dostum, güneşe bak,
toprağa bak, suya bak, buluta bak;
fakat, arkana bakma..
kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de..
unutma, yolcu değişir, yol değişir, ama menzil değişmez.
yolcuya bakıp, yolunu tanıma.
yola bak, yolcuyu tanı, yolcu hakkındaki kıymet hükmünü ona göre ver.
vahim olan, yolun yolcusuz olması değil;
asıl vahim olan yolcunun yolsuz olmasıdır;
yolsuz, hedefsiz, amaçsız, şaşkın, hercai ve seyyal
“en doğru yol: en dikensiz yoldur” diyenler seni aldatıyorlar.

onlar,
karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır.
aldırma….
ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.
dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.
gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.
dostum, yollar yürümek içindir.
fakat, şu gerçeği de hiç unutma:
yürümekle varılmaz, lakin varanlar yürüyenlerdir.

yol boyunca; yola çıkıp da yürümeyenleri,
yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,
yoldan metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,
tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,
maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,
yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce,
yolculuk üzerine zor atanları,
yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,
ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp,
ömür boyu tafra satanları,
beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,
yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.
aldırma, yürü.

göğsüne yüreğinden başka muska takma.
vahiy haritan,
nebi kılavuzun,
akıl pusulan,
iman sermayen,
amel azığın,
sevgi yakıtın,
ahlâk karakterin,
edep aksesuarın,
merhamet sıfatın,
şeref ve izzet adın olsun.

doğru yol:
insanların çoğunun gittiği yol değildir, düşünen öz akıl sahiplerinin yoludur.
yolda vereceğin her molayı öz eleştiri durağında vermelisin.
unutma, tevbe özeleştiridir.
her molada yolda olup olmadığını, yürümen gereken menzil istikametinde yürüyüp yürümediğini kontrol etmen, pişman olmaman için elzemdir.
yön tayini sık sık gerekli olabilir.

“haritayı saklayabileceğin en güvenilir yerin yüreğindir.”

Halil Cibran

Kederlendim, sustum..

Açıkta kalmıyayım diye en güvenli yere, kendi dilimin altına saklandım.

Ali Ayçil – Yenilgiden Dönerken

Yeni gelen yılda, herşey gönlünce,sağlık,huzur,neşe ve umut dolu olur,inşallah..

ama taş atılan, taş dökülen cam kırıkları döşenen
çivi çakılan, çelme takılan yolları
dikenli çalıları, kemiklerine kadar batan iğneli fıçıları olur..
ayaklarına kan düşüren, haramileri olur şairlerin
nefesleri ensesinde kiralık katilleri
ve yollarında bol heyelanları..

dahası;
şairlerin geceden zor edilmiş sabahları
bitmeden yolları, biten azıkları
üstlerine üşüşen etlerini koparan
sürülerle akbabalarına hiç aldırmayan
bolca, serseri heyecanları olur..

en fazla omuzları çöker şairlerin
boğazına basılmaktan sayılı nefesleri
bıçak sırtı hayatları
örselenmekten nerdeyse dibe vurmuş umutları olur..

.
..
…
şu dediklerim, matilda
bakma, tüysüz yeni ergen bir utançtan
tâze ve mâsum aşklar devşiremeden daha
yaşamak gibi bi zehirli karadulun öldüren göğüslerine düşmüş
emdikçe kendi içine ölen ve emdirdikçe kanını, küçülen
öznesiz bir karaltı şairin gün be gün eksilen yarınıdır..

belki bugün kuzeyin o soğuk ve mağrur
sarışın fahişesinin elinde oyuncak
bir Güney Afrikalıdır en kanlı elmas..
su kadar kıymetli olmasa da ve aziz
petrol kadar pahalıya mal olmuştur, en az
ve elinde tutsaktır, Basra kadar, Nil kadar
doğduğu yer, siyonazilerin..
hani o uzaydan bile görünen
hani yaş ortalaması on yedi
yüz bin siyahînin cesedini emen
yeryüzünün şu müthiş üç sunî mezarından biri
dünyanın o en büyük maden çukuru o kimberley’e
boğaz tokluğuna, ölümüne indiren..

