“insan olmanın laneti!”


her ‘baba’ babadır da
babam gibisi yoktur dünyada…
o gitti
lakin hala dünya(m) da! ..

elim
elinde kayboldu
okul yolunda
ve aynı el
harçlık saydı ellerime
ortak olana kadar
devlet kasasına…

ya devletim! ..
ondan gelen haberleri
kendime sakladım
söyleyemem babama..

dün gece gördüm düşümde
‘rahatım iyi’ dedi
e yani
duyduğum herşeyi ona söyleyip
neden babamın rahatını kaçırayım ki! ..

alışkanlığımdır
ilk aşkımı da saklamıştım ondan
sevgilimden gelen ilk mektubu da
aslında babama aşıktım ben ’sevgilim’ derken
anneme olan sevdasını kıskanmıştım
besbelli! .

şimdi mi?
yok böyle bir şey
ellerime bakıyorum sadece
ve de yanağıma kondurduğu öpücüğün yerine
usulca dokunuyorum parmaklarımla
öyle sıcak ki! ..

gözyaşım soğutuyor yanağımdaki çölü
yağmur diyeceksiniz belki ona
belki de su!
hiç olur mu?
ben başka bir tarif buldum
tam da yakıştı gözyaşıma:

“insan olmanın laneti!”

 

Tayyibe Atay

“insan olmanın laneti!”” üzerine 3 yorum

  1. hiç unutmuyorum
    göğsünde ellerim
    gezerken bir ben
    karanlıktı ellerim dolaşırken
    parmaklarıma çarpan
    küçükken bir ben
    yılların bir balye için
    orta
    baş
    ve
    birde başaltı
    vururken
    nişan eden istanbul orda iken
    ıskalayan minik bir ben

    benini özlüyorum
    aha suracıkda yanında artık bır başka ben

  2. giden babanın ardından kagıda yazılmış bır kaç satır söz içsel bir paylaşım.. sade. sade ama degerli..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>