi sevgili var ki, senin kadar duyarsız ve kalpsiz?
Ve hangi sevgili var ki, benim kadar çaresiz?

Hangi ayrılık var ki, böyle kanasın ve böyle acısın?
Ve hangi taş yürek var ki, benim kadar ağlasın?

Hangi gün karar verdin, küt diye çekip gitmeye?
Hangi lafım dokundu sana, böyle inceden inceye?
Hangi otobüs söyle, hangi uçak, hangi tren?
Seni benden götüren, beni bir kuş gibi öttüren.
Hangi kırılası eller dolanır, kırılası beline?
Hangi rüzgar şarkı söyler, o ay tanrıçası teninde?
Hangi çirkin gerçek uğruna, tükettin güzel ütopyamızı?
Hangi boşboğazlara deşifre ettin, en mahrem sırlarımızı?
Hangi cama kafa atsam?
Hangi kapıyı omuzlayıp kırsam?
Hangi meyhanede dellenip, hangi masaları dağıtsam?

Bende bu sersem başımı, karakolun duvarına vursam.
Kendimi caddeye atıp, arabaların altına savursam.
Hangi tercih beni en hızlı şekilde öldürür?
Hangi şekil öldürmez de, ömür boyu süründürür?
Kayıp ilanı mı versem, şehir şehir dolanmak yerine?
Ödül mü koysam, ölü veya diri seni bulup getirene?
Hangi ayrılık var ki, böyle diş ağrısı gibi durmadan zonklasın?
Hangi cam kesiği var ki, böyle musluk gibi içime damlasın?
Hiç sanmam! …
Hasta kalbim bunu bir süre daha kaldıramaz! .
Feriştah olsa, böyle eli kolu bağlı bekleyip duramaz.
Hangi mübarek dua,
Hangi evliya tesir eder, seni döndürmeye?
Hangi aptal mazeret ikna eder, ateşimi söndürmeye?
Olur mu be! . olur mu?
Bu da benim gibi adama yapılır mı?
Aşk dediğin mendil mi?
Buruşturup bir kenara atılır mı?
VEFA bu kadar basit mi? Alınır mı? Satılır mı?

Hangi hırsız çaldı, seni yırtık cebimden?
Hangi pense kopardı bizi birbirimizden?
Hangi uğursuz hamal taşıdı valizini?
Hangi çöpçü süpürdü yerden bütün izini?
Hangi yaldızlı otel çarşaf serip barındırdı?
Hangi süslü manzara seni kolayca kandırdı?
Hangi şarlatan imaj böyle çabuk ilgini çekti?
Hangi pembe vaadler o saf kalbini cezbetti?

Dağ gibi adamı eze eze! …..
Hangi anası tipli parlak çömeze,
Hangi alemlerde kahkahanı ettin meze?
Hangi yamyamlara yedirdin o masum rüyamızı?
Hangi mahluklar çiğnedi el değmemiş sevdamızı?
Hangi bıçak keser şimdi benim biriken hıncımı?
Hangi mermi dağıtır insanlara olan inancımı?
Hangi bekçi, hangi polis artık zapteder beni?
Ve! .. Hangi su bağışlatır?
Hangi musalla temizler seni?

Bu Nasıl Ayrılık? …

Yusuf Hayaloğlu

inatcı olan gurur
saklanan kelimeler di sadece
uzadıkca uzadı mesafeler
ama aldırmadım
ben hiç değişmedim
biran bile gitmedim
senden

şimdi birşey büyüyor
büyüdükce boğuyor
acımasızca boğazıma düğümleniyor
gözyaşları kör ediyor

biliyorum
sana sorsaydı hüzün
engellerdin bana gelmesini
şimdi gururum demesem
yıkıp duvarları sana gelsem
sıcaklığını hissetsem
durup dinlensem kalbinde

hırçınlığım özlediğimden
sensizlikten bu öfkem
gülüşünde saklı benim
huzurum

bakma bana öyle
inan hala aynıyım ben
gidemedim senden

Pedaliza 01:36

Bu ilk video çalışmam..teknik olarak pek hoşuma gitmedi..ama içeriği için izlenmeye değer..

Hiçbir duygumu ertelemedim ben. yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım. sonra diye bir şeyin olmadığını biliyorum çünkü. hep yarına dair hayaller kurmak, gelmesi mümkün olmayacak zamanları beklemek benim işim değil.

aşk zamana meydan okur ama sen karşı koyamazsın ona. orada durup öylece bekleyemezsin geleceği. bir adım atmalısın, bir el uzatmalısın aşka doğru. aşkın anahtarı cesaret değil mi yar? cesur olmak gerekmez mi bir sevdayı yaşamak, bir sevdayı büyütmek için? kaç gece yalnız geçti hesaplasana…

kaç gece bir sonraki günü düşünerek geçti. neler yapabilirdik, neler yaşayabilirdik düşünsene… her sabahı birlikte karşılamak vardı seninle. sevişmekten yorgun düşmüş bedenini öpücüklerle yeni güne hazırlayabilirdim. gözünü açar açmaz ilk gördüğün şey ben olurdum ve sen benim yüzümde mutluluğu görürdün.

bu kentin her yerinde, herkesin içinde el ele dolaşabilirdik. girmediğimiz sokak kalmazdı. bakışlara aldırmadan sokağın ortasında sarılıp öpebilirdim seni. bir şarkıyı sözlerini bilmesek bile bağıra çağıra söyleyebilirdik. sonra bir filme gider, bir kitap okur, denize bakar, bir martının bir lokma simit kaparabilmek için vapurların peşinden bıkmadan uçuşunu izleyebilirdik. paylaştığımız her an beynimize bir daha çıkmamak üzere kazınırdı.

özlerdik birbirimizi delicesine. bir saati yalnız geçirsek, bir sonraki saati iki saatlik yaşardık. yaşayamadığımız o bir saatin acısını çıkarmak için. peki biz ne yaptık? aşkı bir bekleyişin sırtına yükleyip ona sadece uzaktan bakmakla yetindik. her an aşkı yaşamak varken, her gün birbirimizi yeniden keşfetmek varken, bu yolda birer kaşif olmak varken sürgünleri yaşamaya mahkum ettik birbirimize.

bu sürgünlüğe son vermenin zamanı geldi artık. sana huzur vaad etmiyorum. aşkta huzur arayan yanılır. ben tutkunum, en koyu, en deli sevdanın sözcüsüyüm. onlar adına konuşuyorum. yarını olmayan zamanlarda hiçbir şeyi düşünmeden erimek adına konuşuyorum.