işte şu şiir, matilda; şu haliyle bu şiir
ölmek üzre olan şu yaşamak belasına bir iksir
ve isyan açlığına, içtikçe şerbetlenen bir zehir
köle boyunlarındaki o kara elmas
siyah altın zincirlerini çürüten asittir..
.
..
…
doğru, matilda
şu kuzeylinin kilise adına boyunlarında haç, ellerinde incil
şu bin yıllık ‘barış’ seferleri aslında
mâsum başları giyotinlerine salışlarıydı..
ve şu son yüzyılın sonuna dek şu yalan/yardım vaatleri
zengin elmas yataklarına, maden ocağı kapılarına
sürüp avlandığı kurban kanı
ve bugün önasyada, ortadoğuda
petrol denizlerine döktüğü ağın
kıtalar arası kurduğu ‘kitap’larına uydurulmuş tuzağın adıydı..

matilda, üzülme
metruk sığınağından sırıtkan gediklere tıslayan
şu yılanların, çıngıraksız, çatal dil ‘yalan’larına
şu zafer naralarına..
bunlar, akan, kokan, kanayan
her ay vakti ortaları şer şehvetler yumurtlayan
kendi piç mezarlıklarında yaşadıklarını sanan
ezberden kutsanmış eril fahişelerin
güdük, çarpık ve biçırpı
müsvedde sevişmelere teşne
pürneşe, doymuş, ölümcül, son kahkahalarıdır
zaten böyle yalan yaşamak
yılan bir gerektir, engereklere..

matilda, bir dâvetsiz ölüm
ve bekleyen bir intikam her zaman acıdır
intikam, her an inmeye hazır
ayaklanmış bir tanrı kırbacıdır..

nezirinbiri*

eylül öncesi;

binlerce fail-i meçhûl

sonrası;

onyedi bin kayıp..

…

Emeç

Dursun

Mumcu

Aksoy

Anter

Kutlar

Hablemitoğlu

Üçok

Kışlalı

İzzettin Hoca

Özal

Bitlis

.

..

…

yıllardır…

hrant dink..

dört yıl oldu!.

hanzala bunun için de dönmeyecek yüzünü!

nezirinbiri*

romantizmin, dolayısı ile, fedakârlığın semtine uğramadığı bencil mahlûkat gruplarından biri de aristokratlardır.. hâl böyle olunca ve de bir mahlûk romantizmden vareste kılınınca, ol garaib mahlûkat için bir ruhtan, varlığından filan söz etmek son derece abesle iştigâl bişeydir.. bu durumda, romantizmden fersah fersah uzak bi aristokrata “ruhsuz-muhsuz” demenin bir yanlışı-manlışı, yanılışı ve kimseye de bir zararının olmayacağı gibi, ona aynı zamanda “odun” diyecek olmanın da abartılı bir yanının bulunmayacağı, özellikle biz, bidonik kafa tavsifiyle, göbek kaşıyanlar diye tesmiye olunan halk arasında, gerçekliği kesinlikle tartışılmayacak bir kesinlikte bir hükümdür..meseleye böyle dalgasız dubarasız yaklaşılınca hemen ardından âdemoğlunun aklına doğal olarak şöyle bir soru gelebilir; “peki öyleyse odunun ruhu var mıdır?”

işte, hadisenin çatallandığı yer de tam da burasıdır..toplumuzda, tuzruhu, sirkeruhu, kadınruhu diye bişeylerin varlığından söz edildiğini az çok herkes bilir de, lakin bugüne kadar “odunruhu” diye bir ruh cinsinden söz edildiğini hayatta duyan tek bi Allah’ın kulu olmamıştır.

elbet bir şeyi birilerinin duymamış oluşu onun varlığına bir halel getirmez; getirmemeli de!.böylesi karışık durumlarda, o bir şey üzerinde akılda bir şüphe oluştuğunda yapılacak en mantıklı şey, mevcut duruma en uygun soruyu bizatihi o şeyin kendisine sormaktır;

“ey odun!.bir ruhun var mı senin?!.varsa çıksın!”

