İnsan tek başına hiçbirşeydir….Dostluktur kalbin pasını akıtan..içten söylenen bir çift sözdür uzakları yakın eden… Okuyan gözlerinize ,yorum yazan ellerinize sağlık…
Daha nice senelerde birlikte oluruz inşallah

Flashlarımı ararken bir köşede buldum bunu ,niye sunmamışım niye öylece kalmış bilmiyorum.Elimden gelen sadece basit bir flash olmamalı diye düşündüğümü hatırlıyorum.Tarihine baktımda savaşın başladığı en kanlı en zor günlerdi.Şimdi düşününce insanlık ayıbından başka birşey olmadığını biliyorum.Ne elde etti büyük güç..neler kaybetti insanlık…
Savaşlarla kurulmuştu dünya.. bu ne çözüm ne çareydi ama savaşın bile bir vicdanı ahlakı vardı…biz cephede, ilaç paylaşmış ,bir somun ekmeği düşmanıyla bölüşmüş bir milletiz…savaşta canımızı veririz kadına kıza doğmamış bebelere silah doğrultmayız…
Allah korkumuz vardır.
Elimi kolumu bağlayan, bu içini şeytan sarmışlardan da yaradanıma sığınırım…

ANNE, bugün bayram mı gelmiş?

Gencecik hatta çocuk yaşta nefesi solmuş şu sıra sıra dizili tabutlara bak! Bugün bayramdır! Ve onlar, annelerinin elini öpmeye gelemeyecekler. Bir sonsuz rüyaya açılmış gibi gözleri.

ANNE, bugün bayram mı gelmiş?

Anaları her ne kadar yummayın kirpiklerini diye ağıtlara yaksa da kahrını, zaten kapanmıyor, açık kalmış gözleri.

Türk’ü Kürt’ü bırak hele, koyun koyuna yatıyorlar işte!

Bir bayram sabahı böyle mi olacaktı? Anneler evlatlarını tabutlarında mı karşılayacaktı? Askere düğün dernekle gönderilenler, yasla gözyaşıyla mı karşılanacaktı? Hayattayken, kapılara sığmayan evlatlar heyhat!

Tabutlara sığamıyor işte. Giyecek başka bayramlık kalmamış mı da, al bayrağı çekmişler üstlerine bu çocuklar? Daha görecek çok şey vardı oysa hayattan, Şimdi bir türlü örtemediğimiz o açık kalmış gözlerde, hangi özlemler? Hangi gençlik düşleri ve hangi yarım kalmış hayaller?

Artık, bir daha uyanması yok, bir daha doğrulması olmayan kabirden bir yatak; anne bu sabah bayram mı geldi bizim köye? Anne hakkını helal et, bayrama yetişemedim, varıp da boynuna saramadım kollarımı mı diyorsun bir türlü yumulmayan kirpiklerinde.

Susmuş içinden geçen bütün renkleri; Dizlerindeki bütün taylar hep birden kesilivermiş kör bıçaklarla; Gözlerindeki bütün kuşlar uçup gitmiş. Pazularında henüz yaprağa durmuş gencecik dalları tek tek kırılmış. Halbuki aramızdan hayatı özlemeye dair en uygun yaşta olanı odur. Tam da özlemek, tam da sevmek, tam da boy atmak, gürlemek, çağlamak, akmak yaşındadır. Kim kıydı senin kimseye anlatmadığın özlemlerine, kim çok gördü sana hayatı ve düş kurmayı? Erken gelen bu Veda gününde öyleyse, çağırın gelsin hayattayken bütün sevdikleri. Herkes en güzel elbiselerini giyinsin, herkes bayramlık esvaplarını kuşansın, dağa bayıra haber salın, tüm sevenleri koşup gelsin cenazesine.

Ana kucağı ihanet tutmaz oğul! Analar kucak satmaz, satamaz bunu iyi bil. Bütün cihan birleşse de kalem tutup, ismin çizse; Bil ki adın bende saklıdır, gözlerime mil çekilse, kesilse de dillerim, ismin bahtımdır oğul! Derler ki ,kahpelerle köpekler ana olmasın. Ah oğul, ey oğul ,ana ol da gör derim onlara, o analık ki öz kanını süte döndürür, sen ana olmaya gör; Hiçbir adres sana çıkmasa, hiçbir mektup seni bulmasa da bil ki benim kucağım seni unutmaz, ama düğünde ama kefende, senin ismin benim ruhumda, senin ismin benim göğsümdeki sütte nakışlı; Bak duy bakalım benim içimden kopan o bir tek OĞLUM kelimesi ile hangi Ağrı Dağı yarıştıracakmış boyunu posunu, hangi Erciyes Dağı boy ölçüşecekmiş benim bir tek OĞUL sözümle;

Dünya unutsa ben unutur muyum oğul? Değme kovanlarım yağma olsun, balım oğul, bahtım oğul, güzel oğul, kuzum oğul, tayım oğul, duam oğul, baharım yazım oğul, can parçam, nar tanem, yıldızım, ufkum oğul!