gözlerinin içine bakıp SENİ SEVİYORUM demek istiyorum. aşkın akışına kapılıp hiçbir kaygı duymadan gidebildiğin yere kadar gitmek istiyorum. kokunu içime çekmek, teninin sıcaklığıyla irkilmek istiyorum. yaşama senin adınla anlam katmak, mutluluğu bulmak ve bir daha kaybetmemek istiyorum.

seni istiyorum, yarın, öbür gün, öbür hafta, öbür ay, öbür yıl değil,
ŞİMDİ!

kördüğümsün fikrimde, çözülmeye niyetsiz
açan bir gül, gözyaşlarımla beslenen
mavi bir okyanus ömrüme inat, dalga dalga
yüreğime asırlık derdin binmiş, soluğu ensemde
saklasam da orta yerindeyim sevdanın
müebbet giymiş mahkumun uykusuzluğundayım
tutmayım seni, işkence kaldığın her an
gideceksen git, durma bir an
içimde depremler
içimde yangınlar
seni tutsam, ağlasan bıraksam
saçlarını belik belik yapsam
gözyaşlarım yüklü bulutlarla uğurlasam
kafamı vursam duvarlara
bir inada binse ömürlük sevdam
yıksa da, yıksa da yine mutluluğu aşkında bulsam
nasılsa adımlarına söz geçmiyor
gideceksin kafaya koymuşsun sen
kal desem faydasız… yakıyorsun
bir ömürlük sevdaya azrail oluyorsun…

ne olmuşsa bu yalancı baharlarda olmuş
kış bitmemiş, yakacak odun tükenmiş
kalmışım çırıl bir halde ayazlarda
sorgusuz bir sevda diye yaslanırken
çilesi yaklaşmış, hüzün takalarının,
yüreğimi saldığım hırçın sularda…
istanbul kalabalığımsın istanbul
koskoca toprakların derdi gibi apaçık
gün geliyor kemiriyor ıssızlığım
ve bir gün aslı olmayan bir gülüş.
yanağımın sana ayırdığım öpücük boşluğunda…
bunca kedere
bunca sevmişliğin üstüne
neyi uydursam kar etmez…
sisli bir ankara olur bakışlarımın altı
heybetinden devrilmiş dağ sanki
sokak arası berduşlar misali
sallana sallana geziyor sevmediğin adam şimdi
nasılsa adımlarına söz geçmiyor
gideceksin kafaya koymuşsun sen
kal desem faydasız… yakıyorsun
bir ömürlük sevdaya azrail oluyorsun…

yürüyorum bu boş sokakları
kırık hayaller bulvarında
şehrin uyudugu yerde
buradaki tek insan benim, ve yalnız yuruyorum

her ‘baba’ babadır da
babam gibisi yoktur dünyada…
o gitti
lakin hala dünya(m) da! ..

elim
elinde kayboldu
okul yolunda
ve aynı el
harçlık saydı ellerime
ortak olana kadar
devlet kasasına…

ya devletim! ..
ondan gelen haberleri
kendime sakladım
söyleyemem babama..

dün gece gördüm düşümde
‘rahatım iyi’ dedi
e yani
duyduğum herşeyi ona söyleyip
neden babamın rahatını kaçırayım ki! ..

alışkanlığımdır
ilk aşkımı da saklamıştım ondan
sevgilimden gelen ilk mektubu da
aslında babama aşıktım ben ’sevgilim’ derken
anneme olan sevdasını kıskanmıştım
besbelli! .

şimdi mi?
yok böyle bir şey
ellerime bakıyorum sadece
ve de yanağıma kondurduğu öpücüğün yerine
usulca dokunuyorum parmaklarımla
öyle sıcak ki! ..

gözyaşım soğutuyor yanağımdaki çölü
yağmur diyeceksiniz belki ona
belki de su!
hiç olur mu?
ben başka bir tarif buldum
tam da yakıştı gözyaşıma:

“insan olmanın laneti!”

Bir Kar Tanesi Ol..Kon Dilimin Ucuna…

Bugün resmine dokundum ben öptüm yine yine
Zaman ağır ol henüz erken demek için güle güle
Sesini özledim özledim çok haberim yok durmuş dünya niye
Seninle birlikte kaybolanları arıyorum başka şeylerde

Pedaliza

Dur. Bırak. Kımıldama kal biraz öylece ne olur
Kokun İstanbul gibidir
Gözlerin İstanbul gecesi
Şimdi gel sarıl sarıl bana kınalım
Gök kubbenin altında orda da beraber
Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali
Hasretimin çölünde sanki bir pınar gibi

İşte gidiyorum;
Birşey demeden
Arkamı dönmeden
Şikayet etmeden
Hiçbirşey almadan
Birşey vermeden

Yol ayrılmış, görmeden gidiyorum!

Ne küslük var ne pişmanlık kalbimde

Yürüyorum sanki senin yanında
Sesin uzaklaşır herbir adımda
Ayak izim kalmadan gidiyorum!

Gerdiğin tel kalbimde kırılmadı
Gönülkuşu şarkıdan yorulmadı
Bana kimse sen gibi sarılmadı
Işığımız sönmeden gidiyorum!

Hasret beni yordun sanma
Sancım diner elbet zamanla
Kimbilir belki bir gün kurtulurum sonunda
O eski günlerden
O simsiyah nefessiz günlerden

Öyle bir şey ki bu, kolay anlatamam
Atsan atılmaz, satsan satamam
Eksik bir şey mi var, anlayamam
Bak çayım sigaram, her şeyim tamam

Seni böyle görmek istemezdim yar
Sacların kar beyazı yüzün solgun

Seneler doldurmus gamzelerini
Ama gözlerine dokunmamış yar

Düşlerin Parlayıp Söndüğü Yerde
Buluşmak Seninle Bir Akşam Üstü
Umarsız Şarkılar Dudağımda
Bir Yarım Ezgi
SIĞINMAK..SIĞINMAK GÖZLERİNE BİR AKŞAM ÜSTÜ

 Seni Ararken Kendimi Kaybetmekten Yoruldum..

Bulduğumu Zannetiğimde Kendimden Ayrı Düştüm…

Aziz Nesin, asıl adı Mehmet Nusret, Nesin 1915 yılında İstanbul’da doğdu.
Türk gülmece yazarı. Gazetecilik, yayıncılık yaptı. Toplumun kimi tiplerini olağanüstü bir ustalıkla karikatürleştiren, bürokrasiyle alay eden, devlet çarkının işleyişindeki bozuklukları gülünçleştiren yapıtları, adının yurt sınırlarını aşarak başka ülkelerde de tanınmasını sağladı. Buna karşılık, savunduğu görüşlerden dolayı sık sık kovuşturmaya uğradı; yargılandı; hapis ve sürgün cezaları çekti. Toplumun her kesiminde, her gün yaşanan olayların çelişkili yanlarını, bunların doğurduğu gülünç durumları, her çevrede rastlanan tipleri konu edinen gülmece, romanlar yazdı.