nezirinbiri*

Hakan Günday (d. 29 Mayıs 1976) Türk yazar.
29 Mayıs 1976’da Rodos’ta doğdu. İlköğrenimini Brüksel’de tamamladı. Ankara Tevfik Fikret Lisesi’ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransızca Mütercim Tercümanlık Bölümü’nde üniversite eğitimine başladı. Ertesi yıl Universite Libre de Bruxelles’in Siyasal Bilimler bölümüne geçti. Öğrenimine Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde devam etti. İlk romanı Kinyas ve Kayra ile edebiyat çevrelerinin ilgiyle izlediği ve kendi okur kitlesini oluşturan bir yazara dönüştü. İstanbul ve Antalya ‘da yaşıyor.

Romanları

Kinyas ve Kayra (2000)
Zargana (2002)
Piç (2003)
Malafa (2005)
Azil (2007)
Ziyan (2009)
Az (2011)

http://www.hakangunday.net/

Uyumak, yüzyıllarca uyumak

İlla isim konulacaksa,
ben masal değil hayat demekten yanayım..

Bu yolları yan yana yürümekten yanayım

Erguvanlar açmaya başladı,
Mavimi pembemi ayırt edemiyorum renkleri
Kokuna bir isim bulmaya çalışmaktanda vazgeçtim….

Geldiğinde bir masada kahvemizi yudumlayıp
Heyecanla dedikodu yapacağız
Sana kaçamadan anlatmam gereken aylar biriktirdim…

Biraz sessizlik olacak sonra
Sen hüzünlü gözlerini uzaklara salacaksın
Ben konuşamaycağım karşında cümlelerim topallayacak..

Ağır aksak kelimelerle soracağım sana
Nasılsın?

Nasılsın derken bile iyi olman için dualar ediyor olacağım
Hiçbir sözümüz umutsuzluk taşımayacak..

Hatta yaşadığımız cehennemin cennete dönüşeceğine bile inanacağız
Herkesin unuttuğu küçük bir çocuğa gülümseyerek
İnsanların koşarak geçerken fark etmediği selpakçı amcanın gülüşüne karşılık vererek
Ve Bırakarak bu dünyanın tüm kandırmacalarını
Kendimize insanca bir yol çizeceğiz
Gelmek isteyen ardımıza düşecek
Gel…

Orda mutlu olunduğunu biliyorum
Ama inan bencilce değil bu isteğim
Bir gün hiç gelmemeye karar verecek olursan
Gidersen bavulumu hazırladım…
Geçmişi koymadım içine
Adı geçmiş olan gelecekleri beraber yaşayalım diye
Gitme…

Seni şah damarıma sakladım
Adım atarsan yırtılır derim
Gitme
Ölürüm bir daha ayrılığı kaldıramam yüküm ağır
Susma….

Kelimelerin senin ayak izlerin
Nereye gittiğini bulamazsam ölürüm….
Nereye gidersen git şunu hiç unutma
Seni seviyorum…

Mohsen Namjoo

bırakıyorum suyuna

kağıttan yelkenlerimi
yapış yapış
eşgalsiz
seri hayaller kuruyorum
tanıksız

kesmez makasların dişlerini bileyliyorum
ellerim kir-pas
tutup ucundan yamaların
yüzler astarlıyorum
pazara çıkarsam hesapsız
satılır karşılıksız

olmayacak dualar ediyorum
aminsiz
körü körüne
dinsiz imansız düşleri
secdesiz elleri göğe açıp
arsız soluklar saklıyorum
dilsiz kapı arkalarında

neyin olduğunu bilmediğim bir gölgeye asılıyorum…ayaklarım yerden kesilmiş..
sonunu bilmediğim masallara inanıyorum…elma hala zehirli..kaf dağı hala yüksek..
yalanlar hala yalan..kanıyorum isteyerek..
bilerek uyanmıyorum..uyku tatlı..rüyalar gerçek..

Pedaliza      2 Mayıs 2011

Yalnızlığıma sen çarptın..

Şimdi rüyana dökülen kelebek kanadı tozlarına kızma..
Bırak yıkasınlar ruhunu

Ama sakın basma..