Beyler, ağalar, paşalar kös vurdurup bayram tutalar; Kara yazıları sırtıma giydirip, yas defterini elime vereler; Bayram onlara, yas bana oğul! İtilip kakılmak, horlanmak bize, makam, mühür, taht onlara. Kamu onlara, yasak bana! Laf onlara, kurşun sana oğul.
Ah oğul can oğul bayramlığını kara topraktan biçmiş kader! Besbelli ki Allah’tan geldin ve Allah’la berabersin, yine Allah’adır yolun.

Ama soymasınlar üzerini, üzerine toprak atanlar. Bilirim ki üşütür seni kara topraklar, soymasınlar giydiklerini, öylece yatırsınlar, uzatsınlar toprağın kara bağrına;
Hayattayken senin ve benim olmayan vatan, şimdi senin oldu mu oğul?

Yazıyı kimin yazdığını bilmiyorum….şu an hepimiz yazıyoruz  bi kere daha……..

Dün beni aradığında sesindeki kırgınlık ve yorgunluğa rağmen hala gülen gözlerini hissettiğim,tanımış olmaktan gurur duyduğum,kendimi çok şanslı hissettiğim,kıymetli  insan Ateş İlter hocam,

çok mahçubum size karşı…

Nasılsın Pedaliza kardeşim,nasıl gidiyor hayat derken..kendime öyle kızıyordum ki

Elimden birşey gelemiyor olması,gerçek anlamda yanınızda olamamak …aslında bazı olanların çok daha başka olabileceğini düşünmek……

herşeye rağmen……

Eşsiz sabır ve  insan sevgisi dolu, gönlü güzel öğretmenim

Pedaliza sizinle sadece Swishmaxı değil hayatı da öğrendi

İnsanı yermeyi değil tanımayı,kavgada dahi çiçek uzatmayı

Sabrı…..duyguları gönülle ifade etmeyi…dengeyi…..azmin zaferini….

Siz bir  insanın hayatında kaybetmemesi gereken,karşılığı dünyevi manada hiçbirşeye denk gelmeyen eşsiz bir dostsunuz..

İltifat etmiyorum,abartmıyorum

Şu an  sadece elimden gelen bu ve  buraya bir kaç cümle yazmak….yaptığımız bu son çalışmayı anasayfaya almak olsada,her zaman aklımda ve dualarımın sizinle olduğunu bilmenizi istiyorum.

Biliyorum ki, iyi birşeyin içinde kötü birşey kalmıyor.

Üzüntüler ve sevinçler karışıyor,yazarak anlatmak ne kadar zormuş hocam

Sizin belinizde benim boynumda kalıcı hasarlar bırakan bu Swishmax illetini sevsem mi dövsem mi diye düşünürken

en çok da Ateş İlter’in hayatımda olmasına neden olduğu için unutup geçiyorum hepsini..

Kelimeler ne kadar boş ne kadar dağınık…

Sadece ve sadece;

İyi ki varsınız…Sağ olunuz Var olunuz hocam….

Hayat hangi yöne akıp gitsede,inançlarımız, birlik beraberliğimize vesile olan mübarek günlerimiz yüreğimizde ayrı bir çoşku…
bir mola sanki bu koşuşturmada
yüreklerimizi ferahlatan, ohh yine bir bayram daha ve ben gülümsüyorum dedirten nefes alışı..

Kutlu ve mutlu olsun

Kimi çok sevdi diye,kimi düşündü,kimi yazdı çizdi,kimi anlatamadı diye…

İnsan var olduğundan beri hep sürgün bir yerlere….

Gülmek gibi içten olmalı ağlamakta…dimdik, gururlu ,ayakta olmalı kendi gözyaşlarını silerken insan

Çocuklaşıyorum kar yağmaya başladığında,içimden bir çocuk koşuyor o beyazlığa…gözlerim kamaşırken masumluğu, saflığı bitmesin istiyorum.
Yarışırdık kar tanelerini dilimizle yakalamak için,düşsekte acıtmazdı,parmaklarımız sızlasada üç beş kalp toplanır ısınırdık,umursamazdık havucu olmasada kardan adam hep bi çapkın bakardı…
Özledim…dokunamadığım çok uzağımda olan kadar çok özledim…

Acıttığı yerden alıyor rengini..hiç beklemediğin bir anda,  kan kırmızı olur beden ruhun ayak uyduramaz, savrulur biri bir yana biri bir yana…..

Şu İstanbul benim olsa neye yarar sesin yoksa..!!

Mailimdeydi bu şiir şimdi baktım bulamıyorum sevgili Soner çok teşekkür ediyorum.
Umut la tanışamasamda onun yüreğini çok sevmiştim.Umarım iyisiniz