Şimdi neler avutsun beni

Hiçbirşey umrumda değil

Martılara kanatmış denizin kokusu
Toprak bir damlaya gönlünü açmış
Nergisler baharı müjdelemiş
Dar sokaklarında çocuk sesleri varmış evimin

İnan umrumda değil
Sen bir tek kalbimi özgür bırak
Giderken al gülüşlerimi
Seni gördüğümde bedenimi saran titreyişlerimi
Al benliğimi..
Bırak parçaladığın yüreğimi
O ellerki tutmaya kıyamadığım.

Avaz avaz bitenler için mi gözyaşlarım
Bırak diyorum, hani aldığın gibi değil
Olduğu gibi bırak

Alışkın bu beden parçaları toplamaya
Bilmesinler diye yamalara sarmaya
Duymasınlar diye içinden ağlamaya

Eylülde ayrılık dedi fallar
İnanmam dediğin kelimeler götürdü seni..

Umrunda olmayanları bende de bitirdin sonunda.

Pedaliza

sen gözden kayboluncaya kadarmış bu şehrin güzelliği
kararlı bir ayrılığa gittin diye
nefret ediyorum bu gardan, bu otobüslerden…
bu hüzün sımsıcakken
aşka ilk kez yenilmişken
nasıl giderim sobası sönmüş evimize?
ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!
‘‘ve insan ayrılırken de büyük olur…‘‘ diyecek kadar
cesaretli olmadım hiç…
gözyaşlarımı içime akıtıp
kabullenmeden önce yokluğunu direniyorum
sen geceyi geçerken başını cama yaslayıp
bir kar fırtınasını seyrediyorsun
beyaz bir hüzün üşütüyor seni
hırkana dolanıyorsun…
beni hatırlıyorsun, sevinçlerimizi
kavgalarımızı da…
gözündeki yaşına uymayan
bir gülüş sarıyor yüzünü
otobüs camındaki görüntünü görüp irkiliyorsun
bana bavulunu bile taşıtmadığın yolculuğuna
yeniden başlıyorsun…
dinlediğin radyo
ayrilik şarkılarıni kesip
‘‘kar yağışı ülkeyi felç etti‘‘ diye abartırken
yalnızlığına bir bensizlik taşıyorsun…
sen beni düşünmeyi suç sayarken
ben içimde açtığın uçuruma düşmeden önce
seni biriktiriyorum…
tenimde parmak izlerin, kokun…
şimdi pusuya yatmış bir kederin
beni yalnız yakalamak için öfkelendiğini biliyorum
o yüzden kalabalıklaşıyorum
düşmeden dostlarıma tutunuyorum…
biliyorlar sensizliğimi
sebebi belli bir yangında yanacağımın telaşındalar…
en teselli veren cümleleri kuruyorlar
ve içlerinden biri unuttum diyor giden aşkını
(sarılırken yeni sevgilisinin beline
eski sevgilisine sarılır gibi)
ama sen sıradan bir alışkanlık değildin ki!
biraz sonra herkes iki kişilik dünyalarına dönünce
ben nasıl taşırım beni ve omuzlarımdaki yitik sevdayı?
nefesini yüzümde duymadan gelir mi uykular?
sabah olur mu?
sen olur musun bir daha?…
işte herkes gitti…
yüzümde kalan son gülümseme de yalan oldu sonunda
korkuya benzer duygularla tanıdım aşkın ikinci yüzünü
ayrılığın şiirine hiç dokunmamıştım
her şey seninle başladığından
güzelliklerin bile adını koymamıştım
hiç bir yasa seni benden koparamayacakken
şimdi nasıl yaşarım sensiz?…
ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!…
‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir…‘‘ diyecek kadar
kahraman olmadın hiç…

Bir rüzgar takılır peşimize
en yorgun ağaçlarımız hırpalanır…

En geç ücüncü satırında tanırız
ismini gizlemiş dostları
bir öğle sıkıntısında hatırlarız
en kötü şiirimizin bile
bir dost dilinde nasıl şarkıya dönüştüğünü

Bir rüzgar çarpar yüzümüze
Denizlerimiz öfkelenir…

Yazıp ta şişe içinde
denize attığm mektubumu
son selde ben buldum yine…
Derin ve kirli limanlarda bekleyen
bir taka kaderi benimkisi
Hamburg’dan Ereğli limanına satılmış
yeni yalnızlıklar büyütmüş

Bir rüzgar çatıları döver
gökyüzünün rengi değişir…

Ayrılıklardan döneriz, uzun hasretlerden
Trenler kanar, otobüsler, otel odaları…
Koşarız kötü anılar hortlamasın diye dar sokakları
Masada hayat yarım, annemin sevgisi yarım
Gözlerimizde kasaba utangaçlıkları
Solar yüzümüz, eskir ellerimiz
boyası gibi yeşil evimizin
ömrü kısalır tüm sevinçlerimizin

Bir rüzgar bırakır peşimizi
satar bizi kirli bir yağmura…

Kolkolaydık meyhane çıkışında
Ud sesindeki tutsaklığımıza son verip
Uzanmak istedik yıldızlara

Pardon dedi bir çocuk

öyle ya
Onlarda yalnız dolaşmıyorlar mıydı

Çektik içimize nihaventleri
Ellerimiz marpuçda
Sonrasında fokurdadı aceme kürdi bir şarkı
Hüzzam gönlümün gece kokan meyanlarında

Bir sipsi değiştirmek kolaylığında
Şu uzun gecenin gecesi olsam ki
Bir şarkı uçursak geceye
Sarsa bizi be sevdam.

Bir nara patlar Tophane keşhanelerinde
Zarlar bile ıradı düşeşten hepyeklere.
Şerefe vurulan öküzgözleriyle
Paylaştık gururumuzu çilingir sofralarında

Haliçte gün doğacakmış dediler de
Kıbleyi şaşırıp yüzüm döndü sevdaya.
Aşkıma sarmışken o muhabbetleri
Tenim ürpertilerde, yürekse çırılçıplak;

Yenicami önünde üç Çigan raksında
Ay, venüse göz kırpıyor arsız hovarda.
Avucumda bir baykuş sesi hapsolmuşken
Şarkım ağlamakta ney düellolarında.

Yorgun sürünmede ayaklarımız
Dilimizde pelesenk gece kirpikli kadın
Ne etsek silinmiyor o gece bakışlar
Ne etsek bitmiyor Endülüs yokuşları.