Pedaliza

Kırıldı kalbim en ince yerinden
akıp giderken ellerinde..
yamadım ruhumla
ne kadar daha dayanırdı
ruhum
yıpranmış,
eksik kalmış sözlerinin
ağırlığına..

Pedaliza

Pedaliza

Şimdi neler avutsun beni

Hiçbirşey umrumda değil

Martılara kanatmış, denizin kokusu
Toprak ,bir damlaya gönlünü açmış
Nergisler baharı müjdelemiş,,
Dar sokaklarında çocuk sesleri varmış evimin

İnan umrumda değil

Sen bir tek kalbimi özgür bırak
Giderken al gülüşlerimi
Seni gördüğümde bedenimi saran titreyişlerimi
Al benliğimi..
Bırak parçaladığın yüreğimi
O ellerki tutmaya kıyamadığım.

Avaz avaz bitenler için mi gözyaşlarım
Bırak diyorum, hani aldığın gibi değil
Olduğu gibi bırak
Bırak beni….

Alışkın bu beden parçaları toplamaya
Bilmesinler diye yamalara sarmaya
Duymasınlar diye içinden ağlamaya

Eylül de ayrılık dedi fallar
İnanmam dediğin kelimeler.. işte götürdü seni..

Umrunda olmayanları bende de bitirdin sonunda.

Pedaliza

Geceydi seni bana taşıyan,

Sen geceye yakındın, bende sana

Ağır aksak işleyen zamanın düşürdüğü tuzaklardan kurtulup geldin, hoş geldin..

Korkularınla, sırlarınla ve sadece gözlerine derin bakanların görebileceği acılarınla geldin, iyi ki geldin..

Bekleyişlerimin içine hapsettiğim özlemlerim vardı.

Nicedir kimseyle paylaşmadığım hüzünlerim,

Soramadığım sorularım..

Ne çok biriktirmişim kelimelerimi..

Yüreğimi bir yelken gibi açtım, seninle dolduruyorum..

Seninle olmanın, seni yaşamanın ve zamanı sadece seninle paylaşmanın

eşsiz hazzını duyumsuyorum,

ne iyi ettin de geldin

Sen geldin ben oldum, aşk oldum..

Sen geldin..

ama ne güzel geldin.

Hoşgeldin Canıma, Cantanem

Tüm yasak renkleri seviyorum.

Yasak bir alfabeyle yazıyorum şiirlerimi..

Anarşist çiçekler kokluyorum..

Devlet sınırlarını ihlal eden kuşlara, yardım yataklık yapıyorum..

Umudun propagandacısıyım..

Bütün sözcükleri örgütlüyorum..

Artık halkların değil aşkın ve sevginin ayaklanması var..

İlk eylemde sınır dışı ediliyorum..

üç yasak renkle

kendi gökkuşağımı boyuyorum.

trafik ışıkları hepsi birden yanıyor ilk defa.

ben vatan haini oluyorum.

benim olmayan bir dilde

yaşamak istemiyorum.

bana gözlerini yurt eyle mültecin olayım

 KENDİ ADINA BANA BİR KİMLİK ÇIKART…BEN BİRAZDA SEN OLAYIM .

Alıntı*

]]> http://www.pedalizam.com/tum-yasak-renkleri-seviyorum/feed 4 http://www.pedalizam.com/sevgililer-yalan-kankalar-dogru-soyluyorsa http://www.pedalizam.com/sevgililer-yalan-kankalar-dogru-soyluyorsa#comments Tue, 16 Mar 2010 22:57:47 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=1510 “Ateşle barut yan yana durmaz, söylemi eskilerde kaldı. Günümüzde karşı cinsle sağlam arkadaşlıklar kurulabiliyor. Üstelik karşı cinsten kankaya sahip olmak kadın-erkek ilişkilerinde büyük avantaj. Kankalar birbirlerinden tüyo alıyorlar.”

Aktüel dergisinin son sayısında “Sevişmeden Birlikte Uyuyanlar” başlıklı kapak konusunun alt başlığında böyle yazıyor.