Kalkıp ocakbaşındaki kömür sohbetimizden
Vuruyoruz sandal sefalarıyla Göksuyu.
Öyle uzanalım nağmelerinde

Kalsa da mazinin hatıra şarkılarında
Hala içimde mesiredir o veda busen

Sabah karşıladı gün doğumunu da
Aldı renklerini verdi erguvanlara.
Gün doğdu biz tükendik şarkılarla
Sarıldık Çamlıcada sevda yorganlarına.

Dalarken notagahın nizamiyesine

Pardon dedi bir çocuk
Şarkınız Düşmüş…

Bu gün ilk defa mutluluk siiri yazacagim…
Yillanmis, ag tutmus üzüntülerin ardindan.
Derin derin ilk nefes alisim durgun ama ilk.

Düsünürdüm hep bir cinara yaslanmak nasil olur diye.
Bir seylerden korkmadan yasamak !
Gülümserken icinden geldigini bilmek.
Ve konusmak endisenin ardina siginmadan.
Dügüm dügüm bogazina dizilmis ciglik birikintilerinden bir anda ayrilmak !

Gec kalislarimin hesabini yaptim bugün…
Sen bana , ben sana susarak ne kadar gec kalmisiz.
Duygulari bitmeyen Mürekkebin yazmasi ne güzelmis meger..
Yillanmis gec kaldigim cinarim benim !!
Hosgeldin Soluguma, Solyanima !!

Korkusuzca dayadim sirtimi sana,
yargidan uzak bakislarina..
Parmak uclarinla dokundun ,
zifiri siyah düslerime ve aydinlattin..
Derin mavi görünmezin dalgalarinin arasinda,
rotasi sasmis, pusulasiz Dünyama,
Hosgeldin cinarim hosgeldin Bana !!

Zulada sakladiklarimi cikariyorum artik,
naftalin kokulu sandiklardan..
hani hep dilimin ucunda birikipte
söyleyecek biri yok diye sustuklarimi söyleyecegim sana..

Bahar ile hazan birlesmez arada yaz var sevgili yar,
sen baharda cicek ben Hazan da solan yaprak derdi sair.
Oysa düslerden uzak gercege ramak. yakinima , yamacima ,
Hosgeldin Cinarim Hosgeldin Bana !!

Sofra $en cinekop Oltada, sen yanimda..
Beyaz bardakta, cakir keyif !!
Hayat burada demeyeli ne kadar olmus.
Susmak ne illetmis konusmak ne özgürce.

Yüregimi derinden bir bicakla acitarak,
sessizce kanatip, nefesimi susturup, iz birakarak,
Hosgeldin Cinarim …

Kaldirimlarda sayili günler yasayan ömrüme..
Kirilgan kavgalarima ve nutku tutulmus hislerime ..
Duydugum en hüzünlü sarkisinin En kuytu namesine..
Her gece yelkovanla akrebin bulustugu sakagima ,
Hosgeldin Cinarim

Soluguma , solyanima, suskunluguma ,
susmak zorunda
kaldiklarima ..
Hosgeldin cinarim.

2004 – Günaydın Gece

Güzellik bakan gözdeymiş. Niyetmiş her şeyi güzelleştiren, olmazları olduran. Sevgi, açılmayacak sanılan, üzerine kilit vurulan tüm kapıların anahtarıymış. Tam da ümitsizliğe düşmeye ramak kala doğuruvermiş güneşi üzerimize Yaradan; parlak ve sıcak… Tatlı dille, güler yüzle söylenen sözlere doyulmazmış…

Bu kitap, güler yüzle, düşünerek okunsun, yüreklerde sevgi dokunsun, insanlar sevdiklerine sevgiyle dokunsun, ellerindekinin kıymetini bilsin, yurdunu sevsin, kendini tanısın, bilsin diye yazıldı. Bir gece sabaha karşı ciyaklayarak dünyaya geldiğini cümle aleme duyuran çocuklar gibi, gece, sabaha karşı yazılmaya başlandı.

Herkes bana sorup dururken ‘Nasıl oluyor da bu kadar pozitif bir insan olmayı başarabiliyorsunuz? ‘ diye. Dilersek, karanlıkları bile nasıl aydınlatabileceğimizi, geceleri nasıl gündüz yapabileceğimizi anlattım dilim döndüğünce.

Hep birlikte söyleyelim hadi. Günaydııınnn gece! ! !

Her defasında aynı tat var sanıyorum,
Oysa ne çok yalan var ne çabuk aldanıyorum,
Belki bir yerde duruyordur diyorum
Ve buldum sandığımı o yere koyuyorum,
Belki biraz diner sandım seversem yeniden içimin acısı,
Oysa ne kalbim bıraktı acıyı ne de dudaklarım acının tadını,
Öylesine vurucu bir dalga gelip geçen üzerimden,
Her defasında hayallerimi yıkan,
Ve akıp giden bir dalga tadıyla tenimin,
Seni bana beni sana karıştıran tuzuyla terimin!
Tek başına sevdiğim gibi tek başına yıkabilir miyim dalgaları?
Sevişmesem yazabilir miyim böyle masalları,
Sevmesem diner mi içimin yası?
İrade nedir bilir misin?
Durup bakmak sana bir köşeden,
Çocuk gibi gülümsemek içimde solanı görme diye
Ve dokunmadan hissetmek nasıl koktuğunu,
İçmek dudağına değen kokulu çayın bardakta kalanını, her yarım bıraktığını,
Gittiğin zaman kapıyı kapatıp geride kalanlara kahkaha atmak gizlenircesine,
Nasıl bir yakalanma korkusudur
Sorma!
Bilemezsin nasıldır sana iradeli davranmak…
Küçük bir kızı oynayıp, kocaman bir kadını saklamak,
Ve istendiğini hissedememek,
“Dur! Sus! Yapma!”yı bilmek,
Bilip beyninden kalbine hiçbir hücrene söz geçirememek,
Tekrarlanan bir sayfanın üzerinden her gün geçmek,
Bazen yokmuşsun gibi davranıp,
Olduğun her ana şükretmek,
Ve geçtiğin yerlerde diz çökmek…
Oynamak! Hep oynamak, rolü iyi omuzlamak,
Durmak!
Susmak! Sustuklarını yutmak,
Bilmek ve de…
İmkânsızlığını, olmayacağını…
Göze alamayacaklarını görmek,
Sana iradeli davranmak nasıldır bilemezsin…
Başka biriyle 2. yastığı paylaşıp,
Göz yumup seni düşlemek…
Nasıl bir fahişeliktir bilemezsin!
Aşk insanı bu kadar ucuzlatır mı?
Hayal etmek dediğin bu kolay mı?
Başkasına soyunup sana tüm kapıları kapamak nasıl bir örtünmektir bilemezsin!
İşte bu yüzden bacak arasında değil aşk,
Sen her şeyi biliyorken,
Ben her şeyi göze almışken,
Sana uzaktan kıvranmak,
Nasıl acılı bir kanserdir bilemezsin!
Gecenin en berbat saatinde,
Dudaklarım titreyerek, boynuma dolanan saçlarımdan nefret ederek uykusuzluğuma sövmek,
Ve imkânsızı bildiğimden kızamamak sana,
Nasıl bir öfkedir bilemezsin!
Bırak gel her şeyi!
Ben kaçıp gitmeye hazırım,
Bırak boğulmama, içinde kalmama izin ver!
Yüzüme dokun, konuşma,
Çay yapayım, sabaha kadar susalım,
Bana bakarak uyu,
Giden ben olayım!
Geride kalanı ya al ya da bırak,
İçimde her şey noktalanmış kalsın,
Seninle virgüller atamamak hayata,
Nasıl bir noktadır ki dönemezsin,
Seni iradeli sevmek nasıl bir açlıktır bilemezsin!
Dilerim böyle bir zulme hiç bulanma,
Ve hiçbir aşka tek başına doyma,
Hayran değilim ne asaletine kalbimin ne de sabrına,
Sana her baktığımda onu acıtmak nasıl bir günahtır bilemezsin!
Hiç sorma!

Bedenin yükünü ayaklar taşır, ruhun yükünü yürekler…

Bütün ağırlığınızı ve yorgunluğunuzu kaldıran ayaklarınız için rahatlığı ve şıklığı bir arada barındıran ayakkabıyı seçersiniz.

İçinizin acılarını,sıkıntılarını,kırgınlıklarını ve hayallerini yüklenen yüreğiniz için de huzur verici ve “güzel” bir aşk ararsınız.

Zaten aşklar da ayakkabılar gibidir…

Bazıları çamur yağmur, toz toprak kar buz gibi her türlü “kötü hava” koşullarına dayanıklıdır.

Bazıları ise ummadığınız kadar kısa zamanda çabucak “yamulur” ilk yağmurlu havada “altı açılır” veya güzel havalarda bile “iki günde bozulup” gider.

Aşkları da ayakkabılar kadar “itinayla” seçmezseniz,tıpkı ayağınızda olduğu gibi yüreğinizde “nasır” oluşabilir.

Dar gelen bir ayakkabıyı sadece tarzını beğendiğiniz için “zamanla açılır” diyen satıcıya inanarak alırsanız, zaman içinde ayak kemiklerinizde “deformasyon” başlar.

Ruhunuzu daraltan bir aşk içinde yalnızca fiziksel beğeniye kapılıp “zamanla düzelir” diyenlere kanarsanız, yine zamanla içinizdeki olumlu duyguların “çarpıldığını” görebilirsiniz.

Aşık olabileceğiniz insan türü, tıpkı ayakkabılar kadar değişik stillerde, farklı kalitelerde ve sayısız “renktedir”…

Aşkı bir çeşit serüven olarak “spor” gibi yaşayanlar, aynen “spor ayakkabı” gibi dikkat çekici ve rahat kişileri bulurlar.

Tersine aşkta tutucu ve istikrarlı olmayı benimseyenler “klasik ayakkabı” gibi muhafazakar çizgiler taşıyanlara tutulurlar.

Dekolte ayakkabılar gibi sadece cinsellik ve eğlence zevkleriyle ateşlenen aşklar vardır.

“Bez” ayakkabılar gibi kısa ömürlü “tatil aşkları” ise hemen herkesin kişisel tarihinde mevcuttur.

“Marka” ayakkabı alır gibi, sevgilinin kariyerine ve maddi durumuna “tutulan” aşıklar görürsünüz.

Katı plastikten “yağmur çizmesi” edinir gibi mantık süzgecinden geçirip “işe yarar” biçimde yaşamak isteyenleri de bilirsiniz.

Ayrıca ne tuhaf ki, psikolojik testlerde “zaafı” olup evine sayısız çeşitte ayakkabılar yığan insanların aynı
zamanda “değişik” türde aşklara da zaafı olduğu söylenir.

Evet, aşk “ayakkabıdır”.

Aynen ayakkabınıza bakım yapmayıp “hor” kullandığınız zaman kolayca eskittiğiniz gibi, aşkınıza da dikkatli davranmayıp özen göstermediğiniz zaman kısa sürede “eskitirsiniz”.

Ve nasıl ki “delik” bir ayakkabıyı tamir ettirdiğinizde yalnızca “bir miktar” ömrünü uzatmış olursanız; “delik” bir aşkı onarmaya kalkıştığınızda da “asla eskisi gibi olmayacaktır”!

Can Yücel

 
Farklı oldu gönül ağrıları..karşısına çıkanı bir başka sevdi bu yürek
Kopup giden her parçasında dirildi ,çoğaldı…

Hayat hangi yöne akıp gitsede,inançlarımız, birlik beraberliğimize vesile olan mübarek günlerimiz yüreğimizde ayrı bir çoşku…
bir mola sanki bu koşuşturmada
yüreklerimizi ferahlatan, ohh yine bir bayram daha ve ben gülümsüyorum dedirten nefes alışı..

Kutlu ve mutlu olsun

Kimi çok sevdi diye,kimi düşündü,kimi yazdı çizdi,kimi anlatamadı diye…

İnsan var olduğundan beri hep sürgün bir yerlere….

nehirler yarışır, çağıldar gözlerinde
o nehirler benim nehirlerimdir
aşk
ki azar azar benim yerimdir
üşüyorsam, sokaktaysam, yalnızsam
gözlerin ey yâr benim evimdir

ne gül
ne yarın!

gül,
küle karılmış günlerin tortusunda
yarın,
vurulmuş yatıyor bugünün avlusunda

sakla yamalarını kalbim…

insanlar büyüdükçe günler kısalırlar
günlerimiz gibi aşklarımız da
yittikleri duraklarda kalırlar

sakla yamalarını kalbim…

kendini bıçak gibi ışıyan yeni güne bağışla
yürü, arkana bakma, ama umursa
bazen anılara en çok yakışan elbise
birkaç damla gözyaşıdır unutma

Değişen ben değilim
dönüşen savaş
yaşlanmakla ıslanmak aynı şey:

bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlanmak

şimdi ölüm bile yetmiyor
acılarımızı tartmaya
dostlar
alıngan bir sahili pinekliyorlar
bir merhabayı bıçaklar gibi artık
selamlaşmalar

değişen ben değilim
dönüşen savaş

artık zaman bile yetmiyor
yaşadığımızı sanmaya

yine de ışıklar bu kenti
güzelmiş gibi gösteriyor
geceleri…

geceler…
yani
Ahmet Haşim in kafiyeleri…

seni aklıma düşüren
yerçekimi değil
yalancı yıldızlar
öyle uzaksın ki
üflesem soğuyacaksın
sarılsam okyanus

bir aşka yetecek kadar
ve anımsatacak kadar
sebepsiz bir ölümü,
acılarımız
ve kafiyelerimiz var…

işte hepsi bu kadar…

Bir akşam getir bana,
Bütün akşamlardan farklı
Hançerle güneşi batır deniz kan rengi olsun
En güzel yerinde değişen ufkumuzun
Yaşayalım, eskiden duyduğumuz masalı