Aktüel hem yeniyetme hem de yirmilerinin sonu, otuzlarının başındaki karşı cinsten “kanka“larla (yakın dost, kafa dengi, vb.) konuşmuş, ortaya böyle bir tablo çıkmış.

Benim gözlemlerim de bu yönde…

Aslında bakarsanız, şimdi “tarih öncesi” ne aitmiş gibi görünen benim kuşağımda bile karşı cinsten çok yakın bir arkadaşa sahip olmak, onunla her şeyi paylaşmak çok büyük şans sayılırdı.

Elbette bir gün gelir; arzular birdenbire bastırır, kıskançlıklar boy gösterir ve sırça köşk dağılıverirdi ya…

O arkadaşlık nice flörtten, nice itişmeli kakışmalı sevgililikten bile daha değerli anılar bırakırdı geriye…

***

Bugün kız-erkek “kanka”lığını bu kadar çekici ve anlamlı kılan nedir?

Aktüel dergisinin yazarı Sinem Barkın bu soruya şöyle cevap vermiş: “Kanka nazlanmaz, sormaz, sorgulamaz, mutlu gününde tebrik etmeyi, zor gününde destek olmayı, hatta aklından neler geçtiğini bilir.”

Doğru!

Ama fazlası da var.

Tam bu noktada yıllar evvel Sabah’ta çıkan “Sevgililer birbirlerini sıkar; arkadaşlar eğlendirir” başlıklı yazım aklıma geldi. Sevgililiğin “birlikte eğlenmek” işi olmadığını; o yüzden de ilişkilerden beklentilerimizle ortaya çıkan sonuçların uyuşmadığını anlatmıştım.

Çünkü çevremdeki gençler, hatta yaşını başını epeyce almış çiftler bile şöyle yakınıyordu: “Keşke arkadaş olsaydık, ne güzel eğlenirdik ama sevgili olunca boğucu, sıkıcı yanlarımız öne çıkıverdi!”

***

Tamam da..

Kız-erkek “kanka”lığına günümüzde birdenbire yüksek değer kazandıran asıl önemli şey ne biliyor musunuz?

Pek lafını etmeye yanaşmadığımız bir şey o!

Söyleyeyim: Kendimize ve hayata dair gerçekleri ve doğruları paylaşmak…

Oysa sevgililik, flört, cinsel beraberlik, adına her ne derseniz deyin, bu ilişkilerde doğruların büyük bölümü saklanıyor.

Yalanın payı, doğrulardan daha fazla!

Ya da gerçeklerden korkuluyor!

Çünkü sevgiliye, doğrular bir yana, içinden geçeni söylemek bile ilişkinin geleceği açısından ciddi bir tehdit!

Oysa karşı cinsten “kanka”lık öyle mi!

Onun bütün gücü ve büyüsü doğruları paylaşmak üzerine kurulu…

Yani..

Hep diyorum ya..

Modern ilişkiler dünyasında var bir tuhaflık!

Hatta bir yamukluk, bir uyumsuzluk var!

Artık ilişki dediğimiz şey güçlü bir “bağ“dan çok pamuk ipliği!

Haşmet Babaoğlu

Anlatamazsınız deniz görmemiş birine… O uçsuz bucaksız suyu.
Siz, denizden bahsederken… İçinde “su” kelimesi geçtiğinden olacak…

Varsa eğer “köyündeki çay” kadarını anlar.

Ne rengârenk takaları anlatabilirsiniz ona… Ne de süzülen yelkenlileri.

Anlatamazsınız… Sizin gördüklerinizi… Farklı pencereden bakan birine.

“Gel bak” deseniz de… “Göre”si kadar bakar.

Siz “güneşin batışındaki güzelliği” göstermeye çalışırsınız… O, akşam olduğuna ağlar.

Yazı yazmak da, böyle bir şey işte.

Gözlemlediklerinizi aktarmaya çalışır… Yaşamdan, çevrenizden bir kesit sunarsınız…

Veya insana ait bir davranış biçimini örneklemek için, bir senaryo kurgularsınız.

Ya da, “şöyle olsaydı eğer” düşüncesinden yola çıkarak yazarsınız.