Zamanlar kalleş şimdi, herşey artık bir oyun
Manzaralar hüzünlü insanlar ağlamaklı
Bir akşam getir bana, gizlice ve en saklı
Saatleri birer birer dudaklarında sun

Günler; şimdi kırık bir cam parçası, boyalı
Gel dinle, telleri ses vermiyor ruhumuzun
Biz bu şehirin gürültüsünde kaybolalı

Bir akşam getir bana, yaklaş, sessizce soyun
Baksana perdeler inik, kapılar kapalı
Sus! Akşamla gelişini kimseler duymamalı

Özledim sesini ne olur konuş
Bir gül açtır zamanların ötesinden
Karanlıklar içindeyim, kapkarayım bugün gel
Gök mavisinden, deniz mavisinden
Bana bir şarkı söyle
İçimde bir şey kımıldıyor
Gözlerim kan çanağı, yorgunum, uykusuzum
Bir baksana ne haldeyim deli divane
Yaralıyım, çaresizim umutsuzum
Bana bir şarkı söyle
Yağmur ol yağ üstüme, güneş ol ısıt
Dökül karanlığıma ışıklar gibi
Al beni, en uzaklara götür
Sesin, aksın içimde bir pınar gibi
Bana bir şarkı söyle
Bütün renkleri kat birbirine
Buram buram bir turuncu getir geçen yazdan
Bir tüy gibi, bir bahar dalı gibi
Hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan
Bana bir şarkı söyle
Yağan kar nasıl hazin yağar bilirsin
Kurşuni bir gökyüzünden ağlamaklı
İşte öyleyim, kapkarayım bugün gel
En hüzünlü sesinle, en dokunaklı
Bana bir şarkı söyle..

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran,sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Çay bardağında
Bırakılan dudak payı
Kadar bile
Uzak kalamam
Gözlerine

Yakın olsun isterim
Ellerime ellerin
Yanındaki beton binaya
Yaslanması gibi
Köhne bir evin

Ne zaman bir çocuk ölse
gözü evlerinde
annesinin kavurduğu
helvada
kalır

Yoksul bir çocuk görsem
yağmur altında üşüyen
köprü olmak geçer
hiç değilse
içimden

Her akşamüstü oyuncakçı
camekanından
çocuk ellerinin
izlerini
siler

Kabuğunu koparmadan
ne bir elmayı soyabildim
ne de iyileştirebildim bir yaramı
ama karşıma çıkınca
kızmadım hiç elma kurduna
bendim çünkü bıçağı saplayan
onun yurduna

Şair diyorlar benim için
bilmiyorum oysa
her şiire konmalı mı uyak
her yere nedense
konamıyor tayyare
hay dilimi
arı türkçe soksun; uçak

Kaptan olmak isterdim
aynanın karşısında
eski bir sinema yıldızı
gibi ağlayan
İstanbul hatlarında
bir fırça hafifliğiyle gidip
gelen vapurlara

Eskimo bir şair dokunuyor omuzuma
ve Kız Kulesi’ni göstererek
bırak artık diyor üzülmeyi
yedi tepeli bu şehirde
şiir okunacak tek yer
elbette denizin ortasındaki
şu küçük buz dağı

Terzi olsa da babam
sökük dikmesini beceremem
beni yalnızca sen anlarsın
iğnenin deliğinden geçsin
diye ipliklerin
bir anlık ıslatıldığı dudaklara
takılıp kalan annem

nasıl da yağmıyor yağmur
gözlerim sırılsıklam
sahile vuran dalgalar kadar maviyim belki
mavinin her tonu ellerimde
maviler sırılsıklam

köhne bir mekanda mı söylemiştik,
tamburlu şarkıları..?
kimin eli vurmuştu yüreğin hüzzamına..?
sen arkadaş..! Nasıl da yıkılmıştın son notada
uzak değil yakındı ama
yorgundu yaşananlar
bu kadeh de med-cezirlere deyip,
masaya yığılan
ve sürüklenerek bir köşeye yatırılan,
sakallı sarhoş gibi yorgundu yaşananlar

biz değil miydik,
sen değil miydin isimsiz sabahlara sevdalar kazıyan..?
tozlu fotoğraflardaki gülüşünü arama
kayıp gençliğin değil şişelerde gördüğün
günahı bile yeter dediğin o fahişe
uğruna delirdiğin o kaltak
dudaklarının hangi kıyısına demir atıyor şimdi..?

biz değil miydik,
sen değil miydin sevgiyi yürekte arayan..?

çal ustam
konuştur şu tamburun tellerini
köhne de olsa mekan,
sağlamdır bedenlerimiz
körpe yalnızlıklara,
körleşmiş bakışlara,
bir şişe de ben devireceğim

pardon..?
bir şarkı mı istediniz..?
hay hay, lafı mı olur
yalnız hiç susmam başlarsam
yüzsüzüm biraz
beceremem naz yapmayı

hadi çal ustam
çal hadi
sen değil miydin şarkılarla sevişmeyi,
mısralarla oynaşmayı öğreten..?
tüm şarkılar kadın
tüm şarkılar erkek artık
bakire bir mısra bile kalmadı avuçlarımızda

nasıl da yağmıyor yağmur
nasıl da dönmüyor başım
gözlerim sırılsıklam..