Vurgulamak istediğiniz olayı anlatmak için, bir hikâye kurgular… Veya olduğu gibi aktarırsınız.

Yani… Kendinizi ve özelinizi değil… Sadece yaşamdaki olguları veya bilgiyi paylaşırsınız.

İstersiniz ki okunduğunda… Anlatılmak istenilen anlaşılsın.

Ama herkes, bu şekilde algılayarak okumaz işte… Anlayan da olur, anlayamayan da…

Gerçek yaşamda da olduğu gibi.

Mesela; Bir “aldatılma yazısı” ise, yazanın aldatıldığını sanmak… Karamsar ise satırlar, “yazan mutlaka bunalımda” teşhisi koymak.

Ya da algıda seçiciliğin “en uç” örneği olarak… Kendine göre “bir kelimeye takılmak”… Ve yazının “özü” ile hiç alâkası olmayan bir sonuç çıkartmak.

Yazanın hayatı ile, yazılan arasında paralellik kurmaya çalışmak… Yazıyı “kişinin özeli” ile özdeşleştirmek.

Yazanın en büyük sıkıntısı da burada başlar işte.

Oysa orada anlatılmak istenen, bir konu vardır… Ya da tartışmaya açılmış bir düşünce.

Algılanandan… Çok ama çok farklıdır anlatılmak istenen.

Sezen Aksu, bir şarkısında “Bir kedim bile yok” demişti de…

Kedi yollamışlardı bir sürü. Bunun gibi bir şey işte.

Hiç bir yazan istemez “yazdıklarıyla yargılanmak”…

Ve okuyanın “göre”si kadar anlaşılmak.

İster ki “sadece anlatmak istediği konu veya düşünce” anlaşılsın…

Ve “yazandan bağımsız” algılansın.

Ama bilirim ki… Boşuna çabalarız.

Ne yazarsak yazalım…

“Anlaşıldığımız kadar”ız.

*“Birinci özellik : Harika şeyler yapabilirsin ama attığın adımları yönlendiren bir el olduğunu asla unutma. Bizim için bu el Tanrı’dır ve her zaman kendi kudretiyle bizi o yönlendirir.”

*“İkinci özellik: Zaman zaman her ne yazıyorsam durmam ve kalemimin ucunu açmam gerekir.    Bu kaleme biraz acı çektirse de sonuçta daha sivri olmasını sağlar. Bu yüzden bazı acılara göğüs germeyi öğrenmelisin, bu acılar seni daha iyi bir insan yapar.”

*“Üçüncü özellik : Kurşun kalem, yanlış bir şey yazdığında bunu bir silgiyle silmene her zaman olanak tanır. Yaptığımız bir şeyi sonradan düzeltmenin kötü bir şey olmadığını anlamalısın, aksine bu bizi adalet yolunda tutmaya yarayan en önemli şeylerden biridir.”

*“Dördüncü özellik: Kurşun kalemin en önemli kısmı, kalemin yapıldığı ahşabınya da dışarıya yansıyan şekli değil, içerisinde yer alan kurşunudur. O yüzden her zaman kendi içine bakmalı, en çok onu korumalısın.”

*“Beşinci ve son özelliği ise her zaman bir iz bırakmasıdır. Aynı şekilde sen de hayatta yaptığın her şeyin bir iz bırakacağını bilmeli ve her hareketinin farkında olmalısın.”

Akreple kurbağa dost olmuşlar gezerken karşılarına çıkan dereden karşıya geçecek olmuşlar. Akrep dönelim demiş, “ben boğulurum suda, yüzemem” Kurbağa olur mu dostum demiş, “ bin sırtıma ben seni geçiririm karşıya” demiş.
Akrep Kurbağanın sırtına binmiş.

Tam derenin ortasına gelince Akrep “Kurbağa kardeş ben seni sokacağım” demiş. Kurbağa ise şaşkın bir şekilde; “ neden demiş, bak seni sudan boğulma diye karşıya geçiriyorum. Hem sokarsan sen de batarsın” demiş.

Akrep “Ne yapabilirim bu benim huyum” demiş.

Bir başka seviyorum seni,
Gündüzün geceyi sevdiği,
Balıkların denizi,ayrılığın kavuşmayı,
Bulutların yağmurları sevdiği gibi,
Sonra dalında yaprakları ağaçların,
Sonbaharı beklediği gibi,
Bambaşka seviyorum seni,
Şairin şiiri,
Hasretin yüreği özlediği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Çiçeklerin fotosentezi,
Dağların rüzgar’ı beklediği gibi,
Bambaşka bekliyorum seni,
Uykunun yatağı,
Sabahın uyanmayı öğrettiği,
Kitabın okunmayı,
Kalemin yazmayı bildiği gibi,
Bir başka seviyorum seni,
Bambaşka yaşıyorum bilemezsin,
Yüreğimi benden çalan,
Delicesine kapıldığım yüreğini…..

Birkan Askan

Yalnızlığıma sen çarptın..

Şimdi rüyana dökülen kelebek kanadı tozlarına kızma

Bırak yıkasınlar ruhunu

Ama sakın basma..

Pedaliza

Alın evine götürün dediklerinde
Babamın gözlerini gördüm,çaresizliğini
Kaldırmadı başını
Artık yapacak birşey yokmuş derken
İnanmadım annem
Nasıl olmazdı
Sen bana bunumu öğrettin
Kötülüklerle savaşacaktık
Güçlü olacaktık
Bu yaralar mı yıkacaktı bizi
Kalk annem
Kalk
Kurban olurum doyamadığım kokuna
Yavrum diyen diline
Kınalı parmaklarına
Bana bunu yapma annem
Gitme
Güçsüzüm
Sabretmeyi bilmiyormuydun
Neden bana öğretmedin annem
Dayanamıyorum..
Sesini daha duymayacağımı bilmek koyuyor be annem
Artık beni yolcu etmicekmisin annem
Allah’a emanet ol yavrum derdin
İsyan etmiyorum
Allahım emanetini şimdi mi alacaktın
Bu kadar mı çabuk olacaktı
Yıkıldı koca çınar babam
Biz kime yaslanacağız annem
Hissetmediğim ayaklarım kabrine mi gelecek sadece
Gözyaşlarım kurudumu annem
Ağlayamıyorum
Ağladığımı görme annem
Güçlüyüm bak
Sana birşey olsa ben ölürdüm
Ölmedim bak
Ama yıkıldım be annem
Gitme annem
Gül yanaklım, güzel gözlüm
Sensizliği öğretmedin
Yapamam sensiz annem
Yaylalara gidecektik bahar geldi
Kalk annem kalk
Şifa olur mu yaralarına memleketimin suyu
Sisinde, yağmurunda yürüyelim annem
Dereleri ,tepeleri ,ağaçları seni bekler
Görmedim Uludağ’ın karını derdin
Çığ oldun yüreğimde annem
Sensiz karınca yürür mü, bal olur mu peteklerde
Sevdalar çoşar mı be annem
Sen bize biz sana doymadık annem
Doymadım annem
Keşkelerim hiç bitmicek annem
………………
…………………………………

Pedaliza

]]> http://www.pedalizam.com/pedaliza-annem-olmesin-siiri/feed 2 http://www.pedalizam.com/degismedi-hala-ayni-ben http://www.pedalizam.com/degismedi-hala-ayni-ben#comments Mon, 26 Jan 2009 13:20:47 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=367 ben hiç değişmedim
biran bile gitmedim
ellerinden
en çok kendimi kandırdım
gittim dediğimde
yüreğinden

inatcı olan gurur
saklanan kelimeler di sadece
uzadıkca uzadı mesafeler
ama aldırmadım
ben hiç değişmedim
biran bile gitmedim
senden

şimdi birşey büyüyor
büyüdükce boğuyor
acımasızca boğazıma düğümleniyor
gözyaşları kör ediyor

biliyorum
sana sorsaydı hüzün
engellerdin bana gelmesini
şimdi gururum demesem
yıkıp duvarları sana gelsem
sıcaklığını hissetsem
durup dinlensem kalbinde

hırçınlığım özlediğimden
sensizlikten bu öfkem
gülüşünde saklı benim
huzurum

bakma bana öyle
inan hala aynıyım ben
gidemedim senden

Pedaliza 01:36

yürüyorum bu boş sokakları
kırık hayaller bulvarında
şehrin uyudugu yerde
buradaki tek insan benim, ve yalnız yuruyorum