sesi soluğu kesilmiş bir aşkın ortasından yürüyoruz
acılarımızı saramayacak kadar uzağız artık

kirpiklerimizde beslenen düşler,
yeni doğacak sevgililere miras
düşünüyorum da,
belki biz sevgiyi değil, hep ayrılığı büyüttük seninle
çıplak bedenlerimizden akan özlemler yanılttı bizi
yağmur yağarken anımsadığın ben değil,
yalnızlığındı belki de
ve ben yalnızlığını bile özledim desem,
beni duyamayacak kadar sessizsin artık

nakaratındayım anıların
beni bu gece dehlizlere sürükleyen Timur Selçuk,
babasının şarkılarını söylüyor
öyle hüzünlü, öyle hasret, öyle tutkulu
ben de senin şarkılarını söylüyorum
is gibi, sus gibi, öyle vurgulu
kaçırıp getireyim kendimi yanına bir an için desem,
sana sarılamayacak kadar yorgunum artık

dağınıklığını toparlarken odamın,
elimde kaldı bir kitabın içinden düşen resmin
göz göze geldik bir an,
gözlerinde ’seni seviyorum’ bakışın
kara çalılar ardına saklanan sinsi bir isyan kaşıdı yüreğimi
resimlerde kalacak kadar yabancı değildik o zaman
her şeyden önce dostumdun,
ıslak hüznümü bile varlığınla gülümsetebildiğim
şimdi gözlerinde yeniden kulaç atmak istiyorum desem,
mavilerinde yüzemeyecek kadar bitkinim artık

nerede yanlış yaptığımı itiraf etmedi aşk
ilam kağıtları birikmiş bir sevda duluyum
şarkıların sakiliğini tek başıma yapıyorum,
rakı makamına göre kadehe doluyor
bilirsin işte, artık sevmek istemeyen kadınlık halleri
an geliyor,
kalbim kanatlanıp göğüs kafesine girmek istiyor desem,
semalarında süzülemeyecek kadar yaralıyım artık

ağdalı sevdim seni ama yapışkan değil
sevmek çekip gitmekti gerektiğinde, bunu bildim
sadece şiirlerimde konuşabildim, bağıra..çağıra
kızdın ve kırıldın sitemlerimin tavşan dudaklarına belki ama
sevdim seni, ayazda..boranda
ah o sadekâr ellerin bedenime yeniden dokunsa desem,
ellerini bedenimde tutamayacak kadar titriyorum artık

bir kedi gözlerimin içine baktı
ruhumdan bir deniz geçti, dalgaları göğsüme çarpttı
antika bir fincanda iç çekişlerim kaldı
gül kurusu perdeler, mutluluğuma kapandı
anılar dudaklarımı öptü, dudaklarım sızladı
çok zaman sonra sen de öp beni desem,
öpüşlerimiz bizi yakacak kadar sıcak değil artık

ve sen, her şeye rağmen gelip, ’seni seviyorum’ desen,
bu iki kelimeden ölesiye korkuyorum artık..

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geçiyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Bir şey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
İstanbul’u dinliyorum.

Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu

Birdenbire,
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar…
Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire.

beni güzel hatırla
bunlar son satırlar….
farzet ki bir rüzgardım
esip geçtim hayatından
ya da bir yağmur
sel oldum sokağında
sonra toprak çekti suyu…
kaybolup gittim
belki de bir ruyadım senin için
uyandın ve ben bittim….

beni güzel hatırla
çünkü sevdim seni ben
herşeyini….
sana sırdaş oldum
dost oldum koynumda ağladın
yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini
beni üzdün kınamadım
alışıktım vefasızlığa
el oldun aldırmadım…

beni güzel hatırla
sayfalarca mektup bıraktım sana…
şiirler yazdım her gece
çoğunu okutmadım
sakladım günahını sevabını içimde
sessizce gittim…
senden öncekiler gibi sen de
anlamadın…..

beni güzel hatırla
sana unutulmaz geceler bıraktım
sana en yorgun sabahlar…
gülüşümü….
gözlerimi…
sonra sesimi bıraktım
en güzel şiirleri okudum gözlerine baka baka….
söylenmemiş merhaba’lar sakladım her köşeye
vedalar bıraktım duraklarda…
ne ararsan bir sevdanın içinde
fazlasıyla bıraktım ardımda….

beni güzel hatırla
dizlerimde uyuduğunu düşün
saçını okşadığımı
üşüyen ellerini ısıttığımı
mutlu olduğun anları getir gözünün önüne
alnından öptüğüm dakikaları……
birazdan kapını çalan kişi olabileceğimi düşün
şaşırtmayı severim biliyorsun?
bu da sana son sürprizim olsun:
şimdi seninle yaşan günleri ateşe veriyorum
beni güzel hatırla
gidiyorum…..

Yine kesildi sesim soluğum
Kelimelerimi çaldı bu gidiş
Ağzımı ayrılık açmıyor!
Tek bir sözüm kalmadı söylecek…
Duyduklarım ise,
Artık kulağa hoş gelmiyor…

Bana sorduğun hiçbir sorunun,
Cevabı yok bundan böyle.
Sıkıldım,
Bildiğin soruları cevaplamaktan…
Yoruldum,
Çıkışı olmayan labirentinde,
Her gece kaybolmaktan…

Ben sorunları severim
Sen soruları…
Cevap ver o zaman bana;
Penecerenin buğusuna yazdığım
O iki kelime,
Duruyor mu hala bakışlarında?

Kalabalık kentler ürkütür yüreğimi
uğultular doldurur beynimi yürüdükçe
tüm gözlerden incinmiş bir bakış sızar istasyonlara
kirli vagonlarda taşınan ince bir hüzün gibi ki,
hep aynı yerimi burkan

bu yüzü kirli şehirde
kimse kimseyi sevmiyor
bilmiyor avuçları kar çiçeği kokan
bir çocuğun saçlarına dokunmayı
şiirler okumayı bir alacaşafağa

kaç kez uçuruma ittiysem yüreğimi
bir çift göz gördüm deltalarda
yalvaran bir ses
kırıldı içimde yıllarca gizlediğim ayna
kalbime batıyor şimdi kırıkları
nehirler boyu kanıyorum
ateşler boyu yanıyorum
alın götürün beni buralardan allah aşkına
dayanamıyorum

nereye baksam denizi duman
neye dokunsam ah
hüznün acıyla öpüştüğü bir kıyıda kaldım
yok gidemem başka bir liman
anla
al bu acıları koy bir yana

kör bir sevdanın imgeminde
bir yanı Mecnun’dur çöllerimin bir yanı Leyla
bir yanı Yusuf’tur zindanımın bir yanı Züleyha
şimdi yorgunum her akşam yollara bakıp ah çekmekten

nereye baksam güz bahçeleri
nereye gitsem üstüme devrilir gök
kime nasıl anlatırım sancılarımı, kim anlar beni
hasretin bin çeşidiyle delik deşik yüreğim
kimsem de kalmadı artık halime ağlayacak
böyle boynu bükük duruşum ondan
ondan bir yanım hep vurgun, hep yetim, hep kırgın
ömrüm vay

şiir cıvıltıları oysa gönül ormanımda
yıldız ışıltıları
uzanıpda tutamıyorum
hüznün en karanlık sularında boğuldu sevinçlerim

unutulmuş bir sokak ortasında
düş denizlerine bırakıyorum soluğumu
ellerim üşüyor, yüreğim, gözlerim üşüyor
kimseler bölüşmüyor sevinçlerini
uzak bir kıyıda kalıyor hayallerim
bütün iskeleler yıkılıyor
bütün iskeleler yıkılıyor
hiç bir gemi almıyor beni
bir damla gözyaşı olup akıyor yüreğim avuçlarıma
yüreğim deliboran, yüreğim delipoyraz, yüreğim kan

hasret ki, kızıl alev bir güldür
koparıp göğsümden ateşlere atıyorum
hiç kimse çekip almıyor
hiç kimse çekip almıyor kalbimi ateşler içinde
kanıyor en katı yerinde gece, yanıyor yüreğim
yüreğim alev topu
yüreğim kanrevan
yüreğim nar
yüreğim vayyy

tutunduğum dal kırık
sokulduğum kucak çiçek açmıyor
aldırmıyor çığlıklarıma sevdasına yandığım hayat
acının ve ateşin burgacında
ince bir sızı gibi geçip gidiyor ömrüm

nasıl katlanacaksa kalbim bunca ağrıya
ömrüm oy
ömrüm oy
ömrüm oy

Bir tanem!
Son mektubunda:
‘Başım sızlıyor yüreğim sersem! ‘ diyorsun.
‘Seni asarlarsa seni kaybedersem;
diyorsun;
‘yaşıyamam! ‘
Yaşarsın karıcığım,
kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda; yaşarsın kalbimin
kızıl saçlı bacısı
en fazla bir yıl sürer
yirminci asırlılarda
ölüm acısı.
Ölüm
bir ipte sallanan bir ölü.
Bu ölüme bir türlü
razı olmuyor gönlüm.
Fakat
emin ol ki sevgilim;
zavallı bir çingenenin
kıllı, siyah bir örümceğe benzeyen eli
geçirecekse eğer
ipi boğazıma,
mavi gözlerimde korkuyu görmek için
boşuna bakacaklar
Nazıma!

Ben,
alaca karanlığında son sabahımın
dostlarımı ve seni göreceğim,
ve yalnız
yarı kalmış bir şarkının acısını
toprağa götüreceğim…

Karım benim!
İyi yürekli
altın renkli,
gözleri baldan tatlı arım benim:
ne diye yazdım sana
istendiğini idamımın,
daha dava ilk adımında
ve bir şalgam gibi koparmıyorlar
kellesini adamın.

Haydi bunlara boş ver.
Bunlar uzak bir ihtimal.
Paran varsa eğer
bana fanila bir don al,
tuttu bacağımın siyatik ağrısı,
Ve unutma ki
daima iyi şeyler düşünmeli
bir mahpusun karısı.

Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak.
Ceylanı kurtardım avcının elinden
ama daha baygın yatar ayılamadı.
Kopardım portakalı dalından
ama kabuğu soyulamadı.
Oldum yıldızlarla haşır neşir
ama sayısı bir tamam sayılamadı.
Kuyudan çektim suyu
ama bardaklara konulamadı.
Güller dizildi tepsiye
ama taştan fincan oyulamadı.
Sevdalara doyulamadı.
Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak.

Denizin üstünde ala bulut
yüzünde gümüş gemi
içinde sarı balık
dibinde mavi yosun
kıyıda bir çıplak adam
durmuş düşünür.Bulut mu olsam,
gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
yosun mu yoksa? ..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla

 

 

 

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi
Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul’da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi
Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

Başım köpük köpük bulut,
içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
budak budak, serham serham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril.
Koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil
Yapraklarım ellerimdir tam yüz bin elim var,
Yüz bin elle dokunurum sana, Istanbul’a.
Yapraklarım gözlerimdir.Şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, Istanbul’u.
Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında

Kimdi kimdi kalan
Giden mi suçludur herzaman?
Ne zaman başlar ayrılıklar
Dostluklar biter ne zaman

Her geçen gün bir parça daha
Aldı götürdü bizden
Aynı kalmıyordu hiçbir şey
Değişiyordu herşey
kendiliğinden

Artık çözülmüştü ellerimiz
Artık bölünmüştü yüreğimiz
Birimiz söylemeliydi bunu
Ötekini incitmeden

Kimdi giden kimdi kalan
Aslında giden değil
Kalandır terkeden
Giden de
bu yüzden gitmiştir zaten

Eskidendi, Çok Eskiden.

Hani erken inerdi karanlık,
Hani yağmur yağardı inceden,
Hani okuldan, işten dönerken,
Işıklar yanardı evlerde,
Eskidendi, çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,
Mevsimler kimseyi dinlemezken…
Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,
Eskidendi, çok eskiden.Şimdi ay usul, yıldızlar eski
Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden
Geçen geçti,
Geçen geçti,
Geceyi söndür kalbim
Geceler de gençlik gibi eskidendi
Şimdi uykusuzluk vakti.

Hani hepimiz arkadaşken,
Hani oyunlar tükenmemişken,
Henüz kimse bize ihanet etmemiş,
Biz kimseyi aldatmamışken,
Eskidendi, çok eskiden.Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,
Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,
Daha biz kimseye küsmemiş,
Daha kimse ölmemişken,
Eskidendi, çok eskiden.

Şimdi ay usul, yıldızlar eski
Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden
Geçen geçti,
Geçen geçti,
Geceyi söndür kalbim
Geceler de gençlik gibi eskidendi
Şimdi uykusuzluk vakti.

 

 

Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,
Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,
Daha biz kimseye küsmemiş,
Daha kimse ölmemişken,
Eskidendi, çok eskiden.

 

 

 

Gittin…
Ben, arkandan sadece baktım.
Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki…
“Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Gidersen sönecek içimdeki ateş
ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi
O karanlıkta yolumu kaybedeceğim” diyecektim sana.
Konuşamadım…Gittin…
Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım
Öylesine acıdı ki içim, tutup koparsalardı kolumu
bacağımı bu kadar acı duymazdım.
Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden.
Ağlayamadım…

Gittin…
Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden
Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?
Ürperdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini
Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.
Tutamadım.

Gittin…
Bir yıkım gibiydi gidişin
Sen adım adım uzaklaşırken benden
Çöküp kaldı bedenim olduğu yere
Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti
Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.
Kalkamadım…

Gittin…
Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum
Hazırdım gidişine,
Kaçak zamanları yaşıyorduk
Zaman bitecek ve sen gidecektin
Bense, gidişinin ertesi günü
Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.
Başlayamadım…

Gittin…
Bir şey söyledin mi giderken?
“Kal” dememi istedin mi?
Son bir kez “seni seviyorum” dedin mi?
“Bekle beni döneceğim” diye umut verdin mi?
Beynim öylesine uğulduyorduki.
Duyamadım…

Gittin…
Nereye gittiğin önemli değildi
Binlerce kilometre uzakta da olsan,
iki metre ötemde de farketmiyordu.
Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.
Kurtulmalıydım senden,
bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.
Kurtulamadım…