Şimdi neler avutsun beni

Hiçbirşey umrumda değil

Martılara kanatmış denizin kokusu
Toprak bir damlaya gönlünü açmış
Nergisler baharı müjdelemiş
Dar sokaklarında çocuk sesleri varmış evimin

İnan umrumda değil
Sen bir tek kalbimi özgür bırak
Giderken al gülüşlerimi
Seni gördüğümde bedenimi saran titreyişlerimi
Al benliğimi..
Bırak parçaladığın yüreğimi
O ellerki tutmaya kıyamadığım.

Avaz avaz bitenler için mi gözyaşlarım
Bırak diyorum, hani aldığın gibi değil
Olduğu gibi bırak

Alışkın bu beden parçaları toplamaya
Bilmesinler diye yamalara sarmaya
Duymasınlar diye içinden ağlamaya

Eylülde ayrılık dedi fallar
İnanmam dediğin kelimeler götürdü seni..

Umrunda olmayanları bende de bitirdin sonunda.

Pedaliza

Her alışkanlığı bırakabilirim ama..
Sesin sardığında her yanımı
Titrediğinde bedenim…
Bundan vazgeçmemi bekleme.

Dili tutulmuş aciz yüreğimi
Sakın terketme
Ertele gitmelerini

Görmek istermisin
Saçlarımda hüzün çiçeklerini
Sonu yok..Yolu yok..Deme.

Seninle iyiyim ben
Güzel gördüğün, seninle güzel…

Pedaliza

Müzik; Demi Moore ve Rob Lowe ‘in başrollerini paylaştığı “About Last Night” filminden,
Bob Seger – Living Inside My Heart
İzleyenede izlemeyenede burdan hatırlatayım

Doğarken bileğine takmışlar savaşın adını
Bilseydin pembeyi hiç tanıyamayacağını
Gözlerini açarmıydın bu hayata acaba
Kuşlar uçmayan gökyüzü mavi olsa ne olurdu
Yuvarlakmış dünya, okyanuslar, buzullar
Daha güçlüler varmış sanane
Kağıttan gemin bile olmayacaksa

Attığın taşla bir tankı yaralamak
En çok oynadığın oyun mu olacaktı
Sahnede uçuşan mermileri çizgi film diye
Koydular önüne
Bitti sandığında
Kalkıp alkışlamanı beklediler

Küçük ellerinde biriken acılarını
Koy bir salıncağa salla dediler
Taşa kesilmiş kalplerine
Kurşun geçirmeyen yelek giydiler

Paletlerin dağıttığı toprak kalelere
Sakladığın hayallerinde
Postal izleri var şimdi
Onların adalet dediği cümleler
Tekerlemen olsun istediler

Aslında gözleri bağlanan bizdik körebe oyununda
Çocukların barış düşlerinde bizi sobelediler.

Pedaliza

]]> http://www.pedalizam.com/pedaliza-savas-oyunu-siiri/feed 5 http://www.pedalizam.com/pedaliza-bitme-siiri http://www.pedalizam.com/pedaliza-bitme-siiri#comments Fri, 18 Jul 2008 07:50:48 +0000 pedaliza http://www.pedalizam.com/?p=21 ]]>

Gözyaşlarım gibi özlemini de içime atıyorum
Birikiyorum sana damla damla
Toza karışmış yapraklar arasında yüreğim
Ayak bastığın sonbaharımda
Oysa bir sana bir bahara aşığım ben
Sağnak sağnak birikiyorum sana
Bitermi bu fırtına
Yetermi bu nisan hüznü bana
Tükendim dediğimde rüyalarıma yaslanıyorum
Seni unutmama izin verme
Birikmişken kana kana…

Pedaliza

NOT: Eğer flashları izleyemiyorsanız buraya tıklayarak Adobe Flash Player ‘ı bilgisayarınıza indirip kurunuz.